Nadide Turan
@nadide_sahinn
HANİ MARJİNAL BİZDİK?
Palu ailesini duymuştum sosyal medyadaki postlardan. Ama hiçbir zaman olayın aslını astarını öğrenememiştim. Daha doğrusu üşenmiştim her biri üç saat olan bölümleri izlemeye. Karşıma bu kitap çıkınca da dedim ki neymiş bu aile bir bakayım. Bakmaz olaydım. Garip bir şekilde sardı beni. İliklerime kadar utandım aynı zamanda. Kitapta geçen her olayı yakın çevreme koşa koşa anlattığım için o kadar bütünleşti ve o kadar yerleşti ki bu ailenin etkisinden uzun süre çıkamayacağım maalesef. Boşuna dertsiz başıma dert aldım iyi mi..
Reklam
Kitap ilk başta akmıyor gibi gelmişti ama iyi ki okumaya devam etmişim. Özellikle potansiyel bir anne olarak bazı konulardaki soru işaretlerim silindi. (Keyfine düşkünsün Nadide. Nasıl olacak da bir çocuğun bakımını üstlenip kendi isteklerinden ve keyfinden ve rahatlığından feragat edeceksin?) Bazı konularda da kesin kararlar aldım. (Doğum sonrası ücretsiz izine çık!) Çocuk psikolojisine yönelik bir kitap olsa dahi kendimle ilgili, çevremdeki insanlarla ilgili bazı parçaları daha net görmeye başladım gerçekten. Sevgili okur umuyorum ki sana da çok şey katacak bu kitap. Eğer psikoloji okumuyorsan, psikiyatrist veya psikolojiye meraklı değilsen son 100 sayfayı çok üstünde durmadan geçebilirsin, aramızda kalsın ben öyle yaptım. Zaten kitap ilk basıldığında o sayfalar yokmuş sonradan genişletilmiş. (Biraz şov bence). Sonuç olarak sevgili okur, psikoloğu hemen bozulan biriysen sana göre değil bu kitap.
Kafayı kırmış yazarlardan hoşlanıyorum dediysem de bu kadarından bahsetmemiştim ki gerçi bu kadarını da tahmin edemezdim. Kitap kısa kısa öykülerden oluşuyor. Öykü mü diye ağzını yamultma sevgili okur çünkü her öyküde yazar tarafından beynin mıncıklanacak. Oku da az güzel (!) vakit geçir hadi
Mine Söğüt ile tanışma kitabım. Okurken “Bu kadın kafayı kırmış” dedim ve size bir sır vereyim kafası kırıklara bayılırım. “Ya ne alaka ne alaka” diye bağırmışım kitabı okurken ama karakterleri ve yaşadıklarını o kadar güzel işlemiş ki. Buradan sonra okuyacakların spoiler sevgili okuyucu. Sonunu her şey bir rüyaymış kafasıyla yorumlarsan biraz tırt. Ama paralel evrenlerden birinde de böyle bir hayat yaşıyormuş falan diye yedirirsen kendine EH İŞTE. Hikaye için değil bak sonu için konuşuyorum. Vallahi ben sevdim Mine Söğüt kafasını !
Leauge of Legends oyununu oynamaya başladığımdan bu yana oyunla ilgili beni en çok etkileyen şey, her karakterin kendine has bir hikayesinin olmasıydı. Hep derdim “Niye hikayeleştirilmiyor? Niye beyaz perdeye uyarlanmıyor?” diye. Kitabın çıkacağını duyduğum ilk andan beri çok heyecanlıydım. Sonunda elime ulaştı ve sonunda okudum ve iyi ki okudum. Harika bir kurgu. Hikayelerin birbirine bağlanışı, her karakterin şahsına münhasır oluşu.. Uzun süre etkisinden çıkamayacağım bir kitap oldu. Umarım başka karakterlerin de hikayelerini okuruz ve bu serinin devamı gelir.
Reklam