Siyasette Ahlak Aramayın, Bulamazsınız
Bulduğunuz şahsi çıkarınızdır.
Bir kaç örnek vermek isterim. Biri iktidardan biri muhalefetten olsun ki ahlaki yozlaşma ve çürüme tam karşılık bulsun.
Yüzleşme yapmadan etik ahlakı başka türlü yaşama taşımak mümkün değildir.
Çeyrek yüzyıldır iktidar olan özelleştirme talanı ekonomiyi çökerten, adaletsiz ve hukuksuz yöntemlere imza atanlar, yozlaşmayı büyütenler için yaşanmış örnekler veriyorum;
✓ Anayasa mahkemesi kararını tanımıyorum, saygıda duymuyorum. Mevcut Cumhurbaşkanının ifadesi olup başlattığı bir çürüme örneğidir. Balık baştan kokar. İmam türkü söylerse cemaat nara atar sözleri de bu kültürün ürettiği kalıntılardır. Gerisi Türk ulusu ve yurttaş etik ahlakının genel yarar bilinç düzeyi ile ilgili bir sonuç olarak zamanla değişime uğrayacak.
İkinci ahlaki çürümeye örneği bugünlerde kayyum ile yeni bir işbirlikçi ilişki içine giren muhalefetten vereceğim.
✓ Son Cumhurbaşkanı seçiminde mevcut seçilen Cumhurbaşkanı Anayasa'nın 101. maddesine göre aday olma hakkı yoktu. Kim bu hukuksuzluğu meşru hale getirerek bu yetkiyi yeniden verdi? Muhalefet adına aday olan ve altılı masa tuzağına ulusu düşüren ben hukuksuz bile olsa sandıkta yeneceğim diye ahlaki çürümeye destek veren bugün Cumhuriyet Halk Partisine kayyum olarak geri dönüp arınacağız diyen bu ahlaki çürümeye yüz vererek yozlaşmaya katkı sağladı.
Bu ahlaki çürümeye ve çöküntüye kim inanır? Genel yararı şahsi çıkara satanlar dışında kimse inanmaz. İnanmıyor zaten. Genel yararı şahsi çıkara satanların çok sayıda olmuş olması hakikati göstermeye yetmez. Hakikat ahlakı çoğunluğa ve güce bakmaz.
Hakikat ahlakı bu organize yozlaşmayı yurttaş hukuku ve etik ahlakı ile meşruluğunu yitiren tüm çabalarını hatırlatarak bitirdiği halde yakamızdan düşmek istemiyorlar.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Kurtarıcı
Karanlık: Yağmur sicim gibi boşalıyordu; çamur derindi;
Kış ortası bir gece, saat on ikiyi geçmişti,
Huzurlu insanlar yataklarında mışıl mışıl uyurken:
Orada, şafaktan önce yapacak çok işimiz varken,
Kile batmış botlarımızı elimizden geldiğince sürükledik
Siper boyunca; bazen bir kurşun vınladı,
Ve uğuldayan mermiler boğuk bir patlamayla infilak etti;
Sırılsıklam, üşümüş ve perişandık, her birimiz.
Karanlık: Devasa bir topun uzaktaki göz kırpışı.
Döndüm o kara hendekte, fırtınadan iğrenerek;
Bir roket fısladı ve ağartan bir alevle yandı,
Ve zifiri karanlıkta çırpınan bir bedenin yüzünü aydınlattı.
Karşımda dikiliyordu öylece;
O Mesih’ti diyorum; parıltının içinde kaskatı,
Ve o yük olan görevine doğru öne eğilmiş,
İki kolu birden destekliyordu yükü; gözleri gözlerimde,
Cehennemin kutsal olmayan parıltısında ölümlü bir acının maskesi gibi
Görünen o kederli baştan dik dik bakıyordu.
Dikenli bir taç değil, sadece yün bir bere vardı
Başında — beyaz ve güçlü bir İngiliz askeriydi,
Her sıradan adam gibi kendi zamanını seven,
Güzel iş günlerini, sporu ve ev sıcaklığındaki şarkıları;
Şimdi gecelerin çok uzun olduğunu öğrendi,
Ve şafağın, pencereli gökyüzünü bir gözleyiş olduğunu.
Ama sonuna kadar, yargılamadan, katlanacak
Dehşete ve acıya; ölmeyi dert etmeden,
Yeter ki Lune üzerindeki Lancaster güven içinde ayakta kalsın.
Hayat bu zaten. Can sıkıntısı, hüsran, bir şeylerden kurtulmaya çalışmak, daha iyi bir şeye özlem duymak.
Hayat ne kadar boktandı. Ayakta durabilmek için bile korkunç bir mücadele vermen gerekiyordu. İnsanlar mücadele etmek ve ölmek için doğuyorlardı.
