Dizisi de var !
Puan vermedi·344 syf.··
Beğendi
·2026 22. kitabı
·4 günde okudu
·Okunma: 18 Mayıs 2026 12:46
Spoiler yok! Bu bir gizem gerilim kitabı ve kitapta gizemli bir katil var. Başlarda herkes şüpheli gibi görünürken biraz okuyunca kafamda iki karakter katil olma konusunda daha baskın hale geldi. Bir sayfada tamam diyorum katil tam da tahmin ettiğim kişiymiş, diğer sayfaya geçince ahh diyorum yanılmışım diğer tahmin ettiğim kişi katilmiş.. ve bu ikilem katilin kim olduğunu öğrenene kadar (ki son sayfalara kadar bunu öğrenemiyoruz) devam ediyor. Katili öğrenince ne nee neeee diye tepki verdiğimi söylemek isterim :) çünkü tahminlerim boşa çıktı ve bu ters köşe kitaba ayrı bir keyif kattı.
Kitaptaki her karakterin sakladığı bir yönü var ve yazar bu yönleri yavaş yavaş ama asla gereksiz ayrıntılarla sıkmadan çok güzel ve akıcı bir dille anlatarak gün yüzüne çıkarıyor.
Aynı adla bir de mini dizisi olduğunu öğrendim fakat henüz izlemediğim için kitaba birebir sadık kalınmış mı bilemiyorum. İzler miyim onu da bilmiyorum zira kitap son derece güzel bir tat bıraktı bende ve büyü bozulsun istemiyorum. Türünün iyileri arasında listemde üst sıralarda yerini aldı.
Veronika ölmek mi istiyor?Duygu ve Düşünce
Nee! Ölmek mi istiyor?
Sordunuz mu Veronika neden ölmek istiyor, bu kızın derdi nedir diye?
Belki de asıl soru bu değil.
Belki de sormamız gereken şey bambaşka.
Mutluluğun tanımı nedir?
Peki gerçekten her şeyimiz varsa ve her şeye sahip olursak mutlu olabilecek miyiz? Aslında bu sorunun cevabı kitabın içinde.
Bir doktora gittiğini düşün… ve sana “bir haftan kaldı” deniyor.
O an hayat bir anda değişmiyor aslında, sadece perdeler kalkıyor. Günlük telaşlar, ertelenmiş planlar, “sonra yaparım” dediğin her şey bir anda gereksiz görünmeye başlıyor. Çünkü artık “sonra” diye bir şey kalmıyor.
İlginç olan şu: İnsan böyle bir ihtimalle karşılaştığında aslında yeni bir şey öğrenmiyor, zaten bildiği ama sürekli ertelediği gerçeklerle yüzleşiyor. Sevmek istediklerini sevmediğini fark ediyor, söylemek istediklerini susturduğunu görüyor, yaşamak istediği hayatı hep bir kenara bıraktığını anlıyor.
Bu noktada ortaya çıkan şey korku değil sadece; daha çok gecikmiş bir farkındalık. Yaşarken kaçtığın her şey, zaman daraldığında anlam kazanmaya başlıyor. Ve insan kendine şu soruyu sormak zorunda kalıyor: “Bunları yapmak için gerçekten son haftayı mı beklemeliydim?”
Ama asıl çelişki burada başlıyor. Çünkü mesele ölümün yaklaşması değil; hayat boyunca zaten sınırlı olan zamanı sınırsızmış gibi davranarak tüketmiş olmak.
O yüzden bu düşünce aslında bir sonu anlatmıyor. Daha çok, insanın kendi hayatına ne kadar geç kaldığını fark etmesini anlatıyor.
Roman bende birçok soru işaretine sebep oldu. Hayatımız boyunca hep bir anlam arayışı içinde olacağız.
Tıpkı Veronika gibi.
Ya ben kitabı çok beğendim. Bir de şöyle bir şey var. Bu benim ikinci okuyuşum ilk okuduğum zaman Veronika romanda hep ölmek İstiyor. Ben de şey demiştim ya artık keşke ölsen de kurtulsak deyip romanı kapatıp kenara atmıştım.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Mahallenin delisi geldi Hağnııım!
Beni bilen bilir; nerede aykırı bir karakter, nerede farklı bir kurgu var, ben orada biterim. O karakterlerle aramda hemen bir bağ kurarım. Peki bu kitabı neden okudun? derseniz... Şuraya kitabın arka kapağını bırakıyorum, hangi cümleden sonra Tamam, bu kitap benim! deyip olaya atladığımı hepiniz tahmin edebilirsiniz zaten.
Kocamı toprağa verdiğim gün, ilk mektup geldi. Zarfın üzerinde eyalet hapishanesinin damgası vardı. Mektupta yalnızca bir cümle yazıyordu: Gerekirse sonsuza dek beklerim. Altında, tanımadığım bir adamın ismi yazılıydı: Dante.
Merakıma yenik düştüm ve neyi beklediğini öğrenmek için yanıt yazdım.
Seni.
Gizemli adama yanlış kişiye yazdığını ve onu tanımadığımı söyledim. O ise benim yanıldığımı söyledi. Haftalarca yazıştık; mektupların her biri, bir öncekinden daha samimi hâle geldi. Sonra bir gün, mektuplar kesildi. Sebebini öğrendiğimde ise artık çok geçti.
Dante kapımdaydı.
Ve hiçbir şey, beni o âna hazırlayamazdı.
•
•
Evet evet, bildiniz! O hapishaneden gelen gizemli mektup meselesi yok mu... Kimmiş yahu bu Dante diye meraktan öldüm! Adamın çat diye kapıda bitme ihtimali falan derken ben çoktan kafamda senaryoyu yazmıştım: Dövmeli, kaslı, yakışıklı, üzerinde hapishane tulumuyla tehlikeli bir kaçak Hadi bakalım, şimdi ne olacak? diye kurup dururken bir baktım, olaylar hiç de benim tahmin ettiğim gibi gitmiyor!...
"Kandırıldım sayın seyirciler!"
Kadın karakter eşini kaybettikten sonra evde tuhaf ve gizemli şeyler olmaya başlıyor. Başta her şeyi onun acı kaybından dolayı ruhsal durumuna verdim ama bir noktadan sonra "Nee, paranormale mi bağlıyoruz?" diye diye okudum. Ama taşlar yerine oturmaya başlayınca... Vay be! Kendimi hiç böyle bir şey beklemiyordum derken buldum.
• Farklı mı? Kesinlikle.
• Özgün mü?
Güzel nee desem az. Bi de yazarın kitabı yazma nedenini duyunca okumak bayağı iyi oldu okurken kardeşime ve anneme sesli okurken onları eğlendirmek için sanki komedyen oldum o an.
Karşıma sürekli Orhan Kemal bu kitabı ağlayarak yazmış gibi yazılar çıkardı ve tabikide merak edip başladım. Adam sinirden ağlamış resmen, elim ayağım titredi okurken. O zihniyetin kadını nasıl gördüğünü okudukça tepem attı. Sonlara doğru şöyle bir cümle geçti bir karakterin ağzından
"Karını terbiye edememişsin!"
NE NEE NEEE???
Kadın terbiye edilecek bir (onların diliyle) varlık, mahluk veya hayvan değildir. Erkek de kadından üstün olduğunu iddia edemez.
Ayrıca Hacer'in nasıl öldüğünü de yazsaydı iyiydi.
Bir Türk Ailesinin ÖyküsüHayata Dair
Her zaman otobiyografik eserler ilgimi çekmiştir, çünkü orada anlatılanlar gerçek yaşam öyküleridir.
Hepimiz bu dünyada birer fert olarak kendi yaşamımızı yaşamakta ve yaşantılarımızdan tecrübe edinmekteyiz.
Kitap okumanın en iyi tarafı gerek bizlerle aynı çağda yaşayan gerek yüzyıllar evvel yaşamış olan insanların eserlerini okuduğumuzda onlarla yaşıyor, onların düşünceleri konusunda bilgi sahibi oluyoruz.
Sn.
Zülfü Livaneli'nin deyimiyle, kitap okumanın en büyük zevk olduğunu ben biliyorum bir tek aklım var ama okuduğum her kitaptaki insanın aklına yaslıyorum kendi aklımı düşünsenize tarihinin en büyük romancıları beyinleri düşünürleri filozofları sizin arkadaşınız oluyor size yol gösteriyor siz onlarla konuşuyorsunuz tartışıyorsunuz ve sonunda çok daha zengin oluyorsunuz ve bunun yaşamınızdaki diğer alanlarda da faydasını görüyorsunuz hangi mesleği seçerseniz seçin kitap okuyan insanlar okumayan insanın bakışları bile farklılaşır.
Rıdvan Akar 'ın Suna Kıraç'ın hayatını anlattığı 
Ömrümden Uzun İdeallerim Var! Kitabından sonra okumuş olduğum bu türdeki en güzel eserlerden biri oldu bu eser.
Bir Türk Ailesinin Öyküsü
Osmanlı İmparatorluğu'nun çalkantılı son dönemlerinden Birinci Dünya Savaşı'nın yıkıcılığına uzanan bir öykü. Varlıklı bir ailenin adım adım yoksulluğa ilerleyişinin, bir arada kalma mücadelesinin, çarpıcı anlatımı.
Bir Türk Ailesinin Öyküsü,
İrfan Orga tarafından kaleme alınmış ve ilk kez 1950 yılında Londra’da Portrait of a Turkish Family adıyla yayımlanmış otobiyografik bir eser.
Bir Türk Ailesinin Öyküsü, varlıklı bir ailenin Birinci Dünya Savaşı ile başlayan yoksullaşma sürecini, baba figürünün kaybını ve hayatta kalanların verdiği psikolojik mücadeleleri hüzünlü bir dille aktarmakta.
Kitap, yazarın Türk Hava Kuvvetleri'ndeki görevinden ayrılıp Londra’ya yerleşmesi ve anılarını yabancı bir dilde başarıyla
Zülfü Livaneli'nin deyimiyle, kitap okumanın en büyük zevk olduğunu ben biliyorum bir tek aklım var ama okuduğum her kitaptaki insanın aklına yaslıyorum kendi aklımı düşünsenize tarihinin en büyük romancıları beyinleri düşünürleri filozofları sizin arkadaşınız oluyor size yol gösteriyor siz onlarla konuşuyorsunuz tartışıyorsunuz ve sonunda çok daha zengin oluyorsunuz ve bunun yaşamınızdaki diğer alanlarda da faydasını görüyorsunuz hangi mesleği seçerseniz seçin kitap okuyan insanlar okumayan insanın bakışları bile farklılaşır.
Rıdvan Akar 'ın Suna Kıraç'ın hayatını anlattığı Ömrümden Uzun İdeallerim Var! Kitabından sonra okumuş olduğum bu türdeki en güzel eserlerden biri oldu bu eser.
Bir Türk Ailesinin Öyküsü
Osmanlı İmparatorluğu'nun çalkantılı son dönemlerinden Birinci Dünya Savaşı'nın yıkıcılığına uzanan bir öykü. Varlıklı bir ailenin adım adım yoksulluğa ilerleyişinin, bir arada kalma mücadelesinin, çarpıcı anlatımı.
Bir Türk Ailesinin Öyküsü,
İrfan Orga tarafından kaleme alınmış ve ilk kez 1950 yılında Londra’da Portrait of a Turkish Family adıyla yayımlanmış otobiyografik bir eser.
Bir Türk Ailesinin Öyküsü, varlıklı bir ailenin Birinci Dünya Savaşı ile başlayan yoksullaşma sürecini, baba figürünün kaybını ve hayatta kalanların verdiği psikolojik mücadeleleri hüzünlü bir dille aktarmakta.
Kitap, yazarın Türk Hava Kuvvetleri'ndeki görevinden ayrılıp Londra’ya yerleşmesi ve anılarını yabancı bir dilde başarıyla