Kanını Satan Adam
Başlarda konusu beni etkiledi, ortalarda ise biraz soğuttu diyebilirim. Akıcı bir dili vardı ama nispeten durağan bir hikayeydi. Kitabı bitirdiğimde bende yarattığı farkındalık ise şu oldu: Bir insan doğar, zorluklarla mücadele eder, ailesi ve sevdikleri için çokça fedakarlıklar yapar ve bir ömrün sonunda ise daha azının dahi kendisi için yapılmadığını anlar. Mutluluk, her zaman küçük şeylerde ve anlardadır. Xu Sanguan, insan hayatının klasik bir özetidir…
“En Büyük Zaaf: Sevgi” isimli kitap, adından da anlaşılacağı gibi sevgi duygusunu insan hayatındaki en güçlü ama aynı zamanda en kırılgan yönlerden biri olarak ele alıyor. Temelde, sevginin insanı nasıl yönlendirdiği, bazen doğru kararlar aldırırken bazen de kişiyi kendi mantığından uzaklaştırdığı anlatılıyor.
Kitabın konusunda, duygularının etkisiyle hareket eden karakterlerin yaşamı merkezde yer alıyor. Karakterler, sevdikleri insanlar uğruna çeşitli fedakârlıklar yaparken aynı zamanda yanlış seçimlerle de yüzleşmek zorunda kalıyorlar. Hikâye ilerledikçe sevginin sadece mutluluk veren bir duygu olmadığı, aynı zamanda insanı zor durumlara sokabilen bir zaaf haline de gelebileceği gösteriliyor. Özellikle aşk ve bağlılık arasındaki ince çizgi, karakterlerin yaşadığı iç çatışmalar üzerinden işleniyor.
Yazarımız, sevgi temasını işlerken duygusal yoğunluğu yüksek sahnelerle karakterlerin iç dünyasını ön plana çıkarıyor. Bu sayede okuyucu, sadece bir olay örgüsünü değil, aynı zamanda insanların duygularıyla nasıl mücadele ettiğini de görmüş oluyor. Kitap boyunca sevginin hem iyileştirici hem de yıpratıcı yönleri birlikte veriliyor.
Genel olarak kitap, sevgi duygusunu merkezine alan, insan ilişkileri ve duygusal kararların sonuçları üzerine düşündüren bir hikâye sunuyor. Dili sade olduğu için kolay okunabilir bir yapıya sahip ve özellikle duygusal temalı hikâyeleri seven okuyuculara hitap ediyor.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Avustralyalı yazar Meg Mason’ın 2022’de Women’s Prize for Fiction ödülüne aday gösterilen kitabı Keder ve Mutluluk'ta, 17 yaşından itibaren kronik depresyonla mücadele eden Martha’nın hayatını kendi ağzından okuyoruz.
Martha, alkolik bir anne, sevgi dolu ama başarısız bir şair baba, deli dolu bir kız kardeş, çocukluğundan beri ona aşık olan bir koca, yardımsever bir teyzeden oluşan bir ailenin içinde başlarda kendini anlaşılmamış, değer görmemiş gibi hissetsede sonradan her koşulda ne kadar sevilip desteklendiğini itiraf eder.
Romanda Martha'nın hastalığının ismini bilmiyoruz, yazar hastalıktan bahsederken .... kullanmış. Sanırım yazar, okuyucunun bu hastalıkla özel bir bağ kurmasını engellemekibu tür bir yol izlemiş.
Romanın başlangıç sayfalarında biraz sıkıldım, hatta romanı yarım bırakma noktasına da geldim.Ancak okumaya devâm ettikçe elimden bırakamadım.
Keder ve mutluluğun iç içe geçtiği, zaman zaman hüzünlendiğim, zaman zaman gülümsediğim, zaman zaman kızdığım bu romanı okumanızı tavsiye ederim.
Omelas'ı Bırakıp Gidenler sayfa sayısı bakımından oldukça kısa olmasına rağmen, etkisi birçok romanın bıraktığından daha derin olan bir öykü. İlk okunduğunda birkaç sayfalık bir ütopya tasviri gibi görünse de, satırlar ilerledikçe okur kendisini felsefi, ahlaki ve vicdani bir sorgulamanın içinde buluyor. Bu nedenle Omelas, yalnızca bir öykü değil; insanlığın adalet anlayışına tutulmuş bir ayna olarak değerlendirilebilir.
Kusursuz Bir Dünyanın Kuruluşu
Öykü, Omelas adlı bir şehirde düzenlenen coşkulu bir festivalle başlar. İnsanlar mutludur, çocuklar güler, müzikler çalar, şehirde savaş, açlık, baskı ya da korku yoktur. Ancak burada dikkat çekici bir anlatım tekniği vardır: Ursula K. Le Guin, Omelas'ı ayrıntılarıyla tarif etmek yerine sık sık okura dönerek şehrin eksik parçalarını onun hayal gücüyle tamamlamasını ister.
Bu yaklaşım tesadüf değildir. Çünkü Omelas belirli bir şehir değildir. Okurun zihninde şekillenen, onun "mükemmel toplum" fikrini temsil eden bir semboldür. Her okur kendi Omelas'ını kurar. Böylece öykü yalnızca kurmaca bir şehri değil, okurun değerlerini de anlatmaya başlar.
Hikâyenin Kırılma Noktası
Festival görüntülerinin ardından okur sarsıcı gerçekle karşılaşır. Şehrin bütün mutluluğu, karanlık bir odada tek başına yaşayan bir çocuğun acısına bağlıdır.
Çocuk kir içindedir, açtır, sevgiden yoksundur ve insanlık dışı koşullarda yaşamaktadır. Dahası, herkes bu durumdan haberdardır. Omelas'taki her birey büyüdüğünde o çocuğu görür ve şehrin mutluluğunun bedelini öğrenir. İşte öykünün asıl gücü burada ortaya çıkar.
Le Guin okura şu soruyu yöneltir:
"Eğer binlerce insanın mutluluğu tek bir masumun acısına bağlıysa, bunu kabul eder miyiz?"
Bu soru teorik olarak kolay görünür. Çoğu insan "Hayır" cevabını verir. Ancak yazar, mutluluğun,
Spoiler!
Ve çarpışan arabalara geldiğimizde görevliye iki adet bilet uzattı.
"Neden?" diye sormadan edemedim.
"Çünkü kontrolü bırakmalısın,"dedi."Bazen sadece çarparsın,gözünü kapatıp bir yerlere sürersin ve bazen hiçbir yere varamazsın.Buna yaşamak denir,Kylie."
Ophelia valley'i,sırlarını,karakterlerini çok özlemişim.Nagi'nin neredeyse her kitabını okumuş biri olarak en sevdiğimin bu seri olduğunu kabullenemiyordum çünkü çok daha uzun serileri vardı ve onları daha çok sevmem gerekir diye düşünüyordum daha uzun oldukları için.Bu kitapla bu serinin en sevdiğim olduğunu kabullendim.
Ben saklambaç ve sobeyi okurkende Kylie'den hiçbir zaman nefret etmemiştim.Ansel'in bu sefer peşine birini taktığında da.Zarar gelmesini istemiyordu,Dylan'ı istiyordu.Ansel ne kadar yalnızsa Kylie de o kadar yalnızdı.Dylan kasabadan gittiğinde,olaylar bittiğinde hiçbir arkadaşına söyleyemediği bir şekilde rehabilitasyonda kalıyordu ve bunu öğrendiklerinde bile Maddie kendilerine yalan söylemiş olmasını mesele haline getirdi.Kylie'nin orada kalıp onlara söyleyemecek kadar yalnız olduğunu değil.Dylan'dan hoşlandığı için hep suçladılar ama kimse Henry'i Maddie'den -yakın arkadaşının eski sevgilisinden- hoşlandığı için suçlamadı.
Kylie'nin belki kendisine ve diğerlerine itiraf edebildiği tek şey Dylan'dan hoşlanmasıydı ki bence bu konuda kendi de yanılıyordu.Ailesinin o çocuğa olan hayranlığını kıskanıyordu.Babasını yenilmez bir rakip olarak görüyordu ve Dylan Kylie'nin babasını satrançta yenmişti.Kylie'nin dediği gibi küçük bir şeydi ama Kylie babasının yenilmez olmadığının orada farkına varmıştı.Orada küçük bir açık görmüştü ve bu yüzden Dylan'a hayrandı.
Ansel ve Christopher'a gelelim.Ben ilk iki kitapta ikisini yakıştıramıyordum ve bence bu kitap biraz onu kanıtladı.
"Christopher'ı seviyorum
Yankının Kaybı, Bilinçaltı, Bilinç Akışı..
Han Kang'ın romanı *Yunan Dersleri*, yazarın en şiirsel ve felsefi eserlerinden biri olarak kabul edilir. İlk olarak 2011 yılında Güney Kore'de yayımlanmış ve 2023 yılında İngilizce çevirisi yapılmıştır.
Roman, iki isimsiz karakter etrafında şekilleniyor,
Gizemli bir şekilde konuşma yeteneğini kaybetmiş genç bir kadın.
Yavaş yavaş görme yetisini kaybeden bir Antik Yunan öğretmeni.
Kadın, derin kayıplar yaşadıktan sonra sessizliğe gömülmüş, Annesinin ölümü, boşanması ve oğlunun velayetini kaybetmesi onu dilden uzaklaştırmış. Kendini yeniden keşfetmek için Antik Yunan derslerine katılıyor. Bu arada öğretmen, yavaş yavaş görme yetisini kaybetmekte ve dünyayla bağlantısını korumakta zorlanmakta.. İki karakter, ortak eksiklikleri ve kırılganlıkları aracılığıyla birbirlerine yakınlaşıyorlar ve bunu çok farklı şekillerde anlamamızı istiyor Han Kang. Ancak daha derine inersek, bir kişinin kendi iç yankısını kaybedebileceğini ve sonuç olarak dünyayla bağlantısının kopabileceğini görürüz. Asıl sorun sadece konuşma, görme veya işitme gibi yeteneklerin kaybı değil; asıl önemli nokta, bir insanın kendi içindeki yankıyı asla kaybetmemesi gerektiğidir. Bir bakıma bu, iç ses, iç huzur veya insan duygularıdır. Çünkü daha derin bir bakış açısıyla bakıldığında, bir insanı ayakta tutan ve bağlayan şey duygulardır. Psikolojide buna bastırılmış, gizlenmiş duygular, arzular, kayıplar, mutsuzluk veya mutluluk denir. İnsanlık dünyayı her zaman bir amaca ulaşmanın aracı olarak görse de, bu amaca ulaşmak için de çaba gösterir ve bu çabalar duygular ve iç ses tarafından yönlendirilir. Eser, sadece konuşamamanın değil, yanlış anlaşılmanın ağırlığını tasvir ediyor. Kadın karakter kelimelerini kaybediyor, ancak aslında sesini değil, yankısını kaybediyor. Konuşsa bile kimsenin onu duymayacağı