Mahra
@mivaris
32 kütüphaneci puanı
38 okur puanı
Ekim 2016 tarihinde katıldı
Anlatılmak istenen hala belli değil bence. Distopik tarzda ama donemin koşullarından daha fazla romantik içerikli. Sanırım yazar farklı bir romantik tarz çıkarmaya çalışmış ama nafile...
İlk kitapta kadın karakter inanılmaz şekilde yenilmez biriymiş gibi aktarıldı ve erkek karakter çok pasifti. Ama ikinci kitap mecbur erkek karakter de başrolünü paylaştığı kurgu da kendisini sergilemesi için kadın karakterin pasif konumuna düşmesi
gerekti.
Fazla aşırıcılık hakim ve bu kurguyu sıradanlaştırmış. Çerezlik bir kitap. Sıkılmadan bir oturuşta bitirebilirsiniz.
Reklam
‘Tuhaf Çocuklar’ sizde ne çağrıştırıyor bilmiyorum ama ben ruh sağlığı bozuk olan çocuklar gibi algılamıştım. Ve tabi ki de kitabın içine girdiğimde yanıldığımı anladım.
.
.
Bayan Peregrine’nin Tuhaf Çocukları’nda karakterlerin oluşum bakımında ya da kurgu gidişatında “keşke şöyle olsaydı” diye düşündüğüm hiç olmadı. Sadece zihinde daha kolay canlandırma yapılabilmesi için bazı yerlerde fazla detaya girilmiş anlatımda. Ama yanlış anlamayın; bu artı yönlü bir olay. Çünkü olaylar hazmede hazmede ve sırrını koruyarak ilerliyor.
.
.
Kitabın her satır arası emek kokuyor. Biliyor muydunuz? Kitapta geçen fotoğraflar gerçek – minik rötuşları saymazsak – ve yarısı yazarımıza diğer yarısı da koleksiyonculardan ele geçme. Zaten Teşekkür yazısını okursanız ne demek istediğimi anlarsınız.
.
.
Kitabın konusunu merak edenler için kısa bir özet geçmek gerekirse eğer Jacob, küçüklüğünden beri büyükbaba Portman’ın tuhaf hikâyelerini dinleyerek büyümüştür. Lakin büyüdükçe de bu deli saçması hikâyelere inanmamayı tercih etmiştir. Ta ki büyükbaba Portman o tuhaf hikayelerin içinde geçen canavarlar tarafından öldürülene kadar…
.
.
Boş vermişlikte bir yere kadar. Jacob o tuhaf hikâyelerin gerçek olmadığını kendine; deli olmadığını da ailesine kanıtlamak zorundaydı. Bu yüzden her şeyi konu alan Cairnholm Adasına giderek sorularına cevap aramaya koyulmuştur. Ama tahmin ettiği durum ile karşı karşıya kaldığı durum boyutlar arasında bir farktı.
.
.
Kitap benim için ŞOK olmalık bir kitap değildi. Göze batan eksikliği de yoktu açıkçası. Hani eksiği olan kitaplarda yükselişleri ve çöküşleri birbirini dengeliyordu ama bu kitap için ne diyeyim bilemedim :/
instagram.com/mahrayezidbooks
Üç beyazdan birinin adını içeren bu kitaptan; sağlığınız için kesinlikle uzak durun! Profesörlerin dediğine göre başta histeri krizine girmek, ardı sıra ruh sağlığı bozukluğu gibi çeşitli hastalıklara sebep olan bu kitabın herhangi bir tedavisi bulunamamıştır.
.
.
Aslında karaktersiz, kurgu oluşumuna baksak gerçekten çok hoş bir kitap. Ama karakterler ancak bir kitabı bu kadar mahvedebilirdi. .
.
Özet bakımından; küçüklüğünden beri ölmüş asılı kız gören Ash, bir şekilde aslında bütün bu olup bitenlerin ardında başka bir şeyin olduğunu öğreniyor. Ve bu süreç içerisinde annesinden ayrı kalmak zorunda. Kardeşi Rhys ile beraber sadece kan veya evlilik bağı ile girilebilen Quivira kasabasına giderler. Gizem çözülür ve son (!) .
.
Veee haykırmak istediğim yorum kısmına geldik. .
.
Bizleri hayvanlardan ayıran en önemli özelliğimiz; düşünebilmemiz ve irade sahibi olabilmemizdir. Ama Ash kütüphanede karşılaştığı gizemli kadından sonra kelimenin tam anlamıyla 'kuduruyor'!!! AÇ BİR MAYMUN GİBİ BİR ORAYA BİR BURAYA OHIHO İHİHİOH DİYEREK kontrolsüz bir biçimde hareket ediyor. En kötü yanı ise Ash yaptığı her şeyi bilinçli bir şekilde yapıyor... .
.
Hayatında hiç daracık mini bir elbise giymemiş. Ama kütüphanede geçirdiği 3 dakikadan sonra ruhunun tüm zincirleri kırılı vermiş. Hiç partilere girmeyen kız bir anda party girl oluveriyor (!) Ama her şeye rağmen Ash çok masum! O kadar masum ki hiç bir erkekle öpüşmemiş. Ama niyeyse bir anda halka açık bir park alanında çırılçıplak dolaşıp sevgilisinin üstüne atlıyıveriyor. VE HAYIR Ash ne kişilik bozukluğuna sahip ne de gerizekalı! O çok masum bir genç kız (!) .
.
Ki BU anlattıklarım Eyfel Kulesinin yanında ot kalır. .
.
Başka bir örnek olarak baş karakter Dane'i söze alarak konuşuyorum: .
.
Sen kötüsen kötü ol, iyisen iyi! ( Ya olduğun
Öncelikle "Aman tek bir kitap olsun, seriye bulaşmayayım; bu distopik kitaplar da" diyenler için biçilmiş kaftan olarak niteleyebiliriz. .
.
Kısa bir özet geçmek gerekirse eğer; Hayatınızda en ufak ayrıntı için bile sizin yerinize karar veren bir uygulama mevcut. Sizi sizden iyi tanıyor. - ki gerçek manada da İnsanlar buna inanıyor - Aklınızda daha kolay yer edinebilmesi için şunu söyleyeyim ; Bu yüzyılda iç ses olarak adlandırdığımız boyutlar arasındaki düşüncelerimiz, bu kitapta şüphe olarak adlandırılıyor. Ve Şüphe duyanlar anında deli damgasını yiyor. .
.
İnsan içgüdüsü tamamen bastırılmış ve soru soran insanları istemiyorlar. İşin ilginç olayı ise insanlar bütün bu olan bitenler mutlu ?! .
.
Karakterlerde zaten yukarıdaki olay üzerine şekilleniyor. .
Liseyi bitirdikten sonra sadece özel öğrencileri kabul eden ve üniversiteye hazırlık eğitim alanında bir akademi vardır. .
.
Kadın karakterimiz Rory bu akademiye kabul edilmesiyle perde aralanıp oyuncular sahnede yerini almıştır. .
.
Rory hayatını burada keşfediyor. Aslında annesinin kim olduğunu, ....... babasının -boşluğu yazarsam spoi olur - önyargıdan doğan bir arkadaşlığın yanısıra hayatının aşkı North Pascal'ı keşfedip, dünyayı kurtarma çabalarına girişilmiştir. .
.
North, kitap için çok önemli zira yapışık erkek arkadaş rolü yanında kurgunun devam edebilmesi için %71 bir görevi üstlenmişti. Yalnış anlamayın kitapta 'pölük pölük' aşk yoktu. Sadece tamamen kullanılan ve kendini de seve seve kullandıttıran bir erkek arkadaş vardı. Adeta internet gibi;eliniz ayağınız oluyor yahu .
Öyle farklı bir sonunda beklemeyin! .
Şimdiden bilginiz olsun ; tüm eksikliklere rağmen verilen mesaj net bir şekilde ortadaydı. .
.
Uzun uzun da anlatmak istediğim konuda bu zaten
Yaklaşık iki yıl önce okuduğum ve serinin devam kitabını okumadan önce tekrar okuduğum kördüğümün yorumunu sizlerle paylaşacağım.
.
Konusunu anlatmadan önce sizinle paylaşmam gereken birşey varki; o da kitabı bitirdiğinizde gerçekten darbe yemiş gibi hissetmeniz. .
Ki kitabın kurgusundan pek bahsetmek istemiyorum çünkü yaşanılacak bir mevzu söz konusu... Yazar hem tasvirli hemde bir o kadar anlaşılır bir dilde anlatmış ki baş karakter Naomi, ruhsal bir bulanım yaşadığından dolayı bu sizi de etkiliyor. .
Naomi geçmişe kilitli kalmıştı ve sürekli kafasında ki acı dolu ızdıraplar tekrar ettikçe; ruhu yanıp kül olmayan devam ediyordu. .
Ama deli değildi. Deli olmadığını biliyordu. .
Bizse Naomi'nin hikayesini; Dr. Rutledge'ye pandora kutusunu açtığında öğreniyoruz. .
Kitabın yarattığı gerilim ve gizem çok yoğun ve bu mükemmel birşey. Gerçi Naomi'ye kızacağınız çok nokta olacak. Nefret edebileceğimiz bir sınıra bile gelebilirsiniz. Ama herşeyin bir nedeni var bunu da unutmamak gerek. Hele ki bu kitapta en aptalca olayın bile bir nedeni var - gerçi o neden kitabı kusursuzlaştırıyor - .
Şu an bunları anlatırken kitabın içine giremediği ve size de yansıtamadığımı biliyorum ama herşey pamuk ipliğine bağlı. .
Ama yine de bir özet gerekirse: İki elinizde de kartlar olsun. Ön yüzlerinde karalamalar var ve karalamalar sizin yüzünüze bakıyor. Kartların arka tarafları bomboş. Bomboş olduklarına eminsiniz ama kartları aynaya doğru kaldırdığınızda; yansımanızda aslında kartların arka yüzünün karalanmış ve ön yüzünün boş olduğunu görüyorsunuz. .
Ama ön yüzü ile arka yüzünü nasıl ayırt edebiliyorsunuz? .
İşte kitap bu kuram kadar kafa karıştırıcı ama aynı zamanda hapis edici. Bu kitap aslında gerçeklerden kaçanların hikayesi. .
Not: Bazı insanların kitaba başlamadan son sayfaları
