Mustafa Dayanır
@mstfdynr
Kitap iddialı bir alt başlığa sahip: "Nasıl Yeni Alışkanlıklar Edinebilirsiniz?". Davranışlarımızı etkileyen ve karar verme sürecinde belirleyici olan her türlü unsuru tetikleyici olarak adlandırıyor yazar. Çevrenin en büyük düşmanımız olduğunun ve sürekli bizi etkileyerek davranışlarımızı şekillendirdiğinin her bölümde altı çiziliyor. Tetikleyicilerin nasıl işlediğinden, onlarla ilgili farkındalık kazanmanın öneminden bahsediliyor ilk kısımda. İkinci kısımda yazarın aktif sorular adını verdiği sorumluluğu kendi üzerimizde hissetmemizi sağlayan sorular üzerinde durulmuş. “… da ne kadar başarılıyım” gibi pasif bir soru yerine “… da başarılı olmak için bugün ne yaptım?” şeklinde bir sorunun alışkanlıkları ve davranışları değiştirmede daha etkili olduğunu savunuyor. Ayrıca bunun istatistiğini tutup kendimize not vermenin ya da daha da önemlisi bunun takibini başka birisinden istemenin sorumluluk duygusunu arttıracağını savunuyor. İlk iki kısım tatmin ediciydi. Yine de günün sonunda yeni bir şey söylemiyor yazar.
3. kısımdan itibaren okuduğum bölümler ise sanki kitabın genel konseptinin dışında amaçsız ve bağımsız makalelerden oluşmuş gibiydi. Alakasız konulara girilmiş, sığ şekilde verilen örnekler kitabın bütünlüğünü bozmuş. Bu kısımdan sonra her okuduğum bölüm beni kitaptan resmen soğuttu. Sonlara doğru sığ ve sıkıcı örneklerden gına geldi ve atlayarak okumaya başladım.
Kitap boyunca beni rahatsız eden bir şey de, yazarın yaptığı işi sürekli vurgulaması ve örnekleri hep üst düzey şirket yöneticilerinin yaşamlarından vermesi oldu. Bu açıdan Triggers bilimsellikten uzak, CEO’lara koçluk yapan bir terapistin danışanlarıyla yaşadıklarının bir araya getirildiği, bir şeyler anlatmaya çalışan fakat bunu çok iyi başaramamış, bütünlüğü olmayan, yüzeysel bir kitap olmuş.
Sonuç
Reklam
Mutlulukla ilgili farkındalık kazandırmayı amaçlayan ve bunu başarmanın kişiye bağlı olduğunu sürekli vurgulayan bir kitap. Bir kitap okuyarak mutlu olmayı elbette beklemez kimse. Zaten yazarlar da bunun mümkün olmadığını en başından belirtiyor. Fakat günlük hayatın akışında farkında olmadan tükettiğimiz mutluluğa yaklaşmak için yapılabilecekler konusunda okuru aydınlatan bir kitap olmuş. Duygular, ilişkiler, bireyin güçlü yanların keşfi, haz, zor zamanlar gibi mutluluğa dair konuları kişisel gelişim safsatalarına bulaşmadan ayakları yere basan gerçekçi bir bakış açısı ile ele alıyor. Kitabın kaç yerinde konuyla ilgili bir araştırmaya referans verildiğini sayamazsınız dahi. Zaten kaynakça kısmından kitabın bilimselliği anlaşılıyor. Ayrıca her bölümde yazarlar uygulanabilecek küçük alıştırmalara yer veriyorlar. Ben bunları uygulamadım fakat işe yarayacakları kesin. Ayrıca yazarların dili oldukça samimi. Yazarlarla sohbet ediyormuş ya da terapi seansındaymış gibi hissediyorsunuz okurken. Sonuç olarak okumakta fayda var. En azından Mutluluk 1.0 için.
Yazarlardan Selda Koydemir'i Twitter'da takip etmenizi tavsiye ederim. Yaşama ilişkin paylaştığı twitleri hoşunuza gidecektir.
