Büyüdükçe şaşırdım karşıma çıkan her şeye her insanda biraz daha hayal kırıklığına uğradım uzun kış geceleri büzüldüğüm yer yatağında kurduğum bütün hayaller tek tek elimde patladı kadermiş sonradan öğrendim değişmezmiş olacaklar isyan etmiyorum hâşâ, sakın yanlış anlama isyan etmiyorum valla anladım anlayacağımı isyan etmiyorum tamam da olmadı be Tanrı’m Sen de beni anla!
Kendimden hiç nefret etmedim;
ama bir türlü beğenemedim de kendimi. Çok acı çektim, ama başkalarına da çok acı çektirdim. Bu da insanın gururlanabileceği birşey değil pek...
Kendimi haklı görüyor değilim; ama kendimi savunuyor da değilim.
hele yargılamayı hiç beceremiyorum, kendimi de dünyayı da...
Dünya ne ise oydu; ben de ne isem o oldum uyuşamadık. Hepsi bu.
Dünya benden ben olmamı istemedi.
Beni ben olarak tanımadı.
Ben de sırtımı döndüm işte, bu dünyaya gerisini biliyorsun; şimdi, artık, öğrenmiş olacaksın.