Yeşilçamın Şifresi
6/10
Kemiklerin Şifresi ada temalı cinayet konusu ve sürükleyici diliyle büyük bir kısmında bende oldukça olumlu bir etki yarattı. Kitabın en sevdiğim yanı karakter yelpazesinin bu kadar geniş tutulması oldu. Bu yazı stili, Agatha’da da gördüğümüz ve kendinizi sanki bu insanlar etrafınızdaymış gibi hissettiğiniz bir evrene sizi sürüklüyor.
Ancak kitabın sonlarına doğru olayların çözümlendiği bölümlerde “yeşilçam sineması” tadı aldım. Abartılı olaylar zinciri zoraki sözde ters köşeler… Sanki bu bölümler bir film sahnesi olsa karakterler birbire manasız uzun bakışlar atar, her “sözde ters köşede” kamera yüzlerine zoom yaparmış gibi his verdi.
Sonunda da bağırdım: Nayırrr nolamazzzz.
Neler yaşanmış nelerrr
Kitabı kesinlikle çok beğendim.Ertesi gün mesaiye gidecek olmasam tüm gece oturur okurdum.Öyle akıcı ve oldukça merak uyandirici o donemleri cok iyi yansıtmış
Kitapta 15 bin kelime varsa, 7 bin beş yüz kelimesi “külotum ıslandı”dan, 3 bin kelimesi de “seksi seksi”den oluşmakta.
Damian bu Rose’a diyor ki:
“Avcı olma, kanka ol.”
Rose diyor ki:
“Karışma bana.”
Damian diyor ki:
“Avcılık düşündüğün gibi değil. Öyle düşündüğün gibi basit, kötüyü patakla içeri al durumu olmayacak. Gerekirse yaşlı, yürümekte bile zorlanan birisini kelepçelemen gerekecek. Gençken yapmış bir kötülük ama zaman geçtikçe tövbe etmiş torunlarıyla ilgilenen, birisini alacaksın zorla.”
Rose diyor ki:
“Ben hallederim.”
Böyle bir eminlikle konuşuyor. Ömrünün yarısını avcılığa vermiş, hayatı kaymış Damian’ın uyarılarını görmezden geliyor ya… sabırrr
Tamam, Maxwell kadınları hep dikine gider. Rose da hep bir amaç için büyütülmüş ama o amacın kendisine ait olmadığını fark etmiş birisi. Her şeyi yapmak istiyor, kendi amacını bulmak istiyor ama Damian’a da kulak verirsin bacım ya!
Hadi vermedin… Ki vermedin de zaten, hep dikine gittin.
Ulan şeytan yaşlı bir forma dönüşür dönüşmez nasıl hemen, “Yaa ben bunu götüremem ki! Bu yaşlı, nasıl götüreceğim, emin misiniz bu olduğuna?” diyebiliyorsun?
Ben o zaman derim, sen bir salaksın — ve bunda haklı olduğumu düşünürüm. Çünkü sen tüm uyarıları görmezden gelip, kendi dikine gidip her şey hakkında emin konuştuktan sonra en ufak bir şeyde “Damian, ben nasıl yapacağım, o yaşlı bence bir yanlış anlaşılma var” diyorsun aq?
Yüce cadılık eğitimi almış, işin içinden geçmiş bir kadınsın ve yanlış anlaşılma olduğuna inanıyorsun.
Elinde belgeler var, konsey tarafından yönetilen bir avcılık söz konusu.Ve sen, sadece 5 saniyede eminliğinden sıyrılıp “bunda bir yanlışlık var” diyorsun.
Şaka gibi :)
Son sahnelerde Damian’ın eski sevgilisinin kim olduğunu öğreniyoruz. Meğerse o kişi de bizim Rose’a iş teklifi eden cadıymış! Ya
Sabırrr
Bu benim ilk inceleme yazım bu yüzden nasıl bir giriş yapacağım hakkında hiçbir fikrim yok dkjdkdkd
SPOİLER İÇERİR bu arada
Efsane aşırı severek okuduğum bir kitaptı bu yüzden bu kitap için oldukça fazla bir beklentim vardı. Bu yüzden biraz hüsrana uğramış olabilirim
Razor'un Cumhuriyet tarafından tutulduğunu öğrendiğimde adeta bir şok geçirdim. Açık konuşayım Razor'u başından beri sevmemiştim ama böyle bir şey yapmasını da beklemezdim.
Olaylar gayet seri ilerledi bence. Sadece bazı aksiyon sahnelerini atlayarak okudum.
Karakterler hakkındaki değerlendirmeme gelmek istiyorum:
Day'i ilk kitapta aşırı fena seviyordum, bu kitapta daha da fazla sevdim. Zaten ben ultra kötü bir şey yapmadıkları sürece başrolleri her zaman çok severim. Day'in kardeşi Eden için bu kadar fazla fedakarlık yapması beni aşırı duygulandırdı, belki de bir abim olmasını çok fazla istediğimdendir bilmiyorum ama çok samimi geldi.
June ile tartıştıkları sahnede çok fena arada kaldım. Day'in June'a Anden hakkında söyledikleri başta o kadar mantıklı geldi ki içimden June'a salak diye bağırdım. (Ama pişmanım kdkslsk) Day orda kendi açısından haklıydı ama June'a bağırdığında ben bile kırıldım.
Day'in sevmediğim özellikleri ise Tess'e bu kadar fazla yüz vermesi ve June'a durmadan "Sen zenginsin ben fakir" tiplerine girmesiydi.
June'u da aşırı sevdim. Sadece Anden için çok heyecanlandım, kendimi garip hissediyorum falan demesi sinirimi bozdu. Ha bir deee, suikastı engellemeye çalışırken dedim ki ya kızım, sen niye tek başına her halta karışıyorsun, bırak öldürsünler adamı. (Ama iyiki de engellemiş)
Tess'e çok az değineceğim. (Çok az)
Ya Tess Allah aşkına, Day sana kuzen diyo arkadaşım diyo. Utanmadan gidip çocuğu öpüyorsun. June'u seviyorum diyo, "yok kalbini kırcak" falan diyorsun. Bu dediğime katılmayanlar
Yıllardır okumak istediğim fakat bir türlü bulupta satın alamadığım bir seriydi en sonunda çıkan kitapların hepsini bu ay içinde alabildim ve ilk kitabı okudum bile. Gerçekten beklediğime değmiş diyebilirim. Çok korkuyordum ya beklediğim gibi çıkmazsa diye ama neyseki öyle bir durum yaşanmadı ve hatta kitabı okurken yazarla konuşmak gibi bir imkanım da oldu ve serinin filminin çıkacağını da öğrenmiş bulundum senaryosu hazırmış yönetmen aramaktaymışlar.
Kitap, zombi kıyametinin koptuğu bir evrende geçiyor. İnsanların dönüşmesi için sadece ısırılması gerekmiyor normal şekilde ölen her insan da yürüyen ölü olarak dirilebiliyor bunun önüne geçmek için de susturma denen bir yöntem buluyorlar. Herkesin yanında taşıdığı iğne tarzı bir çubuk oluyor ve ölenlerin beyin omurilik sokumuna bunu sokarak bu işlem tamamlanmış oluyor.
Ana karakterimiz Benny abisiyle yaşıyor ve kendisinden nefret ediyor. Ben, buna neden olarak başta abisine bu kadar gaddarca davranmasına çok sinir oldum çünkü onu hiç anlamaya, tanımaya çalışmıyordu sadece kendine gösterileni verileni alıyordu ve kitap başından beri güzel bir karakter gelişimi görmek ve ikilinin arasının düzelerek kardeşlik ilişkilerinin güçlenmesini görmeyi çok istiyordum.
Benny 15 yaşında ve 15 yaşına gelen her çocuğun tahkikatının kesilmemesi için işe başlaması gerekiyor. Abisi aile işinde kendisine yardım etmesini teklif etsede kesinkes karşı çıkıyor ve arkadaşıyla yapabileceği işleri araştırmaya başlıyorlar ama bir türlü kendine uyan bir iş bulamayınca abisinin teklifini kabul etmek durumunda kalıp onun çırağı oluyor. Bu iş ne mi peki? Zombi avclığı ya da diğerlerine göre ödül avcısı ama Tom buna kapanış demeyi tercih ediyor.
Kitabın girişinde de söylediği gibi ''Benny Imura hiç bir işe tutunamadı ve bu yüzden katilliğe
İncelememsi: Dört Anlaşma (Naberr tolteek!)
1. Kullandığınız sözcükleri özenle seçin
2. Hiçbir şeyi kişisel algılamayın
3. Varsayımda bulunmayın
4. Daima yapabildiğinin en iyisini yap
Dört anlaşmamız bundan ibaret ama konuyu daha iyi anlamamız için "Dumanlı Ayna", "Ehlileşme ve Gezegenin Rüyası" başlıkları altında ısınma turları yaptırıyor bize Don Miguel. Bu anlaşmaları sıraladıktan sonra da "Eski Anlaşmaları Bozmak", "Dünyada Cennet" ve en sonunda "Dualar" ile bitiyor kitap.
Katıldığım noktalar olduğu gibi muhalif olduğum yerler de oldu: "Birisi başınıza silahı dayayıp tetiği çekse bile, yine de kişisel değildir, bu uç boyutta bile." -Don Miguel Ponçikistan'da yaşamıyoruz kendine gel!!-
Dil olarak çok sade ve fazlasıyla basit bir kitap. Güzel bulduğum cümleler ve düşünceler de oldu ama ortaokulda okumuş olsam belki daha fazla keyif alırdım. Birçok cümle şaman bir dedenin torununa verdiği öğüt niteliğinde. Konuyla çok alakası yok ama bunu da paylaşmak istedim: youtube.com/watch?v=c5u91rJ...