Merve Susamcı Yener
@mrvssmc
37 okur puanı
Aralık 2018 tarihinde katıldı
O sabah, piskopos gemiyle yaşadıkları yerden geçecektir ve bu yüzden tüm yöre halkı çok heyecanlıdır. Santiago Nasar, en güzel giysilerini giyerek piskoposu karşılamaya gider. Pablo ve Pedro ise sabahın o saatinde açık olan tek yerde, Clotilde Armenta'nın meyhanesinde nasıl olsa oradan geçer fikriyle Santiago'yu beklemeye başlarlar. Aynı zamanda karşılaştıkları herkese Santiago'yu öldüreceklerini söylerler. Çünkü her ne kadar şereflerini kurtarmak için onu öldürmek zorunda olsalar bile, temiz kalpli olduklarından Santiago'yu öldürmek istememektedirler ve içten içe birilerinin onları durdurmasını istemektedirler.
Fakat Santiago'yu öldüreceklerini Santiago dışında herkes öğrenmiş olsa bile çeşitli nedenlerle hiç kimse onu uyarmamıştır. Çünkü herkes bildiğinden nasıl olsa haberi vardır diye düşünürler.
Kırmızı Pazartesi, namus cinayetinin vahşetini gözler önüne seriyor. Okuyucu, kitabın ilk cümlesinden beri cinayetin işleneceğini bilmesine rağmen, son sayfaya kadar nasıl işlendiğini öğrenemiyor. Sıradan cinayet romanlarının aksine, merak konusu olan öğe cinayeti kimin işlediği değil, nasıl işlendiği oluyor. Bu muhteşem romanı, herkesin mutlaka okuması gerekiyor.
Okuduğumuz romanın bizi gerçek dışı hayata bir şekilde kaçırmasına sığınmışız.
Ölüme Fısıldayan Adam 'ı okuyunca " Dan ! " diye gerçeklerle yüzleşiyoruz.
Bu kitapta esas kız esas oğlan tarafından kurtarılamıyor, evli mutlu çocuklu , pembe panjurlu evlerinde yasamiyorlar.
Tamamen gerçek... Azcık uçuk bize aktardıkları itibari ile tamamen gerçek.
Kusurlarla dolu dünyada kusurlu bir sevgi...
Can yakıyor, yürek dağlıyor, sizi hıçkırıklara boğuyor .
Çok özel bir sevgi... İki berbat insanın kendilerinde cenneti bulmaya çalışmasının hikayesi...
Garip , komik , sakar Yosun 'un her şeye rağmen yaşama tutunmasının hikayesi...
Eksik , paramparça bıraktı beni ya. Her cümlesine , her kelimesi
Kitapta verilen mesajlar yine etkileyiciydi. Zweig'ın bu kısacık hikayeleri ile nasıl ustaca birçok mesaj verebildiğine insan şaşırıyor doğrusu. Bu kitaptan da herkes bakış açısına göre farklı mesajlar alabilir ama benim aldığım en önemli mesaj; her şeyin fazlası zarar. Bir şeyi çok sevip benimsemek de sizi yorup tüketebilir. Sizi kurtardığını düşünüp sıkı sıkıya sarıldığınız şeyler aslında sizi en tepeye çıkardıktan sonra olağanca hızıyla en dibe kadar tekrar batırabilir de. Üstelik kitabı okurken satrancın diğer oyunlardan farklı olduğunu, sadece bir oyun olmakla kalmayıp bir düşünce biçimi olduğunu da güzel biçimde özetlemiş.
Fazla söze gerek yok diye düşünüyorum, herkese iyi okumalar dilerim…
Kitaptan hoşuma giden satır aralarını paylaşıyorum, son olarak. Kendinize iyi bakın.
“Önemi yok, onu öldüreceğim!”
“Ne diyorsun sen, küçük; babanı mı öldüreceksin?”
“Evet, yapacağım bunu. Başladım bile. Öldürmek, Buck Jones’un tabancasını alıp güm diye patlatmak değil! Hayır. Onu yüreğimde öldüreceğim, artık sevmeyerek…Ve bir gün büsbütün ölecek.”
