Muraz Arslan
@muraz_arslan
24 okur puanı
Ağustos 2025 tarihinde katıldı
Erman Şahin'den yara izlerinin bile kanadığı öyküler
Karanfilin İzi Kaldı Erman Şahin’in 2023’te yayımlanan öykü kitabı, daha ilk sayfada kime adandığını söylediğinde okuruna nerede durduğunu hissettiriyor: "okula gönderilmeyen ablalarıma ve yarası dikiş tutmayan kadınlara." Bu ithaf, kitap boyunca karşımıza çıkacak kadınlar, kayıplar, sessiz acılar ve toplumun görmezden geldiği hikâyeler için bir kapı aralıyor. Dışarıdan bakıldığında birbirinden bağımsız on dört öykü varmış gibi görünse de, aslında her biri aynı yaranın farklı yerlerinden sızan bir acıya benziyor.
Kitabın açılışındaki öykü, son yıllarda sıkça duyduğumuz ve her defasında içimizde şüphe bırakan o “balkondan düşme” vakalarını gündeme getiriyor.
Ardından gelen hikâyelerde şehirde kaybolan insanların yarattığı boşluk çıkıyor karşımıza. Sadece bedenlerin değil, hayatların da sızdığı karanlık geçitleri görüyoruz. Bu kayıpların bıraktığı duyguyu anlatırken Şahin’in kurduğu cümle, öyküye yerleşen ağır atmosferi tamamlıyor: “Şehrin arka yüzünde kalan sokaklar, boşaltılan her toprak parçasının şehirdeki eş anlamlı sözcüğüydü.” Böylece okur, kaybın sadece insanlar üzerinden değil, mekânlar üzerinden de nasıl iz bıraktığını hissediyor. Başka bir öyküde yazar, patlamanın gerçekleştiği meydanı şehrin tenindeki doğum lekesine benzetirken, diğer bir öyküde çağımızda sınırların kulağımıza tıkadığımız pamuklar olduğunu söylüyor. Yine de kitap, karanlığın içinde bir damla umut aramaktan vazgeçmiyor; bir öyküde geçen, “İnsan umut etmekten vazgeçmiyor ve umuduna her gün sözcüklerle su veriyor” ifadesi okura can suyu oluyor.
Darbe sonrası Yeşilçam’ın kırılgan dönemini anlatan öyküde idealizmle gerçeklik çatışıyor. "Sanki hangi cümlenin içine kendini koysa o cümlenin ögeleri hışımla onu kapı dışarı edecekti.” Bu duygu, iki arkadaşın hayatlarının bambaşka yollara savrulduğu bir1000Kitap
Karanfilin İzi Kaldı Erman Şahin’in 2023’te yayımlanan öykü kitabı, daha ilk sayfada kime adandığını söylediğinde okuruna nerede durduğunu hissettiriyor: "okula gönderilmeyen ablalarıma ve yarası dikiş tutmayan kadınlara." Bu ithaf, kitap boyunca karşımıza çıkacak kadınlar, kayıplar, sessiz acılar ve toplumun görmezden geldiği hikâyeler için bir kapı aralıyor. Dışarıdan bakıldığında birbirinden bağımsız on dört öykü varmış gibi görünse de, aslında her biri aynı yaranın farklı yerlerinden sızan bir acıya benziyor.
Kitabın açılışındaki öykü, son yıllarda sıkça duyduğumuz ve her defasında içimizde şüphe bırakan o “balkondan düşme” vakalarını gündeme getiriyor.
Ardından gelen hikâyelerde şehirde kaybolan insanların yarattığı boşluk çıkıyor karşımıza. Sadece bedenlerin değil, hayatların da sızdığı karanlık geçitleri görüyoruz. Bu kayıpların bıraktığı duyguyu anlatırken Şahin’in kurduğu cümle, öyküye yerleşen ağır atmosferi tamamlıyor: “Şehrin arka yüzünde kalan sokaklar, boşaltılan her toprak parçasının şehirdeki eş anlamlı sözcüğüydü.” Böylece okur, kaybın sadece insanlar üzerinden değil, mekânlar üzerinden de nasıl iz bıraktığını hissediyor. Başka bir öyküde yazar, patlamanın gerçekleştiği meydanı şehrin tenindeki doğum lekesine benzetirken, diğer bir öyküde çağımızda sınırların kulağımıza tıkadığımız pamuklar olduğunu söylüyor. Yine de kitap, karanlığın içinde bir damla umut aramaktan vazgeçmiyor; bir öyküde geçen, “İnsan umut etmekten vazgeçmiyor ve umuduna her gün sözcüklerle su veriyor” ifadesi okura can suyu oluyor.
Darbe sonrası Yeşilçam’ın kırılgan dönemini anlatan öyküde idealizmle gerçeklik çatışıyor. "Sanki hangi cümlenin içine kendini koysa o cümlenin ögeleri hışımla onu kapı dışarı edecekti.” Bu duygu, iki arkadaşın hayatlarının bambaşka yollara savrulduğu bir
Niktofili ve Fiktofili arasında sallanan şiirler1000Kitap
İnsan ruhunun karanlıkla ve hayalle kurduğu iki özel eğilim vardır: niktofili ve fiktofili. Niktofili, gecede huzur bulma hâlidir; karanlığın sessizliği, kişiyi kendi hakikatine yaklaştırır. Fiktofili ise gerçek olmayan bir figüre, bir hayale ya da zihinsel bir surete duyulan çekimdir; insanın kendi içindeki boşlukları hayalin ışığıyla doldurma isteğidir. Alattin Bilgiç’in "Aynımsın" kitabı, tam da bu iki eğilimin birleştiği bir duygusal iklime sahiptir. Şair, gecenin karanlığını içsel bir sığınak hâline getirirken; hayal edilenle gerçek olan arasındaki çizgiyi bilinçli biçimde bulanıklaştırır.
Kitap ilk bakışta bir aşk kitabıdır; fakat bu aşk tek yönlü değildir. İçinde umut, sızı, doğum, ölüm, yara ve şifa aynı anda yer alır. Bilgiç’in dili hem kırılgan hem de dirençlidir; okuyucuyu duygusal bir girdaba sürüklerken aynı zamanda ona kendini bulacağı bir iç koridor açar. Türkçe şiirlerin yanında Kurmancî, Soranî ve Kırmançki lehçelerine yapılan çeviriler, eserin duygusal çok katmanlılığını artırır ve kitabı kültürel bir geçiş alanına dönüştürür.
Şairin seçtiği mısralar, kitabın atmosferini net biçimde hisseder kılar.
“Gam duymak Tanrı’nın elinde, bizimkisi mahşer-i efkâr.”
Bu dize, kader karşısındaki çaresizliği ve aynı zamanda insanın kendi içine dönerek büyüttüğü hüzün ağırlığını gösterir. Bunun yanında
“Bizimkisi böyle taziyesiz yas”
ifadeleri, acının bile sahipsiz kaldığı bir duygusal çoraklığı anlatır.
Bilgiç’in aşkı ele alırken kullandığı en güçlü imgelerden biri mahpusluk metaforudur.
“Yüreğine mahpus olmak istiyorum, cezamı damında çekmek kalbinin. bir müebbet mahkûmu olmak, tek çilem, hücrene sığmamak.”
Bu dizelerde aşk bir özgürlük değil, gönüllü bir teslimiyet alanına dönüşür. Şair burada esareti karanlık bir kapanış değil, sevdayı büyüten bir sadakat
