Neşe Gökçe
@nesegokce
Tde/Uzm.Ogrt.
İKÜ/Marmara
Istanbul/Magusa
Istanbul
7 okur puanı
Mart 2018 tarihinde katıldı
Reklam
Bu dünya annemin, Feride'nin ve benim içinde yaşadığımız eski dünyaydı. Benim Franch değil Fuat, Feride'nin Valerie değil Feride olduğu İstanbul'du. Ağır ağır aydınlanmaya başlayan ufka bakarak düşünmeye devam ettim: Ex oriente lux ( Işık doğudan yükselir.) Ama nasıl bir ışık bu? Paris'in sokaklarını, taş binalarını, zamanın tortusuyla kararmış heykellerini aydınlatan aynı ışık mı? Güneş aynı güneş mi, ay bildiğimiz ay mı? Bana değil gibi geliyordu o anda. Doğu'nun ışığı ya uyuyan güzelin üzerine düşüyordu ya da barbarların kılıçlarında parlıyordu ve bu sahnede beni derinden çeken, kendine bağlayan bir esrar vardı. Paris'te ya da Batı'nın hiçbir medeni ülkesinde öğrenemeyeceğim hayata dair bir sırrı Doğu bana verecekti...
"Niçin geri çekilmeli?" diyordu. "Bütün hayat benim için Bihter'in ayaklarına dökülen o resimlerle, satın alınan bu ilişkilerle mi geçecek? İşte bir kadın ki beni seviyor, henüz sevmiyorsa bile yarın sevecek; evet, bir kadın ki mutlak beni yahut bir başkasını sevecek... Şu halde niçin beni sevmeyip de başka birini sevmesine müsaade etmeli?
