İnsan sabahtan akşama kadar bir şey olmasını bekler ve hiçbir şey olmaz. Bekleyip durur insan. Hiçbir şey olmaz. İnsan bekler, bekler, bekler, şakakları zonklayana dek düşünür, düşünür, düşünür. Hiçbir şey olmaz. İnsan yalnız kalır. Yalnız. Yalnız..
Artık sanki yaşamıyorum, yaşayan birini seyrediyorum; daha önce bildiğim romanı okur gibiyim.
&&&&&
Beni hoyrat bir makasla
Eski bir fotoğraftan oydular.
..
Orda kaldı yanağımın yarısı,
Kendini boşlukla tamamlar.
..
Omuzumda bir kesik el,
Ki durmadan kanar.
-Metin Altıok