Ebranur
@my9Muses
İngilizce Öğretmeni
Erzurum
41 okur puanı
Haziran 2023 tarihinde katıldı
2378533Edebiyat
Daha önce bitirdiğim ama kaydını yapmadığım kitabın son sayfalarını da okuyup yine bir inceleme yazmam gerektiğini düşündüm çünkü kendileriyle savaşanlar sadece ünlü düşünürler değil.
Üç farklı kişi, üç farklı karakter ve bakış açılarını gördüğümüz dilini biraz ağır bulduğum ama okudukça aslında kendimde değiştirmem gereken şeylerin varlığının farkına vardığım bir eser oldu.
Hölderlin’in “Söyle kalbine!
İnsan huzuru kendi kendine vermezse,
onu dışarıda boş yere arar.”
Kleist’ın “"... beklemek, varmaktan uzun sürer."
Ve Nietzsche’nin ''İflah olmazlara hekim olunmaz, bu yüzden geçip gitmelisiniz.'' Sözü kesinlikle yer edindi yaşamımda.
Önemli olan eylemlerdir, sözler değil. Huzuru önce içinde yaratıp dimdik bir ruhla kendini inşa etmelisin çünkü insanlar yapmanı söyler ama ancak sen kendini dönüştürebilirsin.
Beklemek belirsizlikten ve üzüntüden başka bir şey vermez. Beklemek yerine harekete geçmeli insanlar eğer ki harekete geçen birileri yoksa senin harekete geçmiş olman sonucu değiştirmez. Senin için çabalamayan hiçbir şeye hiçbir kişiye varmak zorunda değilsin varmak istersen uzun sürer, beklemek istersen daha da uzun. Eylemler karşılıklı yapılır öteki türlü diğerkamlılık seni üzer.
Laftan anlamayan, çabanızı görmeyen insanların anlaması için tekrar tekrar uğraşmanıza gerek yoktur. Öylece geçip gidebilirsiniz. Herkesin kendisine öz saygısı vardır çünkü. Hiç kimseyi çabalamaları için zorlayamayız ve tek taraflı çabamızın da bize zarar verdiğini bilmeliyiz.
Son olarak, belirsizlik değersizliktir. Bir hikayenin tek taraflı çabayan, öylesine, silik bir karakteri olmaktansa o hikayede asla yer almayın.
Özellikle Kleist ve Nietzsche üzerine tekrar okuma yapma isteği uyandıran güzel bir eserdi. Bazen detaylara boğsa da beğendim.
Stefan Zweig 
Kendileriyle Savaşanlar
Stefan Zweig Kendileriyle SavaşanlarReklam
Tek yalnız ben değilim -Jean Louis FournierEdebiyat
Uzun bir aradan sonra tekrar psikolojik olarak (Sartre’den sonra ancak toparlandım:p) okuyup anlamlandırmaya çalıştığım bir diğer kitap.
Jean Louis Fournier’in yazdığı bu eser melankoli ağırlıklı gelse de anlatımındaki sadelik ve akıcılık oldukça hoşuma gitti. “Yalnızsan tamamen kendine aitsin” alıntısı bence kitabın özeti niteliğinde olabilir. Yazar bu durumdan oldukça memnun olduğunu belirtse de sonraki sayfalarda Sartrenin “Cehennem başkalarıdır” sözünü alaya aldığını aslında tek başına bir apartman dairesinde yaşamanın asıl cehennem olduğunu belirtmiş. Kitabı bitirdiğimde bende kendimi yazar gibi çelişkili bir durumun içerisinde bulmuş olabilirim. Bir insanın boşluğunu ne çevresindeki başka insanlar ne bir evcil hayvan ne de bir eşya dolduramıyor. Evet yerini doldurmaya çalışabilecek kadar değer verdiğimiz insanlar yoksa eğer hayatımızda, o zaman yalnızlık bizim içindir. Son zamanlarda değerli insanlar kolay kolay bulunmadığından (bulunsa dahi ölüm denen bir gerçek çıkıveriyor karşısına) tek yalnız ben değilim diyor yazar. Hayatında yeri doldurulamayacak olan karısı vefat ettikten sonra yalnızlığa mahkum etmiş kendini. Bazen bu durumun daha iyi olduğunu düşünse de yaşlılığıyla birlikte aslında sevgi gibi duyguların eksikliğini derinden hissetmiş.
Yazar beni sürekli yaşından dolayı yaşadığı yalnızlığı ve hüznü anlattıkça üzdü fakat her şeyde olduğu gibi yalnızlık isteğinin de bir dozu olması gerektiği ve hayatımızda değer verilebilecek birilerini bulduğumuzda onlara sıkı sıkı sarılmamız ve yalnız hissetmemelerini sağlamamız gerektiği düşüncesini aşıladı. Yalnız olabiliriz ama yalnız kalmamalıyız. Hayata bakış açımızın da aslında yalnızlık düşüncesiyle bağlantısına değinmesi güzeldi.
Her okurun kitabı okuduğunda, her bölümünde farklı anlamlar çıkartabileceği çok
Hester Prynne, 17. yüzyılın New England eyaletinde yaşayan, yaşlı kocasından iki yıldır ayrı olan genç bir kadındır. Eşinin yokluğu sırasında kimliğini sakladığı bir ilişki nedeniyle cezalandırılır. İşlediği günahın bedeli olarak, kadın ömür boyu göğsünde kızıl bir damgayla yaşamak zorunda bırakılır ve ölümünden sonra bile bu damga mezar taşına işlenir.
Hawthorne'un "Kızıl Damga" adlı romanı, püriten toplumunun katı kurallarının ve muhafazakâr anlayışının insanlar üzerindeki trajik etkilerini eleştirel bir şekilde işler. Bu kurallar, insanları sadece dünyada cezalandırmakla kalmaz, aynı zamanda ölümden sonra da cezanın sürmesini sağlar. Bu hikaye, insanların yaşadığı acıları ve toplumun baskıcı normlarını vurgulayarak harikulade bir eleştiri sunar.
John Fowles, Viktorya dönemi gibi kuralcı ve görev odaklı bir dönemde, aykırı bir aşk hikayesiyle okuyuculara seslenir. Romanın başarısı, nefis diyalogları ve iki ana karakter arasındaki gerilimle büyük ölçüde ilgilidir. Sarah, kadınların sınırlı görevleri olduğu bir dönemde özgürlüğe tutkusu ve estetik duyarlılığı ile öne çıkar. Charles ise aristokrat bir karakter olmasına rağmen, Sarah ile karşılaştıktan sonra toplumun beklentileri ile aşk arasındaki dengeyi bulmakta zorlanır.
George Orwell'ın muhteşem eseri, distopya olarak sınıflandırılan bir yapıt olarak kabul edilir. 1948 yılında yazılan bu kitap, geçmişin aslında gelecekle ne kadar iç içe olduğunu çarpıcı bir şekilde gözler önüne serer. Orwell, bu eserinde 1984'ü anlatırken aslında günümüz modern dünyasına bir tür protesto mesajı iletmektedir. Kitapta 1984 yılına odaklanılsa da, derinliklerinde günümüzden izler bulmak da mümkündür. Bu durum, George Orwell'ın olağanüstü öngörüsünün etkisiyle gerçekleşmiştir.
