Nedamet Dergisi 4. Sayı: Aynalı MartinEdebiyat
Puan vermedi·70 syf.·
2026 47. kitabı
Tüm Dergi Sevenler Ekran Başına!
Öncelikle buram buram emek kokan bir sayı var masamızda, orası kesin. Yalnız şöyle sahaya tarafsız bir gözle baktığımda, skoru etkileyen birkaç taktiksel hata gözümden kaçmadı ki eminim şahane kadronun da dikkatinden kaçmamıştır. Aslında bunları yazmama gerek bile yok ama önümüzdeki sayıları da merakla ve heyecanla bekleyen biri olarak naçizane yorumlamak istedim.
Dergide öyle metinler var ki bayılarak okudum. Özellikle şiirler hayran olunası boyutta, hatta ‘Keşke şiire daha fazla yer verilseydi’ dediğim bile oldu. Boş bulunup bir sonraki sayfayı ‘belki bitmemiştir’ diye kontrol edecek kadar çok beğendim diyebilirim.
Tabii bu birkaç metni okurken de ‘Bitir artık hoca, bitir! Maç uzatmalara gitti!’ dediğim gerçeğini de değiştirmiyor. Ve benim gibi diğer okuyucuları da rahatsız ettiğine inandığım bir başka konu da dil bilgisi hataları oldu. Satır sonunda başını alıp giden kelimeleri editörün büyütecine bırakıyorum. Ama oturup o kadar emeği gözardı edip 8648 cümle kurmayacağım bununla ilgili. Zaten diğer sayılarda dikkat edileceğine de eminim.
Kapanış konuşmasını yapmadan önce Vefa Sayısı’na bir selam ederim. ‘Sen ne mükemmeldin be..’ deyip anmadan geçmek kesinlikle haksızlık olurdu!
Bir sonraki sayıda ve bolca şiirle görüşmek üzere, teşekkür ederim canım 
Nedamet Dergisi :)
“ Bilsen
Sana yazmamak için
Kaçıncı şiirimi yazdığımı ”
Yakuphan Ustaoğlu
Nedamet Dergisi :)
“ Bilsen
Sana yazmamak için
Kaçıncı şiirimi yazdığımı ”
Yakuphan Ustaoğlu
Yine bitirmemin üstünden uzun zaman geçtiği için hatırlamadığım bir kitap..
Ağlattı mı? Evet
Üzdü mü? Evet ama ikinci kitapta ölmüş sevgilisinin abisiyle sevgili olan bir karaktere ne kadar üzülebilirsem o kadar(spoiler sayılmayacağını düşünüyorum çünkü ikinci kitabın arkasında zaten yazıyor)
Son olarak Jonahım sen bu dünyaya zaten fazla mükemmeldin
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Roger Ackroyd CinayetiEdebiyat
ROGER ACKROYD CİNAYETİ
______________________________________
Roger Ackroyd Cinayeti bir kitabı bitirmenin ve katilin kim olduğu sorusunun bende somut hale en çok yansıdığı kitap oldu.
Bir cinayet kitabını kapatıp olayları zihnimde canlandırmayı ve notlar almayı bu kitapta gördüm,hissettim,yaptım
Roger Ackroyd Cinayetini okumak adeta başından sonuna şu mesajı haykırıyor:
“BEN POLİSİYE ROMANLARIN EN İYİSİYİM!”
Tarif etmem gereken ve kitabın hatırasına bırakmam gereken mesaj şudur ki:
Katilin kim olduğunu son 60 sayfa evvelinde anladım…
Bu her ne kadar beni ve kitabın sonundaki heyecanımı azaltsa da bitirdiğim vakit şunu farkettim ve son cümlemi yazdım:
“Anladığıma Pişman Olmadım
Çünkü Roger Ackroyd Cinayetinin katilini önceden anladıysam
Bu da AGATHA CHRİSTİE’nin Sayesinde”
Roger Ackroyd Cinayeti…
Mükemmeldin kitap ve
AGATHA CHRİSTİE…
(A.T.A)
Yorumm1000k
ASYA
Yazarı: Meryem SOYLU
Yayınevi: Parola
Sayfa Sayısı: 464
Merhaba. Tek kitaptan oluşan bir romanımız ile selamlar. Müthişko bir kitap ile geldim. Kitaba bayıldım. Kelimeler muazzam. Meryem'in en sevdiğim kitabı olabilir. Hemen yorumluyorum...
Asya son sınıf eczacılık okuyan bir öğrenci iken hatırlayamadığı bir gece de sevgilisi ile yaşadığı anla hamile kalır. Okullar tatile girince memlekete geldiğinde hamilelik hikayesini abisi ve babası öğrenir. Kızımızın sözde namus davasından hükmüne karar verirler kendilerince. Tren garında Asya'nın imdadına yetişen canım güzel insan Ömer Asaf ise yaşayacaklarını bilmeden bir insanın ölümünü kabul etmediğinden Asya ile evlenmek ister. Bir şekilde ikili evlenir. Ama evlilik ile sorunlar bitmek yerine katlanır. Bir yanda söylenen yalanlar diğer yanda kaynana terörü saplantılı aşıklar derken ikilimiz tüm bunların merkezinde olmalarına rağmen kendilerine güzel bir aile olmaya çalışır.
Ömer Asaf çok sevdiğim bir karakter oldu. O yüzden onu anlatmaya satırlar yetmez. Kişiliği, yazılan karakter o kadar güzel ki... Asya yaşadıkları için neden psikolog tercih etmedi deseler... Ömer Asaf gibi bir kocası var ne psikoloğu derim.
Asya karakteri ise zamanla oturdu. Yaşanmışlıklar onu olgunlaştırdı. Kendine kattıkları ile çok güzel bir eş oldu.
Ay Neriman var ya Neriman... Oya neyse de Neriman neler yaptın öyle. En sevmediğim sen oldun be Neroo. Allah seni napmasın. Dilinin kemiği yok anladık da insan oğluna bunları reva görür mü beee.
Görümce Leyla Sultan.. Tacını getirin çabuk. Taçsız kraliçe. Mükemmeldin ya. Görümce görümce... Görmeyim seni ömrümce demez ki senden için Asya. Nasıl arkadaş, nasıl kardeş olunacak ders verirsin be. Helal sana Leyloş.
Ben kitabı çok sevdim. 10/10 bir kitap...Okumak isteyenler alıntıları
Mükemmeldin…
Jean Teulé’nin İntihar Dükkanı adlı romanını bitirdiğimde, içimde anlatılması zor bir ağırlık hissettim. Kara mizahla bezeli bu hikâye, karanlık atmosferine rağmen bir umut ışığı yakıyor gibi görünüyordu ta ki o ışık da trajik bir şekilde söndürülene kadar. Kitabın son sayfasını çevirdiğimde, içimde yalnızca büyük bir boşluk kaldı.
Hikâye, intihar etmeye meyilli insanların alışveriş yaptığı, ölümün bir ticaret aracı haline geldiği bir dükkânı işleten bir aileyi anlatıyor. Bu ailenin en küçük çocuğu Alan ise tamamen zıt bir karakter olarak çıkıyor karşımıza. Onun neşesi, umudu ve yaşama sevinci, hem ailesini hem de çevresindeki dünyayı değiştirebilecek gibi görünüyor. Ancak kitabın sonu, bütün bu beklentileri yerle bir ediyor. Alan’ın ölümü, romanın verdiği umut kırıntısını da beraberinde götürüyor ve okuyucuyu derin bir çaresizlikle baş başa bırakıyor.
Bu trajik son, beni uzun süre düşündürdü. Eğer Alan hayatta kalsaydı ve dünyayı değiştirebilseydi, bu hikâye belki de çok daha sıradan olurdu. Ama Jean Teulé’nin tercih ettiği bu acımasız gerçekçilik, kitabı unutulmaz kılıyor. Çünkü bazen umut etmek yetmez, bazen en parlak ışık bile sönebilir.
İntihar Dükkanı benim için yalnızca bir roman değil, varoluş üzerine sorgulamalar yaptıran, insanın içindeki iyimserliğe meydan okuyan bir deneyimdi. Belki de beni asıl etkileyen, Alan’ın ölmesi değil, onun ölümüyle birlikte okuyucunun içindeki umut kırıntılarının da yok olmasıydı. Kitabı kapattığımda içimde kalan tek şey, belirsiz bir hüzündü.
Ama belki de Teulé bize tam olarak bunu anlatmak istiyordu: Gerçek hayat mutlu sonlarla dolu değil ve bazı hikâyeler mutlu bitmek zorunda değil.
"Şu zalim dünyayı görmüyor musunuz? Sekiz aydan beridir halkımız boğazlanıyor. İşgal ordusunun bütün cehennem silahları üzerimize ölüm kusuyor. En gelişmiş silahları, uçakları, tankları üzerimizde deniyor. Ama bütün dünya sağır ve dilsiz vaziyette durup seyrediyor. Zulme uğrayan, mağlup edilerek her türlü baskıya maruz kalan bizler, en alt düzeydeki özgür ve onurlu bir hayat için hakkımızı talep etmeye yönelik en küçük bir eylem gerçekleştirdiğimizde ise her taraftan kınama sesleri yükseliyor." s.450
Bu kitap için tek cümle yeterlidir. Çok gerçek ve fazla mükemmeldin.
Allah Yahya Sinvar'ın şehadetini kabul etsin. Makamını âli eylesin. Bu kitap için de ayrıca razı olsun. Bizlere de okumayı nasip eden alemlerin Rabbi olan Allah'a hamd olsun.
