Muhammet Sadık Yavuz
@msadkyavz
Hem sana el değdirmeğe elim varmaz,
Hem sensiz aldığım nefes, nefes olmaz;
Bir garip dert bu, kimseye de açılmaz:
Bir zehir zakkum ki, tadına da doyulmaz.
Reklam
Dünyada olan biteni ben de görmedeyim;
Haksızlıkları hep baş köşelerde görmedeyim;
Fesuphanallah! Nereye bakarsam bakayım
Kendi mutsuzluğumu her yerde görmedeyim.
Akılla bir konuşmam oldu dün gece;
Sana soracaklarım var, dedim;
Sen ki her bilginin temsilisin,
Bana yol göstermelisin
Yaşamaktan bezdim, ne yapsam?
Birkaç yıl daha katlan, dedi.
Nedir; dedim bu yaşamak?
Bir düş, dedi; birkaç görüntü.
Evi barkı olmak nedir? dedim;
Biraz keyfetmek için
Yıllar yılı dert çekmek, dedi.
Bu zorbalar ne biçim adamlar? dedim;
Kurt, köpek, çakal makal, dedi.
Ne edersin bu adamlara, dedim;
Yüreksizler, kafasızlar, soysuzlar, dedi.
Benim bu deli gönlüm, dedim;
Ne zaman akıllanacak?
Biraz daha kulağı burkulunca, dedi.
Hayyam'ın bu sözlerine ne dersin, dedim;
Dizmiş alt alta sözleri,
Hoşbeş etmiş derim, dedi.
Kendini daha fazla zorlama genç adam! Büyük patlama teorisi, çağdaş bilimin şişirdiği teorik balonun patlatılmasından başka bir şey değildir. Şu gördüğün varlığın ve varoluşun sırrı, varlık aleminin milyarlarca yıllık tarihinde değil: Bu tarihin ilk sayfasında, ilk sayfasının ilk satırında, ilk satırının ilk harfindedir. Harfleri okumaya z'den başlayan ve z'den önce hangi harfin olduğunu araştıran çağdaş bilime, a harfini sormalısın. Büyük patlama diyorlar! Bu fantazi görüşü tartışmaya gerek duymadan sor onlara "Neyin büyük patlaması?" Patlayan bir şey var ise, bu şey nasıl var olmuş? Kendiliğinden var olması mümkün olmayan bu şeyi var eden, bu şeyi yaratan ne? İşte Allah (c.c.) "böyle bir güç ve kudret sahibi olan sadece benim. Bu kainatı ben yarattım, bu kainatı ben yarattım?" buyuruyordu. Şimdi söyle bana, şimdi söyle genç adam. Aynı vasıflara sahip başka bir iddia sahibi var mı?
Yoksa meseleye akıldan uzak bir küfri ön yargıyla yaklaşarak her şey kendiliğinden oldu, kendiliğinden var oldu diyenlere mi inanacaksın?
Öylesine yanlız sanıyordu ki kendisini, neredeyse şak diye yere düşecek, bir daha da doğrulamayacaktı. İnsanın bir yerde, bir işte tek başına kalışı ölümden de beterdi. İşte ölüm dedikleri de buydu. Sonsuz bir yalnızlıktı, çaresizlikti.
