Kendimle ilgili şimdi tuhafıma giden, yeteneğimle ilgili hiçbir parıltı yaşamadığım, çok çalışıp ciddi bir şeyler öğrenmediğim halde bütün bu insanların içinde yalnızca kendimi müzisyen, gitarist, affedersiniz allame zannediyordum. Şimdi düşününce bu nedendi diye, herhalde kendimi elimle, parmağımla, aklımla değil hayalimdeki ve kendimce oluşturduğum bir olması gerekenle örtüştürdüğüm içindi diyebiliyorum. Hayalimdeki aklımda olduğuna göre bendeydi, demek ki ben "O" idim.
Bazı şarkı sözleri, yaşarken hiç duymadığım bu sözler bana dünyanın en acı ama en can alıcı hakikatleri gibi geliyor, bazı an ve sözlerde kalbimin paramparça olduğunu, ölmek istediğimi duyuyordum. Günlük hayatımda duyduğum sözleri, ifadeleri ise tiksintiyle karşılayacak kadar uzak, manasız ve çirkin buluyordum. Mecalsiz, yorgun ve bıkkındım. Ama havalıydım da.