Ey ünlü sessiz kadın, ey acılar vazosu,
Seni daha çok seviyorum benden kaçtıkça,
Sen gecelerimin süsü göründükçe bana,
Yığıyorsun daha da alaycı, kollarımı
Ben güzelim ölümleri! taştan düşler gibi,
Her dokunanı orada yaralıyan göğsüm,
Yaratılmış ozanı sevgi sunmaya gözüm,
Donuk, sonsuz, sessizce işte öyle bir sevgi