1. Yüzün tut bu deyrin âyinesinden seyir kıl ânı,
Ki bu sürete sen tuttun ne mânâdır anın şanı.
2. Cü sensin ahsen-i takvim üç harfin ebced-i âdem,
Seninle oldu müstahrec hesab-ı çerh-i devrânı.
3. Gönülden iste canı, hüsal tendens hiçtir bu,
Ger olsa şems-i cân tâbân olur áfak mestânı.
4. Eğer Cennet dilersen, nefsten geç gönlüne gel kim,
Cehennem nefstir, bed huylarıdır når-ı süzânı.
5. Niçin arif gönülden taşra çıksın seyre kim dâim,
Açılmış gonca-ı dilden, anın yüz bin gülistânı.
6. O mânâ gülşeninden kim dönüp bir sürete baksa,
Olur âb-ı revân zencir ü sahn ü bağ-ı zindânı,
7. Cihåndır mezbele sim ü zeridir seng-i istincă,
Ona dest-i tama' urmaz, o kim, påk oldu dâmânı,
8. Tama' çün ateş-i külhan diler zibl-i zer ü simi,
Ânı cem' eyleyen ehl-i tama-hor oldu külhani.
9. Bu külhandan geçen ehl-i kanâat vardı hammama,
Tecerrüd eyleyip uzletle påk oldu ten ü cânı.
10. Rical-i farkın idbârıdır ehl-i devlet ikbali,
Hakikat fåkr'dir devletle ikbål olma nâdânı.