Yazar:
Raymond Carver
Çevirmen:
Ayça Sabuncuoğlu
Tahmini Okuma Süresi:
3 sa. 38 dk.
Sayfa Sayısı:
128
Basım Tarihi:
Mart 2015
Yayınevi:
Can Yayınları
Orijinal Adı:
Elephant and Other Stories
ISBN:
9789750725074
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Raymond Carver'ı ilk kez okuyorum. Kitap bitmeden diğer kitaplarını aldım hemen. Fil'deki hikâyelerin tamamı evli, boşanmış erkeklerin eşleriyle, eski eşleriyle, anneleri ve kardeşleriyle olan sıkıntıları üzerine. Son hikâyeye kadar sanki aynı adam farklı hikâyeler anlatıyormuş gibi bir his oluşuyor; çünkü üslûp tamamen aynı, hepsi karakterlerin kendi ağzından anlatılıyor.
Son hikâyeye kadar gördüğümüz şey; yoksulluk, hayalsizlik, kaçamayacağımız ilişkilere hapsolmuşluk, arzularımızın bizi zor durumda bırakması, değişen koşullara dayanamayıp bu yükü kaldıramayan insanlar, yoksulluğuna rağmen en yakınlarının sırtından geçinenler, dünyayı ve sevdiklerini bir fil gibi sırtında taşımak zorunda olan sıradan, olağan, hiç bir özelliği olmayan insanların duygularına tanık olmak. Yazarın üslûbu okuması son derece kolay, ama herşeyden önce karakteri çok iyi yaratabilen ve gerçeklik hissi net bir üslûp, bu yüzden okurken keyif almamak imkânsız. Diğer kitaplarını okumak isteme sebebim de karakterlerini bu kadar net yaratabilmesi oldu yazarın. Evet, anlatıcılar birbirini andırıyorlar, belki de, bilgim yok ama, yazar farklı hikâyelerde tek bir adamın hikâyesini tekrar tekrar anlatarak bu sıradanlığın, sıkışmışlık hissinin, yoksulluğun, çaresizliğin hep var olduğunu anlatmak istiyor.
Fil'in en güzel hikâyesini yazar en sona bırakmış. "Ayak İşi"nde Çehov'un son günlerini ve saatlerini okuyoruz, ama Çehov'un eşi Olga da karakterlerden birisi ve kitaptaki diğer hikâyelerle yine bir bağ oluşturuyor yazar.
Herkese öneririm.
Raymond Carver yaşamın acı yüzüyle erken tanışmış bir yazardı. Sevilmesinin esas sebebinin iyi yazar olmasının yanında bu acılarla boğuşmuş hayatın dibini görmüş bir yazar olmasından kaynaklıydı. Amerikan halkı onu bağrına bastı.
Kitaba geçecek olursak; kitapta tipik Amerikan yaşantısının ve kadın erkek ilişkilerini konu alan bir dizi öyküden oluşuyor. Evlenip ayrılmış insanlar ve yaşadıkları sorunlar (sanki hep bir kişinin ağzından anlatılıyor hissi oluştu bende) ikinci eşleri, sevgilileri, anneler ve babalar, vs. vs konu alan öykülerden oluşuyor. Hayatın gerçek yüzünü görmüş bir yazarın elbette böyle şeyleri öykülendirmesi bir sürpriz değil. Esas konu bunu Carver'ın bütün çıplaklığıyla sunuyor olmasıydı. Son öyküyü hariç tutuyorum. Son öykü tamamen bu kitabın ana temasından uzak bir öyküyü konu alıyor; Anton Çehov'un ölümü. Çehov'un kitap yayıncısı arkadaşı Suvorin ve Eşi Olga ile yaşadıkları öykünün esas olayını oluşturuyor. Alman doktoru da hesaba katarsak dolu dolu bir hikaye çıkıyor karşımıza. Ama esas olay Leo Tolstoy'un Çehov'u ziyareti. Tolstoy'un Çehov'u çok sevmesine ve yakınlıklarına şahit oluyoruz öyküde. Tolstoy'un Gorki'yi tasvir etmesi gibi özel bilgiler de mevcut son öyküde. Ben Son öyküyü okuduğumda cidden şaşırdım. Birden başka kitaba geçmiş gibi oluyorsunuz. Kapanış güzel olmuş. Kitabı okumak için Amerikan edebiyatına ilgi duymuyor olmanız önemli değil. Hayatın acımasız yüzüyle yüzleşmek isteyenler için çok güzel bir seçenek Fil. İyi okumalar..
Mutluluğun anahtarı ne diye sorsalar, anlaşılmak ve anlamak derim...İlişkiler
Çok değer verdiğim bir okur arkadaşım bu kitabı bana hediye etmesi ile Raymond Carver ve insan ilişkilerini anlatır Fil'le müşerref oldum.
İlk denkleştiğim yazarların genelde eserlerini okumadan
Raymond Carver adı " kirli gerçekçilik" akımıyla anılan bir öykücü.Amerikan rüyasının dışına atılmış, yenilmiş insanların öyküsünü, serinkanlılıkla, yalın bir anlatımla anlatır.
Kahramanlarının vazgeçişlerini, kırgınlıklarını dahası duygularını, abartısız, ince göndermelerle, çağrışımlar vasıtası ile aktarır.İmgeler, simgeler kullanmaz, âdeta günlük hayatın, sıradan anlatımı gibidir.Raymond Carver'ın öykülerini Çehov öykülerine, belki biraz da Ernest Hemingway öykülerine benzettim ben.Zaten okuduğum ilk Carver kitabı olan Fil'de yer alan son öykü olan " Ayak İşi" öyküsünde Çehov'un ölümünün anlatılması da Çehov etkisinin bir göstergesi.
Bir de Carver öykülerinde dikkat çeken şey, diyalogların genişçe yer tutması.Öykülerde olağanüstü şeyler olmaz, kahramanlar sıradan kişilerdir.Durum ve atmosfer hikâyeleridir genel olarak.
Kutular öyküsündeki, mutsuzluğunu, yaşamın yükünü sanki taşındığı yere bırakacağını düşünen, sürekli taşınan anneyi çok sevdim.
"Bu Yatakta Kim Yatıyorduysa" öyküsünü de çok sevdim.
Kitaptaki yedi öyküyü de ayrı ayrı sevdim, aslında.Geç bir tanışma olsa da iyi ki tanıştım, dediğim bir yazar Raymond Carver.Bu ay "Katedral" ve " Yazma Üzerine" kitapları da okuma listemde.
7/10
Beğendi
·2022 50. kitabı
Herkese merhaba,Raymond Carver’in Fil isimli öykü kitabından bahsedeceğim. Raymond Carver son dönemin en iyi Amerikan edebiyatının temsilcilerinden. Öyküleri gerçekten iyi. Bulanık ilişkilerdeki net bakış açısı olarak özetleyebilirim. Belki ara ara sıkıcı gelebilir ama unutmayın sıkıcılık hayatın ta kendisi. Bunu yazıyla bu kadar güzel harmanlayan az bulunur.Sanırım birkac anahtar kelime gerekiyor bir tanımlamak için.Huzursuzluk mesela.Ya huzursuzluk yaratıyor okuyanda Carver, ya da huzursuz, kimi zaman da huzuru arayan insanlardan bahsediyor.En ufak, beklenmedik seyler bir huzursuzluk aracına dönüsüyor hikayelerinde: kör bir adam, bir tavuskusu, eli yarali bir fotografçı. Kitapta yedi farklı hikaye var. Kahramanlar genelde ilişkilerinde sıkıntı yaşayan kişiler. Aldatan, aldatılan, boşanan, bekleyen... Sadece kadın-erkek değil aile ilişkilerinde de başarısızlığa uğramış, maddi sıkıntı çeken, aile geçindiren insanlar. Ve genelde melodram var. Yalın öyküler, sürükleyici bir dil ve gerçekçi. Süssüz, iddiasız ama etkileyici. Kahramanların yaşadığı sıkıntılara birden dahil oluyor insan. Sanki bir dostunuz size başından geçen bir olayı anlatıyor, dertleşiyorsunuz havası hakimdi kitaba.Öykü severlere tavsiye ederim
Raymond Carver’ın "Katedral"’ini okuduğumda, sıradanlığın içindeki o mucizevi kırılma anlarına hayran kalmıştım. Ancak "Fil" ile tanıştığımda anladım ki; Carver sadece o anları fotoğraflamakla kalmıyor, o anların arkasında bıraktığı kalıcı etikiyi de anlatıyor. "Katedral"’de bir kâğıt parçasında dünyayı çizen o el, "Fil"’de ailesinin yükünü sırtında bir 'fil' gibi taşıyan ama yine de yürümeye devam eden bir adamın omuzlarına dönüşüyor.
Arka kapakta beni duraksatan o cümle, kitabın ruhunu özetliyor: "Hiç gelmek zorunda kalmayacağımı sandığım bir yere gelmişim gibi hissediyorum."
Carver, bu son dönem öykülerinde artık sadece 'görmeyi' değil, yaşamın o görünmez yüklerini 'taşımayı' anlatıyor. Benzinci, garson ve hayatın sert sillesinden süzülüp gelen o yalın dili, bu kitapta bilgece bir duruluğa ulaşmış. Kendi hayatının ağırlığını, başkalarına bakma zorunluluğunu ve o meşhur ekonomik çıkmazları anlatırken, aslında hepimizin sırtındaki o 'görünmez fili' işaret ediyor.
Özellikle veda niteliğindeki "Haberci" (Errand) öyküsüyle Çehov’a selam duruşu, bir okur olarak kalbimi bıraktığım yer oldu. Eğer Katedral'in o sarsıcı atmosferini sevdiyseniz, Fil ile o görünmez çizgiyi beraber aşmaya hazır olun.
Sade, süssüz ama can yakan cinsten bir ustalık... Carver, yine en iyi bildiği şeyi yapıyor: Az kelimeyle, koca bir hayatı omuzlarımıza bırakıyor. Okuduğunuzda etkisi bir süre daha sizinle yaşamaya devam ediyor.
FilEdebiyat
Kollarını boynuma dolayıp bana sarılıyor ve başını omzuma yaslıyor. Ama mesele şu: Az önce ona söylediklerim, bütün gün ara ara düşündüklerim, şey, bir tür görünmez çizgiyi aşmışım gibi hissediyorum. Hiç gelmek zorunda kalmayacağımı sandığım bir yere gelmişim gibi hissediyorum. Ve buraya nasıl geldiğimi bilmiyorum. Garip bir yer. Kısa, zararsız bir rüyanın, sonra da sabah erkenden yapılan uykulu bir konuşmanın beni ölüm ve yok oluş düşüncelerine sürüklediği bir yer.
Yaşamın acı yüzüyle bu kadar erken tanışmasaydı, kuşkusuz yine yazar olurdu ama hiçbir zaman okurları tarafından böyle sahiplenilmezdi Raymond Carver. Gençlerin haytalık yapıp havai aşklar kovaladığı yaşlarda o evli ve iki çocuk babasıydı. Hayatı öğrenmenin yolu, bulduğu her işte çalışmaktı. Benzincide çalıştı, hademelik, garsonluk yaptı. Yaşananlar, kâğıda döküldüğünde bazen Çehov tadındaydı, bazen Kafka... İnsanların yaşamlarında barınan, gizlenen öyküleri, yalın, gerçekçi, acıtan şiirsel bir dille yansıttı. Yenilenler içkiye sığınırken, kısa öykü türünü yeniden var eden Carver, her başarısında içti, çok içti, ölümüne içti...
Raymond Carver'ın son dönem öykülerini içeren Fil, yazarın en önemli eserlerinden biri olarak görülüyor.
#raymondcarver#raymondcarverpoetry#canyayinlari#canyayinları#CanYayınları#öyküokumayıseviyorum#öykücü#öykücü#öyküoku#öyküler#öykükitabı#öykücülük#öyküokumakgüzeldir#öyküokuru#öyküokurları
İlk defa okuduğum bir yazar ama sanırım son olmayacak. Hayatın içinden kelimeler okuduğum zaman o yazarla benzer şeyleri yaşadığımı hissedip gülümserim. (Yalnızlık hissi daha bir çokluk kazanıyor adeta; Çokluk bir ortak yalnızlık kulübü gibi...) Raymond Carver teşekkür ederim kelimelerini saklamayıp benimle paylaştığın için
Okuduğum En Nitelikli Öykü Kitaplarından Biri Belki De!
Raymond Carver okumaya Semih Gümüş'ün eleştiri kitaplarında sıkça adı geçtiği ve Çehov tarzı öykünün Amerikan temsilcisi olduğu için başladım. Önce Aşk Konuştuğumuzda Ne Konuşuruz adlı kitap ile
This is the end... Beautiful Friend, The End.Edebiyat & Roman
Carver'in son öykü kitabı "Fil" 7 hikayeden oluşuyor: Kitaba adını veren 5. hikaye "Fil" hiç kuşkusuz aralarında en iyisi. Onu takip eden "Çocuk Oyuncağı" maalesef "Azgın Mevsimler"de yer alan "Bana İhtiyacın Olursa Ara"da bir gece vakti evin önünde otlayan atların tasvirine kadar tekrarlı motifler barındırmasıyla yaratıcılık adına hayal kırıklığı yaratıyor, yine ayrılmanın eşiğinde bir çiftle elbette. Son hikayede ölümüne tanıklık ettiğimiz Çehov'un yazarın esin kaynaklarından olması ve bu öykünün de kaleme aldığı son eser olması ironik. 4 kitabı içinde en zayıfı bu olabilir.
İlk öykü kitabı "Lütfen Sessiz Olur musun, Lütfen"in kapak çalışması tamamlandığında Can Yayınları tarafından yeniden basılacağının da müjdesini verelim.
Carver ve Cheever aynı okulda ders verirlerken birlikte takılıp içtikleri, sonra rehabilitasyon gördükleri, her ikisinin de alkolizmle başlarının belada olması ve "Aşk Konuştuğumuzda Ne Konuşuruz"un okurlar tarafından en sevilen hikayesi seçilmesi yine edinmesi keyifli notlardan. Her kütüphanede bulunması gereken bir yazar Carver ve külliyatını -şimdilik- bitirmekten memnunum.
Yazar Hakkında
Raymond CarverYazar · 9 kitap
(1938-1988) Yoksul bir çocukluk geçirdi, işçilik yaparak kasaba kasaba dolaştı. 19 yaşında evlenip iki çocuk sahibi oldu. Uzun süre alkolizmle mücadele etti. Tam anlamıyla hikâyelerindeki insanlardan biri gibi geçirdiği bu yıllardan sonra 1977’de ilk hikâye kitabı Will You Please Be Quiet, Please? (Lütfen Sessiz Olur musunuz, Lütfen?) yayımlandı. Ulusal Kitap Ödülü’nü alan bu kitaptan sonra, Carver’ın minimalist yazısında bir başyapıt kabul edilen What We Talk About When We Talk About Love (Aşktan Sözettiğimizde Sözünü Ettiklerimiz, Çev: Zafer Aracagök) yayımlandı. Yazar olarak giderek tanınan Carver, çeşitli üniversitelerde ders verdi. Cathedral (1983) ve ölümünden önceki son hikâye kitabı Where I’m Calling From (Telefon Ettiğim Yer, 1988)’in yanısıra şiirlerini Winter Insomnia (Kış Uykusuzluğu), Where The Water Comes Together With Other Water (Suyun Başka Suya Karıştığı Yer) ve Ultramarine gibi kitaplarında toplamıştır. Carver’ın Türkçe’de bundan önce çıkan kitabı hikâye ve şiirlerini biraraya getiren Ateşler adlı bir derlemedir. (Çev: Zafer Aracagök, Adam.)
