Olumlu Düşünmenin GücüPiskoloji
“Bu kitap bana şunu öğretti: Zihnimi değiştirdiğimde, kaderimin yönü bile değişiyor.”
Norman Vincent Peale’in Olumlu Düşünmenin Gücü kitabı, kişisel gelişim alanında bir dönüm noktası kabul edilen, 40’tan fazla dile çevrilmiş ve 22 milyondan fazla satmış bir klasik.Kitap, insanın düşünce yapısının hayatındaki olayları nasıl şekillendirdiğini sade, anlaşılır ve doğrudan uygulanabilir yöntemlerle anlatıyor.
“Kendime inanmayı unuttuğum dönemlerde, bu kitap bana içimde hâlâ bir güç olduğunu hatırlattı.”“Negatif düşüncelerimin hayatımı nasıl sabote ettiğini ilk kez bu kadar net gördüm.”“‘Bir kapı kapanırsa Yaradan başka bir kapı açar’ cümlesi içime su serpti.”
“Dua ve olumlu düşüncenin birlikte nasıl bir güç oluşturduğunu hissettim.”
Uzun aradan sonra sürpriz sonlu bir inceleme....
Bilimsel gerçekliklerle destekleyerek dışar vurduğumuz enerjinin etkilerine odaklanmış bir kitap. İsteklerimiz henüz gerçekleşmeden onların mutluluğunu yaşamamız gerektiğini böylece onu elde edeceğimizi anlatıyor. Evrenin nasıl oluştuğuna dair hala hipotezler mevcut henüz nerden geldik nereye gidiyoruz kanıtlanmış bir gerçeklik elimizde yok; yani o kadar az bilgimiz var ki bu evren hakkında neyin gerçek neyin safsata olduğunu kimse net olarak söyleyemez. Hala çözülememiş ve bilimin sustuğu çift yarık deneyinden tutun tek yumurta ikizlerinin duygu aktarımına ilginç ve akıl üstü birçok enerji aktarımı gerçekleşirken bu kitapta yazan her şey doğru bile olabilir. Farklı bir bakış açısı farklı bir yaşam tarzı fakat bu farklılık doktrinleri tam olarak benimseyen ve uygulayan birisi için mutlu bir hayata geçiş olacaktır. Alıcıyı harekete geçiren bir kitap yani siz inanmak isterseniz... Ne yazık ki kitaplar kendilerini çok kolay unutturuyor tüm düşünceleri pek aklımızda kalmıyor en azından benim için öyle. Bu kitapta da birçok farklı düşünce var ne mutlu hatırlayabilene... Tavsiye ederim. Kendi hayatınızda da burada anlatılan olayların birçoğunu yaşadığınızı düşünüyorum. Olayları birleştirince yazılanlara inanmamak elde değil. Belki de benim enerji saçılımım baya fazladır :) Umarım sizin ki de fazladır kendinize çekersiniz isteklerinizi. Ben şans eseri kitabı trafikte ilerlerken bir duvarın üstünde gördüm dönüşte tekrar aynı yerde görünce U atıp duvarın üstünen (ç)aldım etrafta kimse yoktu. Okuduktan sonra tekrar aynı yere bıraktım. Sahibi buradaysa gidip alabilir :) Bu arada etrafta kitabınızı bırakırsanız ödünç alırım dikkatli olmalısınız...
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
#Okudumbitti
Uzun zaman olmuştu Bir kitabı okurken ağlamayalı. Babaannemi çok özlediğimi hissettiren bir kitap oldu benim için.
Bazı kitaplar vardır kapağını kapattığınızda içiniz ısınır kendinizden bir şeyler bulursunuz ya işte tam da o kitap.
Yazarın kalemine denecek yok zaten resmen bam teline dokunuyor insanın nokta ya da ben duygusallaştığım bu kitabı okurken bilmiyorum. Birbirini anlamak için çaba sarf etmeyen insanlarla dolu merhametin ve vicdanın giderek azaldığı bu dünyada, iki insanın dertlerini sadece konuşarak ve dinleyerek aktarma çabasını tutunmak. Kalben dinlemek. Kalben anlamak. Konuşmak için sıranı beklemeden..
Kitaptaki tarif defterleri kısmı ayrıca etkileyici nokta tavsiye ederim vakti olana bir günde okunacak kitap.
"Selime teyze ve 6 harfli bir tatlı olan Meltem"
Yalnızlığı taşır mı bir insan taşıyormuş kitap okuyunca net anladım.
*İnsan karşısındakine ağlamaz; ona bakar, onu ağlıyormuş gibi yapar ama asıl kendine ağlar.
*Herkesin derdi ötekine masal gelir.
Garip duygularla
Annemin Uyurgezer Geceleri’ni çok severek okudum mu emin değilim ama meraklanarak ne çıkacak acaba diyerek okudum.Kitap bende büyük bir farkındalık ya da dönüşüm yaratmadı belki, ancak son sayfayı kapattığımda zihnimde kalan güçlü bir duygu oldu.
Özellikle annenin Bay E ile ilgili bıraktığı belirsizlik beni rahatsız etti. Ne yaşandığını tam olarak bilememek, net bir cevaba ulaşamamak huzursuz ediciydi. Ama düşündükçe bunun hayatın kendisine de benzediğini fark ettim. Bazı soruların cevabı hiç gelmiyor, bazı hikâyeler tamamlanmıyor.
Buna rağmen kitapta beni en çok etkileyen şey, kuşaklar boyunca kadınların kendi hayatlarının içinde nasıl yavaş yavaş yok oluşunu okumaktı. Büyük kırılmalarla değil; fedakârlıklarla, suskunluklarla ve zamanın içinde eriyerek… Bir yandan da erkeklerin yaptıkları yanlışların, bencilliklerinin ve bıraktıkları yıkımın çoğu zaman onlara bir bedel ödetmeden hayatın içinde kaybolup gitmesi dikkatimi çekti. Olan ise çoğunlukla kadınlara oluyor; yükü taşıyan, susan ve yavaş yavaş görünmezleşen onlar oluyor. Bunu kitap çok iyi aktarıyor.
Bu anlatımın sakinliği ve doğallığı garip bir şekilde bende hayranlık uyandırdı. Kitabı bitirdiğimde aklımda olaylardan çok bu duygu kaldı: Bazı hayatlar bir anda değil, sessizce yok oluyor. Ayfer Tunç’un bunu böylesine sade ama güçlü bir dille anlatabilmesi, romanın bence en etkileyici yanı.
Susamurlarının ardında kalan hüzün
Bazı kitaplar olaylarıyla değil, bıraktığı hisle akılda kalır. İki Yeşil Susamuru da benim için tam olarak böyle bir kitap.
En sevdiğim yanı, karakterlerin kusursuz olmamasıydı. Çünkü gerçek hayatta da kimse ne istediğini tam olarak bilmiyor. Nilsu’nun gelgitleri, Teo’nun kırılganlığı ve ikisinin de kendileriyle verdiği mücadele bana oldukça insani geldi. Kitap boyunca “Keşke birbirlerini biraz daha anlayabilseler.” diye düşündüğüm çok yer oldu.
Kendi insani ilişkilerimle kıyasladım. Gerek isminden gerek konusundan bana çok dokundu.
Finali ise herkesi mutlu etmeyebilir. Çünkü her şey net cevaplarla bitmiyor. Ama bence kitabın güzelliği de burada. Hayatta bazı ilişkiler tamamlanmaktan çok iz bırakır. Kitabın son sayfasını kapattığımda içimde kalan duygu tam olarak buydu: Bazı insanlar hayatımıza kısa süreliğine girse bile uzun süre bizimle kalıyor
Birbirine geç kalan iki kalbin, hüznün, büyümenin kaybettiridiği an’lar ile bazı insanların aslında hiç gitmediği kanaatine vardım.
Bu kitabı okurken sık sık kendi susamurumu düşündüm.Bazı satırlarda ona rastladım, bazı cümlelerde onu özledim. Nilsu ve Teo’nun hikâyesi bana şunu hatırlattı: İnsan bazen birini hayatına sığdıramasa da kalbinden çıkaramıyor..
Kitap çok güzeldi. Doğruyu söylemek gerekirse bazı yerlerde ana karakterlerden daha çok yan karakter okumak istediğim bile oldu. Sanki çok az sahneleri varmış gibi(!) ama karakterler o kadar eğlenceli ki yani kitabı okurken herşeyden önce eğlendim. Fakat her Yusuf ve Ali nin geçtiği yerde gözlerim dolmadı değil. Baba figürü olarak ikisine de bayıldım ama maalesef seri onların ölümüyle başladığı için her gördüğümde gözlerim doldu. Gerçekten severek okusam da bir iki rahatsız olduğum konu var öncelikle kitapta geçen 85-90 olayı ne kadar kitabı okumadan önce gördüğümde umursamasam da okurken rahatsız edici buldum. Ayrıca Zülfikar'ın "çapkınlığının" güzellenip alaya vurulması da beni bir tık rahatsız etti. Yani Duru ile olan bı sahneyi okurken daha net bir şekilde fark ettim rahatsız edici olduğunu. Bu kadardı okuduğunuz için teşekkürler:)
