naz
@nazdr
18 okur puanı
Şubat 2021 tarihinde katıldı
“Yanımda olmanı istiyorum diyemediğim için bu yağmur içimi ıslatıyor dediğimi nasıl anlamaz? Düpedüz sarıl bana dedikten sonra sarılmanın ne anlamı kalır?”
Reklam
Funda Acar
Kavramların karmaşasına düştük, çıkamıyoruz.
Saygı istiyoruz ama kimseye saygı duymuyoruz. Özgürlük istiyoruz ama kimsenin özgürlük hakkını tanımıyoruz.siyahsak tüm dünyayı bir fırça alıp karaya çalmak, beyazsak tüm dünyayı bir leğene koyup çitilemek istiyoruz. Her şeyi ve herkesi olduğu gibi kabul etmek bir yana, sebepsizce küçümseme haddini kendimizde fütursuzca buluyoruz. Herkesle ilgili fikrimiz, her şeyle ilgili bilgimiz mevcut, fakat iş kendimize gelince sağır ve kör oluyoruz.
Hal böyle olunca, insanın kendisiyle olması gereken kavganın yerini, insanın insanla kavgası devralıyor. Mutsuz olan mutluya, güçlü olan zayıfa, dişli olan sessize saldırmakta hiç sakınca görmüyor. Oysa, insan hem mutlu hem mutsuz, hem güçlü hem güçsüz, hem dişli hem sessiz bir varlıkken halihazırda, bu kaotik yapısını unutup bir kalıba sürükleniyor ve o kalıbın kurallarına uymaya başlıyor. Böylece; onlar, bizler, sizler olup parçalara ayrılıyoruz.
Hayatın çoktan seçmeli sorular silsilesinde, herkesin kendince bir şıkkı tercih edip doğru saydığını, kimsede cevap anahtarının bulunmadığını, doğruyu ve yanlışı ölçen hassas bir terazi olmadığını da sıklıkla unutuyoruz.
Fakat her şeye inat, vicdanın ve insanlığın izleri hala keskin. Sanık ve tanığın yer değiştirebildiği empati mahkemesi tüm heybetiyle içimizde mevcut. Kalbimizdeki adalet çanları pas tutmadı, hala çalıyor. Merhameti en sevmediğimize sunabildiğimizde, saygıyı kendimize benzemeyene duyabildiğimizde insanlığımızı hatırlayacağımız kodlarımız, genlerimizde yazılı..
"Bir şeyler yapıyorum, yürüyorum, konuşuyorum, yemek yiyorum yani her zaman yaptığım işleri sürdürüyorum ama nasıl anlatsam, bir boşluk duygusu içinde. Sanki içimde derin bir hiçlik var."
