Reklam
"Ne savunma var, ne saldırı, hiçbir şeyin anlamı yok," dedi Torrismondo. "Savaş dünya durdukça sürecek, ne kazanan olacak ne kaybeden, sonsuza değin böyle karşılıklı siperlerde çakılı kalacağız. Bir taraf olmasa öteki tarafın hiçbir varlığı kalmayacak, artık onlar da, biz de neden savaştığımızı çoktan unuttuk... Şu kurbağaları işitiyor musun? Bütün yapıp ettiklerimizde, onların vıraklamalarından, kıyıdan suya, sudan kıyıya sıçramalarından fazla anlam yok... "
Sayfa 74
Rambaldo diyecek söz bulamadı. Çadırından çıktı; güneş batıyordu, kıpkızıl. Daha dün, güneşin alçaldığını gördüğünde, kendi kendine şöyle soruyordu : "Yarın güneş batarken ne halde olacağım acaba? Denemeyi başarmış olacak mıyım? İnsan olduğumu kanıtlamış olacak mıyım? Toprağın üzerinde yürürken iz bıraktığımı?" Ve işte o yarının günbatımı buydu, o ilk beklenmedik ve çetin türdendi, tasdik yalnızca oradan sağlanabilirdi. Bu belirsizlik içinde, Rambaldo beyaz zırhlı şövalyeye içini dökmeyi diliyordu, kendisini anlayabilecek tek kişiydi o, neden ama, sorsanız söyleyemezdi.
Sayfa 53