Sevgide herkes ve her şey özgürdür. Sevgide ben, artık ben olmaktan çıkmam. Ben gibiyimdir korkusuzca. Sevgide ben sevilmek için araba almak zorunda kalmam kimseye, ortada bir alışveriş ya da kanıt gösterme ihtiyacı yoktur zira. Sevgide ben beğenilmek için kilo vermem, kendimi onaylıyorumdur zaten. Sevgide ben olmadığım biri gibi davranmam, sevilmek için davranış geliştirmem çünkü bu ancak kaybetme korkusu ya da tercih edilmeme korkusu yaşayanların bir reaksiyonudur.
Ayrıca sevgide yok etmek söz konusu bile olamaz, sadece var etmek ve yaşatmak vardır. Gerekirse kendinden uzakta, başka bir özgürlük alanında yaşamasına izin vermek, azat etmek. Sevgide takıntı, baskı ve yaptırım yoktur. Dolayısıyla sevgide sahiplenmek olmadığı için, serbest bırakma ihtiyacı da oluşmaz. Yani azat etmeye bile gerek kalmaz. Sevgi başlı başına yaşanan bir şeydir. Alınıp verilen, sahiplenilen, devredilen bir şey değil.
Reklam
Aşk müthiş bir iştah kesiciydi, insanın ağzını, boğazını,
midesini kilitliyordu, lokma geçmesine izin vermiyordu.
Sürekli kendini suçlayan birinin, kendini onaylamayan, sevmeyen, kabullenmeyen, kendini tanımaya, anlamaya ve sevmeye zamanını ve emeğini harcamayan birinin, mutluluğundan ya da mutlu olabileceğinden söz edilemez.
Her hatıra iz bırakır!Alıntı
Bir insan, içimize nüfuz edebilmek için, zamanın şekline bürünmek, çerçevesine kendini uyarlamak zorundadır; bizim gözümüze peş peşe dakikalar halinde göründüğünden, her defasında sadece bir yönünü gösterebilir, bir tek fotoğrafını sunabilir. Sadece anlık görüntülerden oluşan bir dizi halinde var olmak, bir insan için müthiş bir zaaftır şüphesiz; ama aynı zamanda müthiş bir güçtür de; bu kişi hafızanın ürünüdür ve belirli bir ânın hatırası, daha sonra olup biten her şeyden haberdar değildir; hafızanın kaydettiği an ve onunla birlikte, o hatırada şekillenen kişi varlığını sürdürür, yaşamaya devam eder..
Gerçekten müthiş yorularak yaşamaya ne denli alışmışım; dinlenerek, sakin yaşamak, yorulmamak sanki anormal bir durummuş gibi geliyor bana.
Sayfa 54
Reklam
Reklam