Nefs Terbiyesi1000Kitap
Kendini Kusursuz Sanan İnsanın Aynası: İhyâu Ulûmid’d-Dîn
İmam Gazâli’nin usta kaleminden doğan ve İslam kültürünün her döneminde sevilerek okunan İhyâu Ulûmid’d-Dîn adlı eseri, adeta insanın soluğunu kesen ve gerçekleri ile insanı sarsan bir başyapıt. Kitabın özellikle "Helak Edici Şeyler" (Mühlikât) bölümünde geçen nefis terbiyesi ve ahlakı güzelleştirme kısımları, nefisle mücadele ederken nelere dikkat etmemiz ve o altın orta yolu nasıl bulmamız gerektiğini tüm detaylarıyla anlatan muazzam bir rehber niteliğinde.
Bizler çoğu zaman nefsin, ne pahasına olursa olsun yok edilmesi gereken vahşi bir canavar olduğunu hayal ederiz. Oysa Gazâli, nefsi huysuz ve şımarık bir çocuğa benzetir adeta. Onu döverek, hırpalayarak ya da sadece aç bırakarak yok edemeyeceğimizi; aksine, onunla fıtratına uygun bir orta yol bularak onu eğitebileceğimizi ayetler ve hadisler ışığında bizlere gösterir.
Peki, bana göre kitabın en mühim sorusu olan o can alıcı meseleye gelelim: "İnsan ahlakı gerçekten değişebilir mi?"
Gazâli bu soruya o kadar mantıklı ve rasyonel bir cevap veriyor ki, insanın içi umutla doluyor: "Eğer ahlak değişmeseydi, hayvanları eğitmek mümkün olmazdı, vahşi bir at uysallaşmazdı" diyor. Demek ki güzel ahlak; pes etmeden, pratikle, ısrarla, düşüp tekrar kalkarak kazanılan muazzam bir alışkanlık zinciridir.
Gazâli’nin bütün eserlerinde olduğu gibi, bu kitap da yine usta işi bir incelikle yazılmış. Her satırı insanın yüreğine işleyen, okuyucuyu derin bir manevi rahatlamaya sürükleyen mükemmel bir eser. Kendi iç dünyasıyla yüzleşmek ve ruhuna çekidüzen vermek isteyen herkesin kesinlikle okuması ve hayatına geçirmesi gerekiyor.
Nefs Terbiyesi ve Ahlâkı Güzelleştirme
İmam Gazali
Nefs Terbiyesi ve Ahlâkı Güzelleştirme
İmam GazaliÇÖLÜN ORTASINDA BİR KEHÂNET:DUNEKitap Simyacıları
Bazı kitaplar sadece uzak dünyaları anlatmaz; bizi kendi dünyamızın, insanlığın binlerce yıllık sessiz kalmış kırılma noktalarıyla yüzleştirir. Frank Herbert’ın 1965 yılında edebiyat dünyasına kazandırdığı Dune, derinlerde tam olarak bu yüzleşmeyi sunar. Dune, yalnızca anlatılan olaylardan ibaret kuru bir metin değil; okurken zihnimize yerleştirdiği sorularla, kurduğu çağrışımlarla ve her okunuşunda yeni anlamlar açığa çıkaran katmanlarıyla yaşayan bir yapıttır.
İlk bakışta galaktik imparatorlukların, soylu hanedanların ve yıldızlararası yolculukların evreni gibi görünse de sayfalar ilerledikçe karşımıza çıkan şey teknolojik bir şov değildir. Aksine kökleri insanın en kadim hırslarına, korkularına ve arzularına uzanan derin bir iç dünya yolculuğudur. Herbert, uzak geleceğe ait teknolojik bir dekorun arkasına, tarihin tekerrür eden döngülerini ve inanç sistemlerinin kitleleri uysallaştıran ya da vahşileştiren kadim hikâyesini gizler.
Romanın merkezinde Arrakis vardır; namıdiğer Dune. Fakat bu çöl gezegeni yalnızca bir arka plan değil, romanın gerçek başkahramanlarından biridir. Herbert çölü durağan bir dekor olarak değil; yaşayan, dönüştüren ve sınayan aktif bir güç olarak kurmuştur.
Arrakis’e gelen herkes değişmek zorundadır. Bu gezegen insanın sahip olduğu tüm yapay fazlalıkları elinden alıp geriye yalnızca çıplak özü bırakır; gücü, korkuyu, inancı ve karakteri sınar. Bu yönüyle Arrakis, dünya edebiyatında ve kutsal metinlerde sıkça karşımıza çıkan çöl imgesini hatırlatır: Çöl, insanın kendi hakikatiyle karşılaştığı yegane yerdir.
Musa’nın halkıyla birlikte yıllarca dolaştığı, İsa’nın yalnız kaldığı, peygamberlerin vahye hazırlandığı mekândır. Medeniyetin gürültüsünden uzaklaştıkça, insanın kendi iç sesiyle baş başa kaldığı o mistik alandır.
Paul Atreides’in
Çağın İçinde Kaybolan KalplereDin
Dirilt Kalbini, çağımızın yorulmuş ruhuna tutulmuş samimi bir aynadır. Nouman Ali Khan, modern dünyanın içinde kaybolan Müslümanın kalbine dokunurken bunu yargılayarak değil, kendi nefis muhasebesinden örnekler vererek yapıyor. Bu yönüyle kitap, okuyucuyu ağır bir söylemin içine değil; içten, mütevazı ve sahici bir yüzleşmeye davet ediyor.
Gerçek Müslümanlığın ulaşılmaz bir ideal değil, nefisle verilen samimi bir mücadele olduğunu hatırlatıyor. Bugünün kronikleşmiş manevi sorunlarına dokunan bu eser, tartışmalarla ayrışan değil; aynı dava uğruna birleşen bir ümmet özlemini yeniden hatırlatıyor. Okuyun, okutun, tavsiye edin… Rabbim, dini kuru tartışmaların konusu hâline getirenlerden değil; kalbiyle yaşayan, samimiyetle mücadele eden ve ümmete umut olan nesillerden eylesin.
Aziz Mahmud Hüdayi Hazretleri, uzun zamandır düşüncelerimdeydi. Sonra Ene ile karşılaştım. Zat üzerinden nefsi tanımlamış. Bende iki ben var sanırdım. Çatışırdım sürekli diğer yanımla. Bazen yenik düşer kaybederdim. Çoğu zaman yenilen taraf olurdum. Umutsuzluğa kapılıp yaşamaktan ümidi keserdim. Sonra yeni heyecanlar katar beni ayağa kaldırırdı. Yine kandırırdı beni yani. Ve aynı hüzünlü sonla yıkılırdım her defasında. Onunla savaşma kararı almıştım. Kötüydü farkettim içimde bir ben. Söyledikleri canımı sıkıyor tahammül edemiyordum. Kitapta dediği gibi Aziz Mahmud Hüdayi Hazretlerinin o mübarek sakalını lavabo yerlerini temizlercesine onunla mücadele etmeye başlardım. Can yakıcı olduğunu okuduğum da çok sevindim. Çünkü o kötü benin canımı acıtmasına anlam veremiyordum. Meğer galip geldiğim için can yakıyormuş. Neticede tanışmış oldum içimdeki kötü benle. Nefisle. Kitabı okurken ne sohbet edipte hilelerini konuştuk. Eskiden nefret ederdim bu benlikten. Şimdi kimlik tanıma yaptığım için artık kiminle konuştuğumu, kimin bana seslendiğini biliyorum. Ey Nefis. Çok acımasızsın. Çokta zalim! Beni hayal kırıklığına uğratan tek şey benden hiç gitmeyecek olman. Ölümle senden kurtulurum zannederdim. Ölüm senin terbiye bulduğun son halinmiş. Ben son ana kadar senin bu yolculukta ilerlemek zorundayım. Çok yorulduk biliyorum. Bu imtihan dünyasını umarım başarı ile atlatırız.
Ayrıca Azîz Mahmut Hüdayi Hazretlerine sevdalanmamak elde değil. O hep düşüncelerimdeydi. Bu kitapla ona olan saygım ve sevgim katlandı. Rabbim sefaatine Nail eylesin. Amin
Mücadele çok önceden Adem(as) ve şeytan(iblis) arasında başladı. İyi kötü, güzel çirkin yani zıtlık insalığın varolmasında başladı. Yani insanlık tarihi başladı ve savaş da başlamış oldu. Şeytanla olan savaş ikiye katlandı ve nefisle devreye girdi
Mücadelemiz ağır. Hem de çok ağır. Lakin tek değiliz Allah Teala yanımızda bize güç kuvvet veriyor nasıl mı? Sen benim yolumda ol benim yolumdan sapma ben her daim senin yanında olacağım buyuruyor ve bize sevdiği insanları önder kılıyor başta Peygamber Efendimiz (sav) bir uyarıcı bir müjdeleyici.
İyi insan olmanın, merhametli olmanın yollarını bizler Allah tarafından seçilmiş has kullar sayesinde öğreniyoruz işte bu kitap da bize bunu anlatıyor. Dünya gibi leş olan bir yerde şeytan ve nefsin kölesi olmamamızı öğütlüyor. Okuyup hayatımıza tatbik edeceğimiz zaman kazanan bizler olacağız.
Bu kitap doğruluğu, Allah'a yakınlığı, merhametli olmayı, mutluluğu bize ilmek ilmek işliyor.Kötüyü iyilikle anlatıyor güzeli çirkinlikle okuyan kişinin ruhunu kaplayan bir huzur tarif olmayı mutmainlik oluyor kalpte. Bu satırların sahibi bütün insanlığa sesleniyor huzur kalpte kalpteki iyilikte, davranıştaki güzellikte ve ruhtaki sadelikte diyor.
Merhabalar
Uzun süredir aklımda olan okumayı istediğim bir kitaptı.Nasip bugüneymiş.Kitabın anlatımı oldukça ilginçti.
Neden derseniz;Kitapta nefsin mertebeleri Aziz Mahmud Hüdayi hazretleri örneğiyle anlatılıyor yalnız biz daha çok onun nefsiyle olan konuşmasını okuyoruz.Bu bana çok ilginç,çok farklı geldi.Açıkcası hoşuma gitti.Sadece Aziz Mahmud Hüdayi hazretlerinin değil kitabı alıp okuyan kişininde iç sesi ile mücadelesi , farkındalığı ve arayışına tanık oluyoruz.
İnsanın nefsiyle olan mücadelesini,bu yolda neleri kaybedip, neleri kazanabileceğini anlatan bir eser.Ben yazarın dili ve anlatımını sevdim.
Nefis, iyiliği ve kötülüğü, fazileti ve rezaleti aynı anda barındıran bir alandır. Şunu rahatlıkla söyleyebiliriz ki, nefis, insandan ayrı, farklı bir varlık da değildir. “Nefisle mücadele” mefhumu nefsin farklı bir varlık kategorisi olarak algılanmasına yol açmış olabilir. Ancak bu mücadele insanın kendisiyle, hırslarıyla, bitmek tükenmek bilmeyen istek ve arzularıyla imtihanından başka bir şey değildir. Resûl-i Ekrem akıllı olmanın bir işareti olarak sunduğu bu mücadelenin nasıl yapılacağını şu hadisiyle bizlere öğretmiştir:“Akıllı kişi, nefsine hâkim olan ve ölüm sonrası için çalışandır. Zavallı (ahmak) kişi ise nefsinin arzu ve isteklerine uyan (ve buna rağmen hâlâ) Allah"tan (iyilik) temenni edendir.Rabbim bu yolda ayağımızı kaydırmasın...Nefsimizin hevâ ve heveslerine kaptırmasın..Bu konuda çok dua etmeli Rabbimize sığınmalıyız.. Velhasıl bu eseri okumanız önemle rica olunur...