"O an geçmişti; gittiğini gördü. Ona tutunmaya çalışmadı. Onun kendisinin bir parçası değil, kendisinin o anın bir parçası olduğunu biliyordu. Onun elindeydi."
"Yirmi yaş dolaylarında öyle bir an vardır ki," dedi Bedap. "Yaşamının geri kalan kısmı boyunca ya herkes gibi olmayı, ya da farklılıklarını erdeme dönüştürmeyi seçmen gerekir."
"Takver gitgide daha sessiz, edilgin, sabırlı olmaya başlamıştı. Şimdi bu edilginliği anlıyordu: ölüm için hazırlıktı bu. Ondan uzaklaşan Takver'di ve Shevek onu izlemeye çalışmamıştı. Yalnızca kendi yürek acısını dinlemiş, hiçbir zaman Takver'in korkusunu veya cesaretini fark etmemişti. Onu yalnız bırakmıştı, çünkü kendisi yalnız kalmak istiyordu, böylece Takver yoluna devam etmişti, uzağa, çok uzağa gitmişti, yoluna yalnız devam edecekti, sonsuza dek."
"Çünkü bizim erkek ve kadınlarımız özgürdür, hiçbir şeye sahip olmadıkları için özgürdürler. Siz sahipler ise sahiplisiniz. Hepiniz hapistesiniz. Herkes yalnız, tek başına, sahip olduğu yığınla birlikte. Hapiste yaşıyor, hapiste ölüyorsunuz."