Saint Augustin'e ait olduğunu sandığım bir de- yişi düşünüyorum," diye karşılık vermişti piskopos, "Umut- larınızı sadece size miras bırakamayacak birine bağlayın."
Bir seferinde bölgenin soylu beyefendilerinden birinin ce- naze törenine katılması için yazılan bir sayfalık bir mektupta sadece ölen kişinin değil, tüm akrabalarının soyluluk unvan- larının sıralandığını görünce, "Ne görkemli bir ölüm!" diye haykırmıştı. "Ona ne büyük bir keyifle bu kadar unvan yük- lüyorlar, mezarı bile kendini beğenmişliklerini göstermek için kullandıklarına göre çok zeki olmalılar!"
"Vêga Celadetê biçûk nikaribû her tiştî ji gotinên bavê xwe fam bike. Lêbelê, bavê ji wê rojê û pê ve, her tim li ser rewş û dîroka welêt jê re digot. Û bê guman vê yekê nikaribû şopa xwe di giyanê Celadet de nehêle. Û pirî caran, gotina bavê li ser navê wî dihate bîra wî : "Tu mîrê me Celadet Bedirxan nas nakî. Min navê wî li te kiriye. Ku tu mezin bûyî, divê tu li gorî navê wî bî..."
"Danê êvarê, Feylesof bi her sê hevalên xwe yên serxweş û Mele Evdilrehman bi wan re, di nava kuçe û kolanên bajêr re diçûn û bi dengekî bilind strana li ber dilê Tûjo (Celadet) herî şêrîn distran :
Heger hat û hûn bi rê ketin,
Rê medin bêbextan,
Bi darbesta min re bimeşin,
Lê ku we ez weşartim,
Bi min re veşêrin kul û derdên cîhanê,
De bila piştî mirina min,
Bi tenê bextiyarî û xweşî,
Li ser rûyê erdê bimîne."