nar kafa
@narkafa
48 okur puanı
Ocak 2022 tarihinde katıldı
Puan vermedi·552 syf.·
12 günde okudu
·Okunma: 25 Temmuz 2022 19:08
·2022 243. kitabı
Hepinize birden,
sevenler, sevmiş olanlar,
sığınmış ikonalar mağarasına ruhun,
şarap dolu bir kadeh gibi bir şölende ben kaldırıyorum şiirle dolu kafamı.
Düşünürüm sık sık —
ne hoş olurdu
bir kurşunla bitirseydim işimi. Bugün
ne olursa olsun artık
veda konserimi veriyorum ben.
Ey bellek!
Topla beynin salonuna
sayısız sevgilileri dizi dizi.
Gözden göze gülüş boşalt.
Donat gecesini geçmiş düğünlerin. Gövdeden gövdeye sevinç boşalt. Unutamasın hiç kimse bu gecemizi. Flüt çalacağım bugün
kendi öz omurgamla.
Tanrım!
— ağlamaya başlıyor adam— sanmazdım böyle yorgun düşeceğimi. Yolu yok, asarım ben kendimi!»
Ve asıldığı sırada zavallı
uğursuz,
tiksinç,
yatak odalarında
kadınların
— o bacası, dumanı yok fabrikalarda— üretilmekteydi milyonlarca öpücük
her türden,
büyük,
küçük.
ıslak dudakların etten kaldıraçlarıyla.
941'de İzmir
sâhil boyu karanlık
sevdâlı bulutların hâli
yağmur da ne kadar tembel yağıyor kendimizi akan suya bıraktık serseriler misâli
941'de İzmir
İzmir şehrinin ışıklan yanıyor
çıktı şair namzedi attilâ ilhan
çıktı yelken gibi sokaktan
banyolar'a doğru şöyle uzanıyor
bir cebinde kiralık ihtiyar bir kitap
bir cebinde kehribar kuru üzüm ve incir sâhilde iki ahbap
