A
@naperva_
90 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
Eylemsizlik kutsaldır. İnsanın başkaldırması yine de buna karşıdır. Doğada, sadece insan tekdüzeliğe dayanamaz, sadece o, ne pahasına olursa olsun, ne olursa olsun, bir şey olmasını ister. Bundan dolayı o, atasına yaraşmayan bir şekilde ortaya çıkar: Yenilik ihtiyacı, yolunu şaşırmış bir gorilin işidir.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
"Hedefsiz yaşamak"
Böylece, demek ki hayal kırıklığına uğramış bir adam değilim; ama çaba fazlasından ötürü içsel gücü kalmamış bir adamım. Edilgenlik benim için ulaşılmaz bir idealdi. Niçin intiharı seçmediğimi sordular bana. Ama benim için intihar olumsuz bir şey değil. Aksine. İntiharın olması fikri bana hayata tahammül etme ve kendimi özgür hissetme imkânı veriyordu. Bir köle gibi değil, özgür bir insan gibi yaşadım.
"Yaratılış ve günah, bir ve aynı şeydir"
Aynı zamanda, muhafaza ettiğim ve kendime karşı çevirdiğim bir hayatdoluluğum vardı. Az çok bezgin olmak değildir söz konusu olan; aşırılık derecesinde bir melankoli, aşırı bir hüzün gereklidir. İşte o zaman kurtarıcı bir biyolojik tepki oluşur. Dehşet ile vecd arasındaki etkin bir hüznü icra ediyorum.
Yetimin birini aşağılamanın keyiflendirdiği bu insanlar insan değil, asla yaşamayıp da yaşıyormuş gibi olan, aslı astarı bilinmeyen canavarlardır.
Dün o kadar hüzünlü olduğum için bana kızmayın; çok iyiydim, çok rahattım, ama en iyi anlarımda bile, ben hep hüzünlenirim. Ağlamış olmamın da hiç önemi yok; ben bile bilmiyorum neden ağladığımı. Hastayım, sinir bozucu hisler içindeyim; izlenimlerim hastalıklı. Bulutsuz, solgun gök, güneşin batışı, dün akşamki sessizlik –bütün bunlar– bilemiyorum ama dün bütün bu izlenimleri ağır ve acı verici bulacak bir haldeydim, kalbim kabardı ve ruhum gözyaşlarını koyuverdi. Ama neden yazıyorum bütün bunları size?