Olga, yatağının başucuna geri döndü. Alçak bir tabureye oturdu, onun elini tuttu, ara sıra yüzünü okşadı. “İnsan sesleri yoktu, gündelik sesler yoktu,” diye yazdı. “Sadece güzellik, huzur ve ölümün azameti vardı.”
Gözümde tüten ne şehirler, ne insanlar, ne de kırlar ve ormanlardı. Açık denizleri, etrafında duvar olmayan, uçsuz bucaksız yerleri arıyordum. Ama ruhumuz böyle gökyüzlerinde uçup dururken birdenbire yere inip insan küçüklüğü ile karşılaşmak ne tuhaf oluyor.
Hayat birbirinden ayırdıklarını, kısa bir müddet için tekrar yaklaştırır gibi olsa bile, uzun zaman yan yana bırakmıyordu. Geçen günleri bir daha geri getirmek mümkün değildi ve sadece hatıralar, iki insanı birbirine bağlayacak kadar kuvvetli değildi.