Ve şu hayat ki ellerimizle ateşler kavuran
Su yüzeyinden ağlıyor damlalar
Kalpler tüm belirsizliğiyle yüzüme bir tokat
Beni çocukluğumda dahi acıtmayan
Ve ellerim
Şu şiiri yazmaya yabancılaşmış ellerim
Hangi kelimeler bizim olur artık - bizi kim sahiplenir
Yaklaşır da yanımıza - buzlarımızı eritir
Nice mevsimler geçer - gözlerimizi umuda çevirir
Mor aradığım çok gün oldu - ve biraz da manolya
Kokusunu aramam çiçeklerin - sadece renkler canlanır ve biraz da anılar
Keskin bir hüzün var şahdamarımda - uykuya meyilli hain gözlerim
Ben ki nice satırlarda can verdim - tüm haykırışlarımı gizlerim
Sabahına uyanan bir şehir var - her vakit çocuk sesleri
Kemiklerimde binlerce ruh saklıyorum ben - ve insanımsı duygu cesetleri
Bir ölüm bir yaşamak ve aşk neresinde bugünün
Yavaş yavaş sonuna ilerlemektir her şey kördüğümün