Zihnimiz ve kalbimiz bin bir parçaya bölündü. Her tarafa yetişmeye çalışıyoruz. Yorgunuz, asabiyiz ve gerginiz.Hayatın gürültüsünden birbirimizi göremiyoruz. Bağırıyor ama sesimizi duyuramıyoruz.Gürültü var; bağıranların sesini duyamıyoruz. Bakmalı, görmeli ve seyretmeliyiz…Seyrimizi not etmeliyiz…Vakit daraldı çünkü ve sözler birikti.Vakit daraldı ve söyleneceklerin çoğu henüz söylenmedi.Durup dinlemeliyiz. Durup dinlenmeliyiz. Durup düşünmeliyiz ama durmalıyız önce. Durmalı, durulmalı, durulanmalıyız. Ve içimize doğru bir yolculuğa çıkmalıyız.Yola çıkmalı, yolda olmalı ve yol almalıyız.Yolu bulmalı, yol olmalıyız.Ne demişti şair:“En uzun yoldur, insanın içi"
Sevgileri yarınlara bıraktınız..
Çekingen, tutuk, saygılı..
Bütün yakınlarınız
Sizi yanlış tanıdı.
Bitmeyen işler yüzünden.(Siz böyle olsun istemezdiniz)
Bir bakış bile yeterken anlatmaya her şeyi
Kalbinizi dolduran duygular
Kalbinizde kaldı.
Siz geniş zamanlar umuyordunuz Çirkindi dar vakitlerde bir sevgiyi söylemek.
Yılların telâşlarda bu kadar çabuk Geçeceği aklınıza gelmezdi.
Gizli bahçenizde
Açan çiçekler vardı..
Gecelerde ve yalnız.
Vermeye az buldunuz
Yahut vaktiniz olmadı..