Uzun zamandır merak ettiğim bir Zweig eseriydi.İnce bir kitap fakat içeriği çok etkileyici.Ayrıca birçok duyguyu da içinde barındırıyor.
Czentovic kültürsüz,soğuk ve satranç ustasıdır.Dr.B. ise aydın ve satrançtan bir süre uzak kalmış bir kişidir.
Dr.B. bir gün sorgudayken bir kitap buluyor ve onu çalıyor.Sonrasında hücresinde okumaya başlıyor.Zamanla tutku haline dönüşüyor.
Psikolojinin yoğun olduğu bu kitap hiçliği mükemmel bir şekilde konu edinmiş.Tek solukta okunacabilecek olan bu Zweig eseri,kalıcı izler bırakacak nitelikte.
Sessizlik içerisindeki hücre,her gün sonsuz değişimlerle ruh kazanıyordu ve özellikle alıştırmaların belli bir düzen içerisinde akışı düşünebilme yeteneğime sarsılmış olan güvenini yeniden kazandırmaktaydı.