Whatever our souls are made of...
“He is more myself than I am. Whatever our souls are made of, his and mine are the same. If all else perished and he remained, I should still continue to be, and if all else remained, and we were annihilated, the universe would turn to a mighty stranger. He’s always, always in my mind; not as a pleasure to myself, but as my own being.” Bendeki yeri çok ayrı bu kitabın, lisedeyken başlayıp başlayıp araya zaman girince hiçbir yeri kaçırmamak için tekrar başa alarak çokça kez okudum. Geçenlerde Margot Robbie 'nin filmi çıkacağını görünce tekrar okuyup tazelemek istedim. Bronte kardeşlerin aşığı olarak kitabı bir çırpıda bitirdim. Heathcliff çıldırttı beni ama. Toxicliği de geçtim, kötü bir karakter. Her karakterde aslında büyük hatalar var. Ama kitapta gerçekliklerin olmasının büyük bir nedeni de bu karakterler. Tam bir baş yapıt.
Aimé Césaire is a Martinican poet and a politician whose express himself in French with Negro characteristics. He does things with words beyond my imagination. A true preacher of Black people. Very strong and decisive. We as Kurds, have a lot to learn from Black struggle. A colonized land means colonized minds also. We have to decolonize our minds first. We have to stop the alienation.
A must read.
This was freaking hard to read man. Should've gone with the tr translation but I just didn't want to. Just a reminder to myself: never EVER read books in translation if it's not originally English written...
Reklam
After the somewhat predictable nature of my previous read, Pick a Color was a refreshing change of pace. Souvankham Thammavongsa has a remarkable gift for capturing the profound within the mundane. The story explores the quiet rhythms of daily life with a precision that feels both concise and compelling.
What I appreciated most was the minimalist style. The author doesn't rely on "filler columns" or elaborate plots; instead, she uses brief, impactful moments to deliver her message. The narrative is filled with poignant quotes that I found myself lingering over—lines that manage to say so much with very few words.
It is a beautiful example of how a "short" story can leave a lasting impression. Much like a perfectly centered piece of pottery, there is nothing extra here; every sentence has a purpose. For any reader who enjoys observational literature, this story is a small but vibrant gem.
This book had been showing up on my YouTube for a long time, and from what I understood, the reviews weren’t very positive. I wanted to read it without being influenced by any opinions and decide for myself after finishing it—but I can say this: from the very first chapter, I was like, what am I even reading?
Is it possible to not connect with a single character? They were all boring, like robots with just one assigned role. You’ll be the best friend, you’ll only exist for one chapter. Some things were way too obvious—for example, I immediately understood that the letter wasn’t from the mother. And then there were those birdcages, and the ring inside the cage…
I don’t know, there was absolutely no chemistry between the two main characters. Zero romance. And honestly, we didn’t even get a proper “second chance” story. Blair felt like a teenager, and Declan was just… unclear as a character. The “just friends” trope also felt pointless. And for example, the whole Lottie situation felt rushed and underdeveloped.
Honestly, I’ve realized not everyone is meant to be a writer—but if you already have a fanbase, becoming one seems pretty easy. I really wanted to like this book, but it didn’t even give the rom-com vibe I was hoping for. I only kept reading just to finish it, because from beginning to end, everything was so predictable. Somehow their problems would get resolved, and of course, it would end with a marriage proposal…
It fell far below my expectations. I don’t think I’d recommend it—unless you enjoy boring romance stories.
Bu kitap çok uzun zamandır YouTube'da karşıma çıkıyordu ve anladığım kadarıyla yapılan yorumlar pek olumlu değildi. Hiçbir yorum beni etkilemeden okumak istedim ve kitaba okuduktan sonra kararımı vermek istedim ama şunu söyleyebilirim ki, ilk
I was initially drawn to this novel by the evocative nature of its title and the specific spectrum of color it represents. In Korean, the word 'parang' (파랑) possesses a unique depth; it encompasses not only the vastness of the blue sky but also the verdant freshness of greenery. This linguistic nuance creates a perfect bridge between the robotic precision of Coli and the natural world.
Reading this story felt like a persistent state of déjà vu. I found myself deeply resonating with the metaphor of the horse, Today, who is trapped in a world where the only audible command is to go "faster." Through the shifting perspectives of Yeonjae, Coli, and Today, I felt the suffocating pressure of a society that prioritizes speed and efficiency over the quiet rhythm of life.
While categorized as Sci-Fi, the book avoids the trap of an overly complex plot. Instead, the author uses futuristic details as a vessel for a much more grounded, emotional message. It is a story about empathy, the bond between species, and the courage to stop running. As the narrative comes full circle, ending exactly where it began, it left me with a sense of bittersweet peace—a reminder that sometimes, the most revolutionary act is simply to slow down.
Yanlış Anlaşılmanın İçinde Büyüyen Bir Aşk”
Gurur ve Önyargı’yı okurken hissettiğim şey sadece Elizabeth ile Darcy’nin aşkını izlemek değildi, daha çok insanların gerçek hayatta birbirini nasıl yanlış anladığını görmekti; 
Jane Austen sanki şunu fısıldıyor: insanlar çoğu zaman karşısındakini değil, kendi gururunu ve korkularını görür; Elizabeth Bennet başta Darcy’yi soğuk ve kibirli sanarken aslında onun davranışlarının arkasındaki mesafeyi anlamaz, tıpkı gerçek hayatta bizim de birinin sessizliğini “umursamazlık” diye yorumlamamız gibi, oysa bazen o sessizlik sadece kırılganlıktır; Darcy’nin balodaki o incitici cümlesi “She is tolerable; but not handsome enough to tempt me.” (Katlanılabilir; ama beni etkileyecek kadar güzel değil.) kulağa sert gelir ama dürüst olmak gerekirse insanlar içlerinden çoğu zaman buna benzer yargılar kurar ve roman bu acı gerçeği sansürlemez; zaman geçtikçe Darcy’nin aslında değişmekten çok kendini açmayı öğrendiğini görürüz ve Elizabeth’in içten fark edişi “Till this moment, I never knew myself.” (Bu ana kadar kendimi hiç tanımamışım.) romanın kalbine dokunur çünkü bu cümle sadece ona değil bize de aittir; gerçek hayatta da çoğu ilişki büyük dramlarla değil, yanlış yorumlanan bakışlarla, söylenmeyen cümlelerle ve gereksiz gururla zedelenir, insanlar sevse bile geri adım atmaz, kırıldığını söylemek yerine mesafe koyar, sonra da karşı tarafın anlamasını bekler; işte bu yüzden Gurur ve Önyargı bana romantik bir masaldan çok, insanın kendine karşı ne kadar dürüst olabildiğini sorgulatan bir hikâye gibi geldi çünkü Elizabeth Bennet’in önyargıları ve Mr. Darcy’nin gururu aslında hepimizin farklı zamanlarda takındığı maskelerden başka bir şey değil.
Jane Austen sanki şunu fısıldıyor: insanlar çoğu zaman karşısındakini değil, kendi gururunu ve korkularını görür; Elizabeth Bennet başta Darcy’yi soğuk ve kibirli sanarken aslında onun davranışlarının arkasındaki mesafeyi anlamaz, tıpkı gerçek hayatta bizim de birinin sessizliğini “umursamazlık” diye yorumlamamız gibi, oysa bazen o sessizlik sadece kırılganlıktır; Darcy’nin balodaki o incitici cümlesi “She is tolerable; but not handsome enough to tempt me.” (Katlanılabilir; ama beni etkileyecek kadar güzel değil.) kulağa sert gelir ama dürüst olmak gerekirse insanlar içlerinden çoğu zaman buna benzer yargılar kurar ve roman bu acı gerçeği sansürlemez; zaman geçtikçe Darcy’nin aslında değişmekten çok kendini açmayı öğrendiğini görürüz ve Elizabeth’in içten fark edişi “Till this moment, I never knew myself.” (Bu ana kadar kendimi hiç tanımamışım.) romanın kalbine dokunur çünkü bu cümle sadece ona değil bize de aittir; gerçek hayatta da çoğu ilişki büyük dramlarla değil, yanlış yorumlanan bakışlarla, söylenmeyen cümlelerle ve gereksiz gururla zedelenir, insanlar sevse bile geri adım atmaz, kırıldığını söylemek yerine mesafe koyar, sonra da karşı tarafın anlamasını bekler; işte bu yüzden Gurur ve Önyargı bana romantik bir masaldan çok, insanın kendine karşı ne kadar dürüst olabildiğini sorgulatan bir hikâye gibi geldi çünkü Elizabeth Bennet’in önyargıları ve Mr. Darcy’nin gururu aslında hepimizin farklı zamanlarda takındığı maskelerden başka bir şey değil.Reklam
Reklam