Dün sabah muazzam bir kramp girmesi ile uyandım. Ara ara olurdu lakin dün tüm vücuduma oldu. Bacağıma bakayım derken göğsüm kitlendi göğsüm derken bacağım. Hâlen daha yürüyebiliyor değilim. Sabahki dersime gidemediğim için de devamsızlığı aşmış oldum. Hocaya kramp girdiği için gelemedim desem inanır mıydı acaba? Her neyse. Bu tarz olayların hastasıyım. Her daim ne kadar aciz olduğumu, aslında hayatta bizim için neyin önemli olduğunu bana hep hatırlamıyor. Sahip olduğumuz her şeyi her an kaybedebileceğimizi, hiç beklenmedik anda birden , tıpkı bir kramp gibi... Halbuki bu her daim aklımızda olması gerekir çünkü her an olabilir. Allah'a hamd olsun ki dalıp gittiğimiz şu dünya hayatında bu tarz uyarıcı olaylar var. Kim olduğumuzu, ne olduğumuzu, ne için var olduğumuzu düşünmek için. Hareketsiz kaldığınızda başka bir şey düşünemiyorsunuz daha doğrusu sadece düşünüyorsunuz. Arada durmak iyi oluyor. Farkına varmak adına...