Meğer ne çok yanarmış canı insanın, baktığı yerde göremeyince görmek istediğini.. 
Cemal Süreya
Cemal Süreya
Reklam
Türkçe eriyor, çürüyor; kangren oldu, ölmek üzere. Ne şiir meyve veriyor, ne de romanlar. Çünkü dağarcık yok, retorik yok, belâgat hakezâ... Durum böyle olunca "Ne felsefesi? Kendimizi ifâde dâhi edemiyoruz." diyesi geliyor insanın!
1.Bölüm
"Bu aşk" dedi. "Korkma lütfen"
Dudakları dudaklarımdaydı. Kalbim yerinden çıkacak gibi davranıyordu. Lisedeki masum öpücük değildi bu. Tutku ve dil vardı. Ben ne yapacağımı bilmiyordum. Acemice onu taklit ediyordum.
Okulun kuytu bir köşesinde olmasak neler yapardı bilmiyorum. Dudaklarımız kızarana kadar öpüştük. Kıyafetlerimin üstünden gögüslerimi ellemese daha da öpüşe bilirdik. Neden bilmiyorum ama utanmıştım ve sanırım ıslanmış.
İlk defa diye geçirdim içimden. İlk defa böyle oldum. Lisede sevgilim ile ne kadar masum öpüşüyormuşuz. Peki bu aşk ise o neydi? Aşk gerçekte neydi? Aşık kişi neler yapardı?
Reklam
Reklam