Puan vermedi
#OsmanBalcıgil
#MelekTeröristFahişe
#Sayfa407
^^^^^^^^^^^^^^
“Aşk kapını çaldığında sakin ol. Kapıyı aç, içeriye al. Mutluluktan korkmak saçmalamaktır.”
Güzel ülkemde, hangi genç hayatını istediği gibi yaşıyor ki?
Herkese merhaba ..
^^^^^^^^^^^^^^^^^
Bir solukta okuduğum Osman Balcıgil kitabının sonuna gelmiş bulunmaktayım .
Övgü dolu bir yorum okumaya hazır olun.
Bu kitap, artık benden tavsiye isteyenlere önereciğim kitaplar arasında. Favori kitaplarımda üst sıralarda yerini
Osman  Balcıgil’im okuduğum beşinci Kitabı..
Melek Terörist Fahişe ana karakterimiz yazar kendisi gibi habercilik sektöründen gerçek olaylardan esinlenerek harika bir dönem romanını daha imza atmış.
#Konusu
Osman Balcıgil yeni romanı ‘Melek Fahişe Terörist’te meşhur genelev patroniçesi Matilt Manukyan’ı odağına alıp 70’ler Türkiye’sinde, mafya-devlet-siyaset ilişkilerinin arasında maceralı bir yolculuğa çıkıyor.
Gençlerin ülkelerinden neden kaçtığına dair araştırma konusu için Londra’ya giden ünlü gazeteci orada iyi eğitimli Holly ile tanışır.
Holly’nin İstanbul’a gelip Manukyan’ın 14 nolu evinde Lili adıyla çalışmaya başlaması ile de olaylar gelişir..
Matild Manukyan altı yıl üst üste vergi rekortmenliğiyle dünyada bir ilke imza atan meşhur genelev patroniçemiz. Bedenini satmadan beden satışından böyle paralar kazanmak!
Devlet mafya,genelev patroniçesi üçgeninde.
Soluk soluğa okuyacağınız bir dönem romanı ..
Londra’da başlayan serüven İstanbul’da devam ediyor ve Yunanistan’da da son buluyor.
İnsanlığımı Yitirirken Osamu Dazai’nin intiharından hemen önce tamamladığı son eseri. Kimilerine göre intiharının nedenlerini bulabileceğimiz eserlerinin son parçası. Kitap için kesin bir otobiyografidir denmese de “…bir biyografi ancak Dazai’nin kendisinden yarattığı edebi bir karaktere ait.” deniyor. Kitap itiraf niteliğinde, samimi ve cesur bir dille yazılmış olmasıyla da otobiyografi türünden ayrılıyor.
Konusuna gelecek olursak:
Ana karakter Oba Yozo aristokrat bir ailenin çocuğudur. Yozo kendini insanları anlayamadığı ve onlardan korktuğu için pasifize ederek içinde yarattığı “soytarı” kişiliğiyle yalnızca çevresindekileri eğlendirerek varolabileceğine inandırmıştır. İnsanların acıkmasına, günde 3 öğün dini ritüel gibi beslenmesine, nasıl umutsuzluğa kapılmadan ve intihar etmeyi düşünmeden yaşadıklarına, toplum denilenin aslında kim olduğuna anlam veremez. Çoğu zaman insanları hayal kırıklığına uğratmak zorunda olduğunu, mutluluktan korkmak zorunda olduğunu, başkası tarafından eleştirilmişse mutlaka hatalı olması gerektiğini kabullenmiştir. Bu kısa özetten sonra yazarın kaleminden Yozo’nun kendi ağzından yazılmış hatıratları okumanızı tavsiye ederim.
Birkaç alıntı bırakıyorum:
“Gerçek korkak mutluluktan bile korkar. Pamuk yün bile yaralar onu. Neşeden bile incinir.”
“Geride bırakılan bir tek ben vardım, insan toplumundan sonsuza dek kaçan, içeriden biri ya da dışarıdan biri ayrımına bakılmaksızın, Horiki tarafından bile terk edilmiş bir soytarı.”
“Başkaları tarafından çok sevildim ama görünüşe göre onları sevme yeteneği bende yoktu.”
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
#okudumbitti
#OsmanBalcıgil
#MelekTeröristFahişe
#407Sayfa
#EylülAyı2ciKitap
Selam canlar. Osman Balcıgil'den okuduğum ikinci eser oldu Melek terörist Fahişe kitabı. 1970ler Türkiyesine ışık tutan, dönemin Türkiye açısından önemli bütün olaylarına değinilmiş kitapta. Yorumlarda daha çok Manukyan ve Ermeni Terörü konularına parmak basılmış olsa da bence kitap tam anlamıyla siyasi tarih romanı özelliği taşıyor. Şöyle ki bu bahsedilen iki konu kadar dönemin hükümeti, yaklaşan seçim, Bülent Ecevite süikast girişimi söylemi ve 77 bir mayısı'da kitapta yer bulmuş. Ben bu anlamda kitaba bayıldım diyebilirim. Tarih okumaya Osman Balcıgil ile başlasaydım eminim bayılarak okurdum. Yeşil mürekkeple kalemine hayran olmuştum şimdi tüm kitaplarını okumalıyım diye bir kez daha söz verdim kendime.
Emperyalizmin egemen olduğu bir dünyada savaşların kaçınılmaz olduğunu, toplumun bazı materyaller kullanılarak nasıl manipüle edildiği soluksuz bir maceraya büründürerek anlatmış usta yazar. Bir kez daha işte bu kitabı da herkes okumalı dedim. Kesinlikle tavsiye ederim.
"Memlekette komünizm, sosyalizm bir kez umacı gibi takdim edilmiş ya, dertleri bu. Yanlış anlaşılmaktan korkuyorlar. Toplum deyince pazaryerinde toplanmış insan kalabalığını anlayan sanki kendileri değilmiş gibi"
"Bir insanı, otogarda ya da istasyonda yakalayıp eve geri götürüp döve döve çalıştırmaya devam etmek ne demek? Nasıl bir dünyada yaşıyoruz biz" 70ler Türkiyesi bve bügün de çok değişen bişey yok sanki.
"Aşk kapıyı çaldığında sakin ol. Kapıyı aç,içeriye al. Mutluluktan korkmak saçmalamaktır"
"Cehennemin en sıcak yeri, ahlaki kriz zamanında tarafsız kalanlara ayrılmıştır" İlahi konedya'dan alıntı..
"Sonra bir bakıyorsun ki vatansever ve terörist kavramları birbirinin yerini alıvermiş. Bir ülkenin teröristi, öteki
Bay Stevens, hayata karışmaktan, aşktan, mutluluktan, üzüntüden ve insana ait olan bütün duygulardan, o duygular hiç yokmuş gibi davranarak bir ömür boyu kaçmayı başarmış birisidir. Bu kaçışını “vakar sahibi bir baş uşak olmaya çalışmak” paravanı arkasına profesyonelce gizlemiş, hayatındaki tek idealin bu olduğuna kendini bile inandırmıştır. Ondan geriye profesyonel bir baş uşak unvanı, bir de ince bir kalp sızısı kalmıştır. Bay Stevens tüm bu kaçışlarını o kadar naif bir dille gizler ki ona itiraz etmeniz mümkün değildir. O, kişiliğini kaybetmiştir ve bu yüzden “vakar sahibi bir baş uşak”
kimliğini üzerine dikmek için uğraşır. Geri kalan tüm insani duyguları reddeder. Gelin görün ki bütün bu reddedişler hiçbirimize uzak gelmez. Hayatı yaşamaktan korkmak çok bildiğimiz bir duygudur aslında. Bay Stevens’ın uydurduğu çoğu bahane bizim de bahanelerimizdir. Çok istememize rağmen eylemsizliklerimizden dolayı kaçırdığımız yaşanamayan güzel anları sorgulatır. Sizi kendinizle yüzleştirir. Günden Kalanlar çok özel bir eserdir.
Pesimizme ithafenFelsefe
Mutluluk nedir? Tanımı var mıdır? Sabit midir salt mıdır? Hep şöyle düşünmüşümdür mutluluk amaçlanması gereken bir şey değildir diye. Ama mutlu olursak da fena değil. Sadece amaç haline getirmemek önemli. Șopi mutluluğu içselliğe bağlar. Kişi içsellikten ziyade dışarıda mutluluğu arayacak olursa nafile olur der. İçsel mutluluk tamamen zihinsel düşünceye bağlıdır. Münzevi bir hayat diyemeyeceğim ama düşünceyle birlikte içsellikle gelen mutluluk asil mutluluktur ona göre. Kişiler sabahtan akşama kadar karınca davranışlarıyla didinip durur. Elde edeceği kazanımla kendisini mutlu eder ya da hisseder. Șopi ye göre bu mutluluk, mutluluk değildir. Çünkü bunun karşısında sağlığını yok ediyordur. Sağlığın önemine dikkat çeken düşünür bunun mutluluk konusunda oldukça elzem bir durum olduğunu dile getirir. Çünkü eğer sağlığınız yerinde değilse sizi hiçbir şey mutlu edemez. Güzel bir karşılaştırma yaparaktan şöyle demekten kendini alamaz. "sağlıklı bir dilenci sağlıksız bir kraldan daha mutludur. Bu deyişi gerçekten de çok güzeldir. Hele ki sağlık problemleri yaşayanlar bunu çok iyi anlayacaktır. Gözlerinizin görmediğini düşünsenize. Ya da yüksek bir mebla karşısında duyma yetinizi verir miydiniz? Bunlardan hareketle kişinin haz duygusu, en iyi zihinsellikle açıklanır ona göre. En iyi hazlar mutluluklar içsel ve zihinseldir. Mutluluğun düşmanlarını acı ve can sıkıntısı olarak beyan eder. Hal böyle iken kişinin bunlardan kurtulmasının en büyük yolu yine içsel ve zihinsel kabiliyetidir. Dışsallık ise geçici olmakla birlikte insanı rahatlatmaz. Kişi dışsallıktan dolayı elde ettiği mutluluktan keyif alabilir lakin geçici olma ihtimalinden dolayı ve geçicilik baş gösterdiğinde kişide acı ve can sıkıntısı baş gösterir. Șopi'nin böyle düşünmesini çok beğendim açıkçası. Çünkü ben de buna
Normal olmanın ne demek olduğunu sordum sana!1000Kitap
1. Normal, bize kim olduğumuzu ve ne istediğimizi unutturan her şeydir; böylece üretmek, yeniden üretmek ve para kazanmak için çalışabiliriz.
2. Savaşın kurallarını koymak(Cenevre sözleşmesi)
3. Yıllarca üniversitede okuduktan sonra işsiz kalmak
4. Her gün dokuzdan beşe hiç zevk almadığın bir işte çalışıp otuz yıl sonra emekli olmak.
5. Emekli olduktan sonra artık hayattan zevk alacak gücünün kalmadığını keşfetmek, birkaç yıl sonra da sıkıntıdan ölüp gitmek.
6.Botoks kullanmak
7. Gücün paradan, paranın da mutluluktan çok daha önemli olduğuna inanmak.
8. Paradan çok mutluluğun peşinde koşan herkesle alay etmek ve onları “hırstan yoksun olmak” la suçlamak.
9. Araba, ev, giysi gibi nesneleri kıyaslamak ve yaşamanın gerçek nedenini keşfetmeye çalışmak yerine, yaşamı bu tür kıyaslamalara göre tanımlamak.
10. Yabancılarla hiç konuşmamak.
11. Ana babanın her zaman haklı olduğuna inanmak.
12. Evlenip çocuk yapmak, çocukların iyiliğini düşündüğünü söyleyerek aşk bittikten sonra da uzun süre birlikte kalmak ( belli ki, sürekli edilen kavgalara çocukların kulakları tıkalı)
13. Farklı olmaya çalışan herkesi eleştirmek.
14. Her sabah, başucundaki komodinin üstünde duran çalar saatin isterik sesiyle uyanmak.
15. Basılı olarak görülen her şeye inanmak.
16. Hiç bir yararlı amaç taşımadığı halde, sırf adına “kravat” dendiği için, boynuna renkli bir bez parçası takmak
17. Karşındaki insan ne öğrenmek istediğini kestirebildiği halde, hiçbir zaman doğrudan bir soru sormamak.
18. Gözyaşlarına boğulmak üzereyken bile gülümsemeyi sürdürmek. Duygularını açığa vuran insanları küçümsemek.
19. Sanatın ya bir servet ettiğine ya da hiçbir değeri olmadığına inanmak.
20. Özveriyi gerektirmemişse hiç kuşkusuz sahip olmaya değmeyeceği için, kolay elde edilen her şeyi küçümsemek.
21. Ne kadar gülünç