Her düştüğünüzde kalkabilecek gücü bulabiliyorsanız kendinizde, tekrardan başla diyebilşyorsanız kendinize, yaşamda sadece var olmuyor, yaşıyorsunuz demektir.
Her şey birdenbire oldu
Birdenbire vurdu gün ışığı yere
Gökyüzü birdenbire oldu
Mavi birdenbire
Her şey birdenbire oldu
Birdenbire tütmeye başladı duman topraktan
Filiz birdenbire oldu, tomurcuk birdenbire
Yemiş birdenbire oldu
Birdenbire
Birdenbire
Her şey birdenbire oldu
Kız birdenbire, oğlan birdenbire
Yollar, kırlar, kediler, insanlar
Aşk birdenbire oldu
Sevinç birdenbire.
Bir umudun insandan neler götürebileceğinin farkına varacak kadar yaşadım sanırım !
İlla mutlu olunurdu ömre yazılan tünelde..
Kimi erken barışır avuç içiyle,
Kimi geç tanışır yastığının yaşlı köşesi ile...
Ellerini bağdaştırıp kendine sarılan insanları bilir misiniz ?
Ne acıdır değil mi ? Kendine kendinden başka yakın edemediği bir insanın olmayışı..
Ben buna kalıbına sığmayan yalnızlıklar diyorum...