Neşe Gökçe
@nesegokce
Tde/Uzm.Ogrt.
İKÜ/Marmara
Istanbul/Magusa
Istanbul
7 okur puanı
Mart 2018 tarihinde katıldı
Reklam
Akşam. İşten çıktıktan sonra alışveriş yapan adam. Bir memur. Elinde torbalar ile eve dönüyor. Eşine, çocuklarına gidiyor. Memurun, arzuların elinde oyuncak olmayan, basit ihtiyaçlarını gideren yorgun hali Rıfat'a çekici geliyor. Ona özeniyor. Arzularını çoktan bitirmiş o memur, tüketmiş ya da belki arzular tarafından bitirilmiş, tüketilmiş. Bense, diye düşünüyor Rıfat, kendi içimde bulamadığım güzelliği dışımda arayarak, bu koca gövdem ile hala koşturup duruyorum. Arzuların beni tüketeceği filan yok, küçük, kaşındıran izleri var sadece oramda burada.
Eskiden bu iki insana bakar, nasıl oluyor da derdim, hatları birbirine bu kadar bu kadar benzeyen iki insanın birisi bana, o ılık dünyayı verdiği halde ötekisi soğuk, çirkin, fakat hakiki dünyayı versin. O zaman hayal meyal hissetmiştim ki, yüzle ahlak arasında herhalde müthiş bir münasebet vardır. Güzel olan mukakkak güzel ahlaklıdır demeyeceğim. Sonra fena ruhlu güzel yüzün de, insanı perişan eden, mahveden sihrini de inkar etmeyeceğim. Yalnız şunu demek istiyorum ki, ahlakın yüze eklediği mimikler, hatta renkler, yüz, ahlak her ikisi güzelken de vardır. Fakat bunlar bu an, bu mekan içinde sevimlidirler. Ahlak bozulmazsa tertemiz, sevimli, hatta dostun bu halleri taklit edeceği gelmesi kadar dost, ılık devam ederler.
Reklam