Akıl hastanesinden çıktım. Bu bir aylık süreçte doktorlar ve hemşireler tarafından, depresyonum dolayısıyla yapamadığım (duş almak, yemek yemek, uyumak vb.) şeyler yüzünden sayısız defa aşağılandım. Hastanenin bana kattığı tek şey örgü örmeyi ve işleme yapmayı öğrenmek oldu. İçeride bol bol kitap da okudum. Umarım akıl sağlığınızı korur ve buraya hiç düşmezsiniz. Dışarıda olduğum için mutluyum.
“İnsanlara iki soru soruyordum ‘sen kimsin’ ve ‘sen ne istiyorsun?’…Aynı soruları kendime yönelttim ve anladım ki hiçbir cevabım yok. Bilmiyorum ki ben kimim ve ben ne istiyorum. Eğer varsa biraz huzur ve sessizlik isterdim.”
Kieślowski.