Nurten
@n_okur1
Reklam
Adın Adın Yalnızlık – Lise Yıllarımdan Bu Güne :)
Öncelikle kitabı incelemeye geçmeden önce, yazarın tüm kitaplarının okunmaya değer olduğunu belirtmek isterim. Henüz lise yıllarımda tanışmıştım Selim Hocamızın kitaplarıyla... Şu an lise sıralarında kendi öğrencilerime okutmaya gayret gösteriyorum.
Selim Akgün’ün Adın Adın Yalnızlık kitabını okurken şunu fark ettim:
Bu bir “yalnızlık anlatısı” değil; bu, yalnızlığın insana usul usul yerleşmesini izlemek. Gürültülü bir terk ediliş yok kitapta. Daha çok sessizce kapanan kapılar var. İnsan farkına vardığında ise zaten çoktan yalnız.
Kitaptaki yalnızlık; kalabalıkların içinde yaşanan, konuşurken bile kimseye ulaşamayan bir yalnızlık. Yazar, yalnızlığı bir kader gibi değil, bir süreç gibi anlatıyor. Adım adım… Önce anlaşılmamayı öğreniyorsun. Sonra susmayı. En sonunda ise suskunluğun içinde yaşamayı.
Okurken kendimi sık sık şurada yakaladım:
Bazı cümleler sanki benim içimden yazılmış gibiydi. Yalnızlığın hep bir “eksiklik” gibi anlatılmasına alışmışız; oysa bu kitapta yalnızlık bazen bir sığınak, bazen de insanın kendisiyle yüzleştiği en çıplak yer. Kaçamıyorsun. Kimseye yaslanamıyorsun. Ve belki de ilk defa kendinle baş başa kalıyorsun.
Selim Akgün’ün dili abartılı değil ama tam da bu yüzden ağır. Çünkü süslü kelimelerle değil, yarım kalan duygularla vuruyor. Bazı satırlar var ki, yüksek sesle okunamıyor. İçinde kalıyor. Orada büyüyor.
Bu kitap bana şunu düşündürdü:
Yalnızlık bazen başkasının yokluğu değil, kendini anlatacak bir yer bulamamak. İnsan anlatamadıkça içe kapanıyor, içe kapandıkça yalnızlaşıyor. Ve bu döngü, adım adım ilerliyor.
Kitabı bitirdiğimde büyük bir boşluk hissetmedim. Aksine, tanıdık bir sessizlik kaldı geriye. Hani insan çok ağladıktan sonra bir durgunluk yaşar ya… İşte öyle. Yorucu ama gerçek.
Adım Adım Yalnızlık, bana yalnız olmadığımı
İçimizdeki Şeytan: İnsanın Kendine Yenilmesi Üzerine
İçimizdeki Şeytan’ı okurken bir romanın içinde olduğumu unuttuğum anlar oldu. Sayfalar ilerledikçe, anlatılanların bir hikâyeden çok, insanın kendine tuttuğu bir ayna olduğunu hissettim. Sabahattin Ali, bu kitapta bana bir şey öğretmeye çalışmıyor gibiydi; sanki yalnızca durup bakmamı istiyordu. Ve baktığım şey, çok da kaçmak isteyeceğim türdendi.
Ömer karakteriyle kurduğum ilişki tuhaftı. Onu sevmedim, ama ondan tamamen uzak da duramadım. Çünkü Ömer’in zayıflıkları yabancı değildi. Kararsızlığı, erteleyişleri, cesaretsizliği… Hepsi insanın kendine itiraf etmekte zorlandığı hâllerdi. Onun asıl problemi kötü biri olması değildi; sürekli kendini mazur görmesiydi. Hayatında olup biten her şeyin sorumluluğunu bir başkasına, bir duruma, bir zamana yüklemesi beni en çok rahatsız eden şey oldu. Ama bu rahatsızlık, yargıdan çok tanıdıklık hissinden geldi.
Macide’ye gelince… Onu okurken içimde sessiz bir sızı oluştu. Sevmeyi bilen, tutunmaya çalışan, saf ama zayıf olmayan bir kadın gördüm. Macide’nin sevgisi güçlüydü; ama yetmedi. Kitap bana çok acı bir gerçeği hissettirdi: Sevgi, karşı taraf kendini taşımayı öğrenmemişse, insanı kurtaramıyor. Macide’nin sessizliği, Ömer’in içindeki karmaşayı daha da görünür kıldı.
Romanın beni en çok etkileyen yanı, “şeytan” kavramının ele alınış biçimiydi. Bu kitapta şeytan korkutucu bir figür değil. Aksine, son derece tanıdık. Bizi “sonra yaparım” demeye iten, risk almaktan alıkoyan, susmayı güvenli bulan tarafımız… Sabahattin Ali, şeytanı insanın içine yerleştirerek şunu sorduruyor:
“Eğer engel sensen, kaçacak yerin var mı?”
Kitabı bitirdiğimde büyük bir dramatik etki yaşamadım; ama içimde ağır bir düşünce kaldı. İçimizdeki Şeytan, insanın hayatını tek bir büyük hatayla değil, küçük vazgeçişlerle nasıl karartabildiğini anlatıyor. Bu yönüyle
İyi geceler 1000Kitap ailesi (:1000Kitap
“Ben böyleyim” demek, değişmemek için bulunmuş en rahat bahanedir.”
