Puan vermedi·356 syf.·
2026 58. kitabı
Berna Moran gibi usta bir eleştirmenden sık sık yararlanmış ve onun düşüncelerini diğer eleştirmenlerle karşılaştırmış kapsamlı ve aslında nitelikli bir iş ortaya çıkarmıştır.
“Lüzumsuz Adam” karakterlerini anlattığı kısımda “Ahmet Hamdi Tapınar'a geldiğimizde, "alafranga züppe"den çok, alafranganın kurmuş olduğu hegemonyadan ötürü çaresiz ve dolayısıyla "lüzumsuz" konuma düşmüş karakterlerle karşılaşırız. Sahnenin Dışındakiler'de Muhlis Bey (odasındaki olağanüstü koleksiyonla) bir "haberci" gibidir, ama Huzur'da Mümtaz'ın da bütün yetenekleriyle bir felç ve bir yıkıma doğru gittiğini görürüz. Saatleri Ayarlama Enstitüsü'nde Hayri İrdal bir "lüzumsuzluk anıtı" gibidir.” der.. Ben Huzur’u okurken pek çok kısımda kendimi çok sevdiğim bir kitap olan İçimizdeki Şeytan’dan Ömer’le karşılaşmış gibi hissettim.
Söylemlerine katılmadığım pek çok nokta olsa da bazı benzetmeleri hoşuma gitti (suç ve ceza ile huzur gibi) bir başka eksende düşünmemi sağladı.
Murat Belge kitabın sonuna gelirken Huzur için şu sözlerle kapanış yapıyor:
“Dolayısıyla Ahmet Hamdi Tanpınar’ın Huzur’unun “başarısız” bir roman olduğu kanısındayım. Çözmek üzere yola çıktığı sorunları çözemeden bitiyor.
Öte yandan, Huzur’un “büyük” bir roman olduğu kanısındayım. Bir yazarın göze aldığı başarısızlık da önemli bir etkendir. “Bitmiş bir sanat eseri” olarak ciddi kusurları olsa da, içerdikleri, verdikleri, düşündürdükleriyle son derece dolgun ve doyurucu bir eser.
“Büyük bir başarısız roman” dersek çok mu paradoksal oluyor?”
Huzur’un başarısız bir roman olduğunu düşünmüyorum. Belki kaçırdığımız nokta Ahmet Hamdi’nin bir yazar olarak vermek istediği kadarını yazdığını kabul etmekte zorlanıyor oluşumuzdur. Bu titizlikte bir insanın bunu tercih etmesi pek muhtemel. 1948’de yayımladığı tefrikanın yetersizliğini
Ali İpek'ten okuduğum ilk kitap.
Bir kelime ile anlatacak olursam; Trajikomik derim.
Körekem ( Kör-Ekrem) kasabasında yaşayan Nurgül ile Muhlisin hikayesi.
Biraz aşk, biraz trajedi, biraz komedi ile kaçma ile kavuşmaları anlatılıyor.
Okurken bir defa ipin ucunu kaçırsam da seri okunur şekilde yazılmış. :)
Hikaye ne kadar bu iki kişiyi yazsa da, çaresizliği , korkuyu ve yalnızlığı da bir o kadar anlatmış .
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Peygamber Efendimizin sav hayatını kısa kesitler hâlinde özet olarak izah eden bir kitap. Kısa ve öz paragraflarla başlıklar halinde 50 sahife kadar tutmuş. Yazar kitabı iki kısma ayırıp tersten de Osmanlı Türkçesi ile latini bölümü İslam harflerine çevirmiş. Osmanlıca pratik yapmak isteyenlere güzel bir imkan
Yazarın da benim de okuduğum ilk kitabı. Çok beğendim.
Ali İpek,1982/Mardin doğumlu.
2000'lerden beri yazıyor diyor biyografisinde.
Romanın başkarakterleri Muhlis ve Nurgül birbiriyle kaçmaya karar veriyorlar. Muhlis'in kilim dükkânı olduğu için tüm alacaklarını toplayıp bir zarfa koyuyor. Gidecekleri gün kasabada biri ölüyor. Muhlis cenazesine katılıyor, gömerken o hengâmede de zarfı kaybediyor. Bunu da Nurgül'e anlatamıyor.
Romanın ilerleyen sayfalarında kaçmanın, her şeyi bırakıp terk etmenin psikolojisine derinden değiniyor yazar.
Bırakıp gitmek, terk etmekten çok insanın o raddeye gelmesinin, hayatının çekilmez hâle girmesinin ruhsal analizi yapılıyor.
Kasabada yaşayan iki insanın hayatının ortasından başlıyor roman.
Bazen küçük diye düşündüğümüz bir olay hayatımızdaki tüm kırıklıkları, problemleri ortaya dökebiliyor. Ondan sonra hayatımızı ve ilişkilerimi sorgulamaya başlıyoruz.
Muhlis ve Nurgül'ün kaçma olayı da onların hayatındaki mutsuzlukları, acıları ortaya çıkarıyordu. Buna kasaba hayatının sıkıcılığı da eklenmiş.
Onun için de arka kapak yazısında taşra ruhuyla daralmış bir aşk hikâyesi, kara novella denmesi de isabetli olmuş.
Romanın finali de zekice kurgulanmış.
Karakterler ve olaylar çok sahiciydi. Yerle ilgili hiçbir detay yoktu, ülkenin hatta dünyanın her yerinde olabilecek doğallık ve inandırıcılıkta bir hikâyeydi.
Üstelik 77 sayfayla o kadar çok şey anlatması da yazarın büyük başarısı bence.
Çok akıcıydı, yazarın diğer 3 kitabını da okumaya karar verdim. Kesinlikle tavsiye ederim.
Âşık Paşa 1272 senesinde Kırşehir'de dünyaya gelip, 1333 senesinde yine Kırşehir'de Hakk'ın rahmetine kavuşmuştur. Türbesi de aynı şehirde bulunmaktadır. Âşık Paşa'nın asıl ismi ise Ali'dir. "Âşık" onun mahlasıdır. "Paşa" ifadesi ise onun, babasının ilk oğlu olduğuna işarettir. Babasının ismi ise Muhlis Paşa'dır. Muhlis Paşa bir ara Konya şehrine hâkim olmuş ve altı aylık bir hâkimiyetten sonra şehri Karamanoğulları'na devretmiştir.
Âşık Paşa ilk derslerini Şeyh Osman'dan alır ve babasının da vasiyeti üzerine Şeyh Osman'ın kızı ile de evlenir. Âşık Paşa, bir ara Anadolu Valisi Timurtaş Paşa'nın da veziri olmuştur.
Âşık Paşa'nın öne çıkan eseri Garibnâme olmakla birlikte diğer eserlerinin isimleri şu şekilde: Fakrnâme, Vasf-ı Hal, Hikâye, Kimya Risalesi, Risale fî Beyani's-sema.
Ayrıca Âşık Paşa'nın yaşadığı devrin Arapça ve Farsça tesirinde kalmayarak, eserlerini Türkçe olarak yazması da dikkat çekici bir husustur.
Garibnâme, kendisinin 1330 senesinde kaleme aldığı, 12.000 beyitten oluşan, halkı eğitmek gayesiyle yazılmış, dinî ve tasavvufî bir eserdir. Eser on bölümden oluşuyor. Âşık Paşa, eserinin giriş bölümünde bu on bölümü şu şekilde özetliyor:
"Birinci bölümde bir olanlar anlatılır. On hikâyeden oluşan birinci bölümde mânâ hazinesini yakından tanı. Hikâyelerin her birinde birlik içindekilere övgü, ikilik çıkaranlara yergi vardır.
İkinci bölümde ikili olanlar anlatılır. On hikâyeden oluşan ve okuyup öğrenmek isteyenler için can-vücut ve yer-gök gibi kâinattaki zıt şeylerin bilinmesi gerekir.
Üçüncü bölümde üçlü olanlar anlatılır. Bu bölümde on hikâye var. Allah "ol" diye emrettiği için bunlar gelecek, geçmiş ve içinde yaşanılan durum gibi üçerli yaratılanlardır.
Dördüncü bölümde dörtlü olanlar anlatılır. Bu bölümde anlatılan
Büyük üstad1000Kitap
Kişisel gelişim kitabı gibi durmuyor ama biraz öyle. Bediüzzaman’ın öğrenme biçimi üzerinden insanın zihniyle nasıl çalışması gerektiğini gösteriyor. Ezberci kafayı nazikçe çöpe atıyor. Okurken “mesele kapasite değil, yöntemmiş” diyosun. Sessiz ama etkili bir kitap; bağırmıyor ama akılda kalıyor.