Bir kabartı ile yazıyorum-sevmedim ki satırları.
Horlandığımız güzellere ilişmiş ayracım.
Mübarek zamanlar hızlı hızlı bitiyor
Ve devamında, parlar mı ki ışıklar diyor.
Ne münasebet ki Allah'sız dayanabiliyorlar,
Sevmeyi ten temasına sığdırabiliyorlar.
Sayesinde birkaç saniyenin
Gün ve akşamımız yeşerdi.
Sazlığında köyümün kurumuş göllerinde, kelebekler gezerdi- hüznümüzü ezerdi.
Rüzgarlar bize seciyesinde hemhal biz de ona.
Sendelediğimiz her basamakta birileri izlerdi.
Öze bir reddiye vardı ki büyük bir küstahlık.
Hamisiz bir ruhtu insanoğlu, çağ da bu kadar düşerdi.
Maddeselmiş güya sevdam, güven vermezmişim.
İnanç bana olamazmış, sağa sola esermişim.
Ayrılmak gerekirmiş ve dahi hiç buluşmadan,
Bir şiir olmak gerekirmiş sanki pis bir muşambadan.
Güneş bize yansımıyor olsa gözler belki görürdü.
Bu kalp denilen alet pişmanlıktan ölürdü.