2025’in ilk kitabı. Yeni yılda benim için güzel bir başlangıç oldu. Dopamin, beynin ödül-ceza, haz, bağımlılık kısımları üzerinde etkili olan bir moleküldür. Kendisinden kimyasal haberci olarak da bahsedilir. İçsel ve dışsal motivasyon kaynaklarımız dopaminin artmasında ve azalmasında önemli rol oynar.
Dopa-depo olarak çağrışım oluşturdu bende. Sanki her zaman depomdaki stoğunu korumam, son kullanma tarihi geçeni çıkarmam, ihtiyaç halinde kullanmam gereken ilk yardım kiti gibi. Günlük enerjimizin büyük kısmı dopaminin hücrelerimiz arasındaki depo kontrolünden geçiyor sanki. Tabi bu içsel duyumsama.
Bir de dışsal yaşamdaki depolarımız var. Sosyal bağlarımız, açlık durumumuz, paramız, serinleme ya da ısınma ihtiyacımız, sevgiyi, doğayı, yaşamı hissetmemiz, hobilerimiz, yapılacak işlerimiz bu liste epey uzun. Güncelleme ve denetimlerin kontrolü kaçarsa hazlar bağımlılığa, bağımlılıklar mutsuzluğa dönüşebilir. Bu da alarmların çalmasına sebep olur. Kontrol elden gidebilir.
Hele bizden habersiz depo stoğunu kontrol etmeye çalışanlar yok mu? Bak senin şuna ihtiyacın var, bunu alırsan çok mutlu olursun, bak şuyun eksik Z’yi alırsan başarın artar, A’yı kullananlar özgürler, amaaan otur D izle, nerede ne olmuş acaba M’ye bak bakalım…Durmadan yeni icat çıkarırlar. Depo ne yapsın, bazen şalterleri indirip kilit bile vurduğu olur. Ama nafile. Yaşam devam etmektedir. Güncellemelere açık fakat uyanık olmak gereklidir.
Kitabı büyük bir beğeni ve sohbet havasında okudum. Ufkumu genişletti, ilham verdi ve harekete geçirdi. Dopaminim yükseldi ve böyle bir kitap yorumu çıktı ortaya. Merak edenlere ve vakti olmayanlara tavsiyemdir.
Murakami’nin yazar olma ve yazarlığını devam ettirme serüvenini okuduğumuz denemelerinden oluşan bir kitap.
Sanki Bay M’ye çaya gitmişsiniz ve samimi bir sohbet ediyorsunuz havasında yazılmış kitap. İçeriğinde edebiyat ve eleştiri dünyasına ait epey gerçekçi ve içten tespitler var. Ben hiç bitmesini istemeyerek okudum. Yazarlık ve yazma serüveniyle ilgiliyseniz, ve elbette bir Murakami nasıl olunmuş merak ediyorsanız mutlaka okuyunuz.
Reklam
Sobe- N.G KABAL1000Kitap
6/10
‘’Köşe başındaki bir tehlike gibiydin sen. Ben köşe başını aldım senden. Şimdi ikimizin de kalbi ucu kırılmış bir bıçak gibi. Körelmiş ve pas tutmuş.
Birinci kitabın sonu benim için pek de merak uyandırmayacak şekilde bitmişti. Hangimiz gerçekten katilin Ansel olduğuna inanmıştık ki? Ama katili öğrendiğim de keşke gerçekten Ansel çıksaydı diye düşünmedim değil. Kylie veya Matt’e bile razıydım aslında. Katil mantıksız biri çıktı diye değil bu tepkim sadece gözümüzün önünde olan biri olsaydı bence daha büyük bir sarsıtıcılık yaşatabilirdi bize. Ansel hem şizofren hem de Alzhemir olabilirdi mesela. Bu sayede yaptığı hiçbir şeyi hatırlamazdı- Erken alzhemir nadir de olsa var-. Veya Kylie.. en mükemmel, en kusursuz en zeki karakterimizin aslında en büyük kusura katil olma özelliğine sahip olduğunu görebilirdik. Sonuç olarak katil anlamsız biri çıkmadı ama büyük bir etki etmedi de..
Kitaba gelecek olursak sinirden kaç kez kitabı kapattığımı bilmiyorum. Maddie kendisini aldatan adamı affeden kendisi değilmiş gibi AYRILMIŞ olan bir ikiliden birine kalbini İZİNSİZ kaptırdığı için resmen linç yedi. Hem de bunu en yakın arkadaşları tarafından yaşadı. Kylie Ansel ve D’yi ayıran kişi olsaydı bu bir anlam kazanırdı ama konunun Kylie alakası bile yokken Maddie’nin sürekli ötüp durması, bağırması, vaazlar vermesi kafama sıkmama neden olacaktı neredeyse. Sen kimsin M? Karşında ki bir insanı yargılama, bunları yapma hakkını sana kim verdi? Dost(!) olacakmış sözde. Gerçi kendisi aşkı bilmediği için aşkın insanların mantığını yok ettiğini bilmemesi de normal şimdi.. Kısaca M’den katile oranla daha çok nefret ettim diyebilirim.
Peki K’ye ne demeli? Nerede o lafını esirgemeyen, herkese üstten bakan, hadlerini bildiren kız? Hadi Ansel’e karşı kendini mahcup hissediyor diye susuyor
Boğaziçine Sığınanlar
Fritz Neumark
• 1933 sonrası Almanya’dan kaçan, başta Türkiye ve ABD olmak üzere başka ülkelere sığınan Yahudiler.
• Almanya’dan gelen Proflara Türk meslekdaşlarının 4 katı maaş verildi.
• 1923’de 1 Dolar 4,2 trilyon Mark. Memurlara maaşları parça parça, 2-3 günde bir ödeniyordu.
• M.Kemal, monarşiyi cumhuriyete çevirdi, devlet devam ediyor.
• Türklerin en büyük özelliği sabırlı olmalarıdır.
• Türkiye’de bir meseleyi söylemeden önce hal hatır soruyorlar.
• Türkler bol bol dinlenir otururlardı. Biz buna “boş zamanı tatmak”, “keşif”, “hiçbir şey düşünmeden”, to relax diyoruz.
• Ailede hüküm sembolü anahtar. Evin anahtarı kimdeyse hüküm ondadır.
• Mültecilerden önce çok sayıda arkeolog Türkiye’ye geldi.
• Türkiye’ye gelen, anne babaları Almanca konuşan tüm çocuklar ya ABD’ye gitti ya da Almanya’ya geri döndüler.
• Atatürk’ün amacı, okumuş ile köylü arasındaki dil farkını ortadan kaldırmaktı.
• Türkler, Batı Avrupalılara karşı daha iyi bir belleğe sahiptir.
• Kızlar kopya kağıtlarını bellerinden aşağı veya bluzlarına atıyordu. Zor durumda kalıyorduk.
• Türkiye’de, tramvay, gaz, elektrik, su, liman vb tesisler yabancılara aitti.
• Atatürk general olmasına rağmen yönetimde askeri yöntemler kullanmadı.
• Türkiye kuruluşundan itibaren hiç askeri diktatörlük görmedi.
• Celal Bayar’a “Galip Hoca” deniyordu.
• Numan Menemencioğlu, ve ailesi Türk siyasi hayatında önemli bi figürdür.
• Nürnberg mahkemeleri: Nazilerin yargılandığı mahkemeler.
• Subaylar, isim ve yüzleri akıllarında tutabiliyor.
• Türkiye, 2.Dünya savaşının bitimine bir kaç gün kala savaş ilan etti. Nedeni: 1- pazarlıklarda masada olmak, 2- B.M’ye kurucu üye olmak.
• Türkiye’de herkes ülkenin 2.Dünya savaşına gireceğini düşünüyordu. Hatta bir çok zengin parasını pulunu alıp büyük şehirlerden
Çin' in en ünlü ve ülkesinde yaşayan Nobel ödüllü yazarı Guân Móyé yani MO YAN(anlamı sakın konuşma) bu kitabında ülkesinin siyasal ve toplumsal değişimini anlatıyor. Otobiyografi tarzında yazılan bir kitap ve okunması kolay. Yazarın okuduğum ilk kitabı.Tavsiye ederim
10/10
2020 60. kitabı
Öncelikle bu kitabı tavsiye eden Onur arkadaşıma çok teşekkür ederim, bana bir kitaptan ziyade iyi bir arkadaş hediye ettin ve ben kendimi buldum.
Aslında kitap hakkında ne söylense az gelir ; beni her sayfasında ayrı bir maceraya sürükledi. Her elime almamda içimde bir şeyler sızladı ve bunu ruhumda hissettim.
L&M öyküsünü Kays`ın kendisinden dinlemek ayrı bir zevkti.Öyle bir anlatım tarzı var ki bir kitabın sayfasına dokunmak beni hiç bu kadar heyecanlandırmamıştı.
Bitmesini istemediğim bunun için oldukça yavaş okumaya çalıştığım yine de L&M`ye kapılıp elimden bırakamadığım bir kitabı bizlere sunan İskender Pala`ya teşekkür ediyorum.
Reklam