Venüs ོ
@mrsvenus
kalbime dokunan her seyi burada biriktirecegim ོ
Lisans
16 Ekim
47 okur puanı
Eylül 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
hafife alarak okumayın..İnsan ve Duygular
Okurken cok keyif aldım hem güldüm hem üzüldüm. Cocukların konusma sekillerine ve kendilerini ifade edis bicimlerine bayıldım.
Bazen cogu cümleyi tekrar tekrar okudugumu farkettim; nedenini kitabın sonlarına dogru anladım. Hafife alır gibi okuyarak hata ettigim icin sonlara dogru ciddiyetin farkına varmıstım cünkü; hic beklemedigim olaylar yasanmaya baslıyordu. Keske daha dikkatli okusaydım diyorum simdi. O yüzden sizlere tavsiyem, derin derin düsüncelere dalarak okumanızdır; keyfini cıkara cıkara ve tahmin ettiginizden daha sürükleyici bir hal alacagını bilerek..
Canım Simon <3
Reklam
Meursault (spoiler icerir)İnsan ve Duygular
Okurken kitabın ana karakteri olan Meursault sinirlerimi bozdu malesef..
(-) Kitabın baslarında hicbir konu hakkında kesin bir yargısının olmaması ve ona kim ne sorsa bir fikrinin olmadıgını söylemesine karsın kitabın sonunda kendisinden ve her seyden emin oldugunu söyleyip kendisiyle celismistir.
(-) Cevresindeki herkesle havada kalan iliskiler kurup, kendisi icin hic bir sey ifade etmeyen arkadasının düsmanını gidip öldürmesi bana cok sacma geldi; ayrıca yasanan kavga da cok abzürttü..
(-) Ve annesinden sürekli anne diye bahsedip hayatı boyunca hic görmedigi babasından babam diye bahsetmesi de sinirlerimi bozdu okurken acıkcası.
(-) Hic bir seyi, hatta kendisini bile, sahiplenmemesi cok tuhaftı. Hayati derecede önemli olan mahkemesinde bile “bitse de hücreme gidip uyusam” diye düsünerek okuyucuyu dehsete düsürüp daha sonra idam cezasını ögrenince bir nebzede olsa tepki gösterebilmistir.
(?) Ben, bu adamın nasıl bu hale geldigi de kitapta anlatılmıstır diye düsünmüstüm, keske de öyle olsaymıs. Cünkü böylesine bir kayıtsızlıga ne oldu da erisebildi merak ettim acıkcası..
(*) Yazarın anlatımı kitabın sonuna dogru hosuma gitti ne yazıkki, baslardaki anlatımı cok sıkıcıydı o yüzden kitabı elime pek alamadım ama sonunda bitirebildim.
(*) Kitabın basında sürekli sunu yaptım, bunu yaptım, hava söyleydi, günes böyle sıcaktı anlatımı sıksa da kitabın sonunda sunu yapmıstım, sunu yapmamıstım ne önemi varki? diyerek sanırım bir gönderme yapıldı.
Nam-ı diğer Portuga ve Zeze’yi şefkat duygusu buluşturdu. Portuga, Zeze’nin yoksul ve çaresizliklerle dolu hayatına bir güneş gibi doğdu. Zeze onu hayatı boyunca hiç unutmadı.
Şefkat.. Bir insanın bu duyguya sahip olduğunu hissettiğimde içimi bi mutluluk kaplar çünkü şefkati ancak şefkatli insanlar anlar. Bu kitap beni çok mutlu etti..
‘Okurken hem güldüren hem gözlerimi dolduran naif bir kitap..’ olarak tanımlayabilirim ancak.
hayatımda ilk defa bir kitabı okurken tüylerim tiken tiken oldu (son sayfalarında) ve ilk defa sonunu cok merak edip sabaha kadar okuyup bitirdim.
bittiginde ise etkisinde kaldım bir süre sonra filminin oldugunu ögrenip (cok eski bir film) izlemistim ve o da cok güzeldi, oyuncular karakterlerle gayet uyumluydu.
cok ama cok güzel anlatılmıs, verilmek istenen mesajlar cok net.
okudugum ilk romandı galiba yıllar once lise zamanlarımdı, cok ama cok begenmistim cabucak bitirmistim.
ilk sayfasından itibaren sürükleyici ve cok gizemli bir kitap.
cok net hatırlıyorum keske bu kitabın filmini yapsalar dedigimi..
Reklam