Kitap adı: Pozitif Psikoloji
Yazar adı: Nevzat Tarhan
Sayfa sayısı: 304
değerlendirme yazısı 4Edebiyat
yaz ayının bunaltıcı zamanında ferah ve iç acısı bir havası vardı. konusu belki çok mutlu etmedi beni ama arkadaşlık bağlarının önemini aktardı bir kez daha. ruhumu titretti ve okurken her karaktere karşı kin, öfke, mutluluk ve ayrılık gibi binlerce duygu durumu yaşadım ve her şeyin sonunda yerinde bitti.
Aşkı Efsanelestiren Belki de Onu Beklemektir
Ninatta'nın Bileziği benim için sadece bir tarihî roman değil, aynı zamanda aşkın ve umudun zamana nasıl meydan okuyabildiğini gösteren etkileyici bir hikâyeydi. Kitabı okurken Hitit dönemine dair birçok yeni şey öğrenirken, Ninatta ve Nuvanza'nin yaşadıkları karşısında duygulanmamak elde değildi. Özellikle karakterlerin mutluluk ile hüzün arasında gidip gelen duyguları hikâyeyi daha gerçekçi ve etkileyici kıldı.
Kitabın en sevdiğim yönü, tarihî olayların kuru bilgiler şeklinde değil, insanların yaşamları üzerinden anlatılmasıydı. Bu sayede kendimi hikâyenin içinde hissettim ve karakterlerle bağ kurabildim. Her ne kadar kısa bir roman olsa da verdiği duygular ve düşündürdükleri oldukça güçlüydü.
Kitabı bitirdiğimde içimde tatlı bir hüzün kaldı. Aşk, sadakat ve fedakârlık temalarını başarılı bir şekilde işleyen bu eseri, hem tarihî romanları sevenlere hem de duygusal hikâyelerden hoşlananlara gönül rahatlığıyla tavsiye ederim.
8/10
Beğendi
·2026 28. kitabı
Kabul edelim ya da etmeyelim hepimiz bu hayatı sandığımızdan daha çok seviyoruz. Çoğu zaman hayattan yakınıyoruz fakat yine de yaşamaya, umut etmeye ve yarını beklemeye devam ediyoruz.
Teori ve Pratik
Puan vermedi
Turgenyev'in “Rudin” romanını okurken, teori ile pratik arasındaki fark üzerine çok düşündüm. Rudin bilgili, etkileyici konuşan ve çevresindeki insanları düşünceleriyle etkileyebilen bir
Kalbim kırıldı :(
İlk sayfalardan itibaren Charlie’ye sımsıkı sarılmak istedim. İnsanlığı,toplumu,kendinizi sık sık sorgulatacak bir romandı. Bir insanın bir fareyle aynı kaderi paylaşması,ve aynı insanın geleceğini o farede görüyor olması,onunla bütünleşmesini de okuyoruz. Cahillik gerçekten mutluluk mu, ya da aksine anlamlandıramadığımız mutluluklar bir anlam ifade etmeye başladıkça zeka lanete mi dönüşüyor? Moronluğun dâhiliye dönüşümünün bedellerini okuyoruz… Bunun çok hissettirerek yazılması beni çok etkiledi. Herşeyi bilerek,tüm sonuçları göze alarak, tüm o bedeli ödeyeceğini bile bile kısa süreliğine de olsa o zirveyi tatmaya değer miydi?…