Mefkûd
@mucaahide
İçeriğime bakıp öyle takip edin.
Aksi taktirde hakikatler nefsinize ağır gelebilir.
Şeriat yolunda, o yola canını vermeye hazır bir
ACİZ.
okuyor
6 Haziran
297 okur puanı
Mart 2022 tarihinde katıldı
Yine göz yaşı eşliğinde bir veda
Aslında kalbe düşen sızı, aşkın ona davetiydi. Kitap okunması gerekenler listesine eklenmeli diye düşünüyorum, genç kızımızın hakkı bulma, arayışını anlatıyor kitap. Kim bilir belkide başka bir hayatın yolunu değiştirmeye vesile olacaktı, akışı, ilerleyişi, olay örgüsü gayet güzeldi. Ben tek bir kusurunu dile getirmek istiyorum, (haşa yazarımıza lafım yok) ama olmaması gereken mühim birşeyi belirtmem gerekiyor. Kitapta şeyhlerine olan teslimiyetleri ve bağlılıkları abartı olmuş, olması gerekenden çok daha fazla. Efendimize (as) yazılan bir kitap olsa, ona olan sevgisini dile getirse ammena, ama öyle bir durum söz konusu değil. Şeyhlerini Allah katına kadar çıkarmaları olmaması gerekendi, dışında herhangi bir pürüz yok zannımca.
Aşk.. bazen kelimelerle anlatamaz insan, kifayesiz kalır, cümleler düğümlenir, aklı karışır, kalbi hızla çarpar insanın. Burada Zülal’in aşkı çok güzel bir kalemle anlatılmış, bahsettiğimiz aşk bildiğimiz insani duygu olan, fanilere duyulandan değil, Yaradana duyulan aşk, ona olan bağlılık, teslimiyet, ve metanet, bitebilir miydi bu duygu sevgiliye karşı? Ölüm gününü düğün günü olarak gördüğü kadar seviyordu, ona kavuşmak olarak görüyordu. İşte öyle seviyordu Mevlâ’yı, öyle körü körüne, düğümlenircesineydi sevdası. Belki fani dünyada sonları vuslat değildi ama uhrevi hayatta ahiretliktiydiler.. (anlayan anladı)
İnsan hiç sevgilisine kavuşana ağlar mı?
(syf 340)
Selam ve dua ile
Ümmeti Ayakta Tutacak Olan Küçük MücahitlerDin
Selamünaleyküm kardeşler
Kitabı okumak için evli yada çocuğunuzun olması gerekmiyor. Aksine ön hazırlık için, gelişim açısından gayet güzel ve bilgilendirici bi kitap. Çocuk gelişimini geçtim, bence alınması gereken aile eğitiminde yer vermiş Nurettin hocamız. Kitabın başlığındanda gördüğümüz üzere, “BU ÜMMETİN FİDANLARI ÇOCUKLARIMIZ” bunun bilinci ile çocuklarımızı yetiştirmeli, bunun idrakı ile çocuklarımızı birer mücahitlik vede Yaradan rızasını gözetmeksizin yaşamını sürdürmeyi bilen, ahlaklı, höşgörülü, nezaketlik yoluna doğru kendi yönlerini bulabilmeyi bildirmemiz gerekiyor.
Ebeveynler çok büyük rol oynarlar çocukların gözü önünde, onlar bi nevi modeldirler. Bunu bilip öyle yaşamalı, öyle davranılmadır, aksi taktirde yetiştirebileceğiniz bir mümin fidan, gözler önünde kuru bir dal haline geliverir. Çocukları yetiştiren, siz Anne ve Babalar islam dini üzerine amel edinin. Ve Allah’ın rızası doğrultusunda yaşamızına devam edin.
Okutturulması nacizane tavsiyemdir, istifade edilmesi gereken bir eser olmuş.
Vesselam :)
PRENSİMEdebiyat
Selamünaleyküm dostlar
Çocukça göründüğüne bakmayın, aslına, kitabın derinliklerine inerseniz tüm anlatılmak isteyeni idrak edeceksiniz. Kitabı okudukça anlamışım meğersem (farkında değilim :) anlamak isteyene çok derin manâlar taşıyor. Ne biliyim büyükler çok anlamıyormuş gibime geliyor, onlar çok incelemez, çok umursamaz. Sırf bu yüzden bazen insan kendini güvenede hissetmeye muhtaç oluyor, onu anlayana ihtiyaç duyuyor, onu sevene, onun gözyaşına bile kıyamayacak kadar kıyamayana..
Kalbi güzel presim, nede çok benimsemişti gülünü. Onun gülüydü, hiçbir güle benzemeyen, ona bağlanıp onu özel kılandı. Herkesin bir dikeni yoktu, gül çok şansıydı, onun küçük bir prensi vardı..
Son bir alıntı ile;
“Git ve güllere tekrar bak. Kendi gülünün eşsiz olduğunu anlayacaksın.”
Her gönlün kendine ait bir gülü vardır.
Vesselam..
Esselamüaleyküm kardeşler
İnsan bazen ne aradığını bilmez, arar ama bulamaz..
Biz bu kitapla “Yeniden Başlıyoruz” ne aradığımızı bilecek şekilde biliçleniyoruz. Aradığımızı bulup, onunla yaşamayı öğreniyoruz. Yazarın ilk okuduğum kitabı, ve ben hayatımda ilk defa bu kadar samimi içten bir yazı okuyorum. İlk defa bu kadar içimize konuşacak ve ilk defa bize hitap edecek şekilde içtenlik hissetim. Kimseyi ayırt etmeden herkese hitap etmesi kitabı daha akıcı ediyor. Hakikati bu şekilde bu dille anlattığı için kendisine teşekkür ediyorum, kırmadan ve kimseyi küçük düşürmeden empati kurarak karşıdaki kişiyle konuşuyor misali yazmıştır. Okuyucuya soru sorması da güzel bir ayrıntı, yazar ile münakaşaya girer gibi hissediyor insan. Bu kitabın güzel şeylere vesîle olabileceğine inanıyorum. Okutturulması nacizâne fikrimdir.
(Gecikme için özür dilerim, uygun bir zaman dilimi bulamadım.)
Selam ve dua ile :)
Bitmesini istemediğim
Selamünaleyküm din kardeşlerim
Ene 'Sus Ey Nefsim'’in incelemesini yapmayı çok istedim lâkin cesaret edemedim. Nedendir bilmem ama korktum, kitabı benim dilimden kendi düşüncelerimin noksanlığı ile anlatamamaktan korktum. İkinci ve yine kendimi gördüğüm, bir çok yerde kendimi, bizi, insanları gördüğüm kitap oldu. Âmâ kitabında da bunu hissettim. Kibri kendi dilinden anlatımı, akıcı ve güzel bir dille hayat biçiminden örneklendirmesi ayrıca idrak edebilmemiz için güzel bir düşünce yönüyle bakılıp yazılması da güzel.
Ne diyordu yazar;
Cânım kâri, görmek bir şeye hudut koymaktır belki.
Görmek için göz gerekmez…
Ya gönül gözü olmayanlar neylesin, gönül gözüyle göremeyenler..
Belki de istediğim şekil anlatamıyordum bu güzel hikayeyi, kibre düşmesin diye, hatta bu söylerken bile kibre mi düşüyordum ben?
İnsanoğlu nerden yakalansa oradan vurulur, kibirin işide insanları Hâk’tan uzaklaştırmaktı. Ve bunu ziyadesiyle yapıyordu. Üsdâdı Nefs ise onunla hep bir iş birliği içindeydi. Hâk’tan yanaysa şu âciz kalbimiz onu kibrin ve nefsin oyunlarıyla köreltmiyecektik. İşte biz buyduk..
Kibirlenen, o ne dese ân içerisinde dediğini yerine getiren gaflet çukurundaki günâhkar kullardık.
Somuncu Baba nede çok isterdim onun tâlebesi olabilmeyi, onunla ilim deryasında kaybolabilmeyi, onunla sırrını bir ömür saklar, onunla yanardım bu ilim meclisinde. Nede garipti şu fâni dünya oysaki saniyelikti bir rüyadan ebedi hayata geçiş.
Son bir alıntı ile dostlar;
Herkes kendine bir yol çizer bu cenk meydanında. Benim yolum da bu; uzlet, yanlızlık ve sır…
Ene 'Sus Ey Nefsim'’in incelemesini yapmayı çok istedim lâkin cesaret edemedim. Nedendir bilmem ama korktum, kitabı benim dilimden kendi düşüncelerimin noksanlığı ile anlatamamaktan korktum. İkinci ve yine kendimi gördüğüm, bir çok yerde kendimi, bizi, insanları gördüğüm kitap oldu. Âmâ kitabında da bunu hissettim. Kibri kendi dilinden anlatımı, akıcı ve güzel bir dille hayat biçiminden örneklendirmesi ayrıca idrak edebilmemiz için güzel bir düşünce yönüyle bakılıp yazılması da güzel.
Ne diyordu yazar;
Cânım kâri, görmek bir şeye hudut koymaktır belki.
Görmek için göz gerekmez…
Ya gönül gözü olmayanlar neylesin, gönül gözüyle göremeyenler..
Belki de istediğim şekil anlatamıyordum bu güzel hikayeyi, kibre düşmesin diye, hatta bu söylerken bile kibre mi düşüyordum ben?
İnsanoğlu nerden yakalansa oradan vurulur, kibirin işide insanları Hâk’tan uzaklaştırmaktı. Ve bunu ziyadesiyle yapıyordu. Üsdâdı Nefs ise onunla hep bir iş birliği içindeydi. Hâk’tan yanaysa şu âciz kalbimiz onu kibrin ve nefsin oyunlarıyla köreltmiyecektik. İşte biz buyduk..
Kibirlenen, o ne dese ân içerisinde dediğini yerine getiren gaflet çukurundaki günâhkar kullardık.
Somuncu Baba nede çok isterdim onun tâlebesi olabilmeyi, onunla ilim deryasında kaybolabilmeyi, onunla sırrını bir ömür saklar, onunla yanardım bu ilim meclisinde. Nede garipti şu fâni dünya oysaki saniyelikti bir rüyadan ebedi hayata geçiş.
Son bir alıntı ile dostlar;
Herkes kendine bir yol çizer bu cenk meydanında. Benim yolum da bu; uzlet, yanlızlık ve sır…