Sorun bilgisizlik değildi.
Kendime acımakla meşguldüm.
Bu cümleyi ilk duyduğumda sert gelmişti.
Ama biraz durup düşününce kendimde de karşılığını gördüm.
Çünkü bazen insan gerçekten zorlandığını kabul etmek yerine, zorlanmasının hikâyesinin içinde yaşamaya başlayabiliyor.
Ve bazen insanın en konforlu yeri, değişmeye çalıştığı yer değil; kendini açıklamaya çalıştığı yer olabiliyor.
Bugün çoğumuz ne yapmamız gerektiğini biliyoruz.
Daha fazla dinlenmemiz gerektiğini.
Daha az karşılaştırmamız gerektiğini.
Bazı korkularımızın üzerine gitmemiz gerektiğini.
Mükemmel anı beklemememiz gerektiğini.
Ama bilmek ile yapmak arasında görünmez bir boşluk var.
Çünkü değişim sadece bilgiyle gerçekleşmiyor. Sinir sistemi de işin içinde.
Nörobilim bize şunu söylüyor; beyin öncelikle haklı olmakla değil, güvende kalmakla ilgileniyor.
Bu yüzden bazen yeni olan iyi olsa bile eski olana dönüyoruz. Çünkü tanıdık olan, belirsiz olandan daha güvenli hissettirebiliyor.
Belki de bu yüzden insan bazen değişmek istiyor ama aynı yerde kalıyor.
Sorun isteksizlik değil. Sorun, bedenin henüz o değişime güvenememesi olabiliyor.
Kendine acımak insanı olduğu yerde tutabiliyor. Şefkat ise hareket edebilmesi için alan açıyor.
Biri "Ben zaten böyleyim" diyor.
Diğeri "Zorlanıyorum ama yine de devam edebilirim" diyor.
Biri hikâyenin içinde kalıyor. Diğeri hikâyeyi görüp yoluna devam ediyor.
Psikolog Kristin Neff'in araştırmaları bunu çok net gösteriyor; öz şefkat motivasyonu azaltmıyor. Tam tersine, insanların hatalarından sonra yeniden ayağa kalkmasını kolaylaştırıyor. Çünkü insan değişimi çoğu zaman korkuyla değil, güvenle sürdürebiliyor.
Belki de şefkat tam olarak bu.
Kendini bırakmamak.
Eskiden cesaretin korkunun geçmesinden sonra geldiğini sanıyordum.
Önce hazır hissedecektim.
Önce daha çok
Akşam oluyor. Milyonlarca insan neredeyse aynı hareketi yapıyor. Telefon açılıyor. Bir haber, ardından başka bir haber. Bir video, sonra bir tane daha. Başlangıçta yalnızca birkaç dakikalık görünen şey bazen fark edilmeden saatleri, hatta bütün bir akşamı yutuyor.
Bu manzara üzerine çok şey yazıldı. Dikkat ekonomisinden, algoritmalardan ve bağımlılıktan söz edildi. Bunların hepsinde doğruluk payı var. Yalnız bazen en görünür açıklamalar asıl meseleye yaklaşmamızı zorlaştırabiliyor.
Çünkü insanın dikkatini dağıtma arzusu yeni değil. Geçmişte de herkes boş zamanlarını Tolstoy okuyarak geçirmiyordu. Uzayan sohbetler, iskambil oyunları, dedikodular, magazin dergileri ve televizyon karşısında geçirilen saatler vardı. İnsan zihni kendisini oyalamanın yollarını her zaman buldu. Bu nedenle sorun insanların eskiden düşünüp şimdi düşünmemesi değil.
Yine de bir fark var. Bir zamanlar dikkat dağıtan şeylerin de bir sonu vardı. Gazete biterdi. Televizyon yayını sona ererdi. Yolculuk tamamlanırdı. Misafirler dağılırdı. İnsan eninde sonunda kendi zihniyle yeniden karşılaşırdı.
Bugün ise akışın sonu yok. Bir görüntünün ardından diğeri geliyor. Bir haber başka bir haberi çağırıyor. Bir hayat başka hayatlara açılıyor. İnsan artık dikkatini dağıtacak şey aramıyor; dikkatini dağıtacak şeyler onu buluyor.
Belki de bugünü farklı kılan şey, dikkat dağıtıcıların niteliğinden çok sürekliliğidir. İnsanlık tarihinde ilk kez hayatın neredeyse bütün boşluklarını doldurabilecek araçlara sahibiz. Oysa bazı boşlukların bir işlevi vardı. Beklemek yalnızca beklemek değildi. Can sıkıntısı da yalnızca can sıkıntısı değildi. İnsan çoğu zaman neyi özlediğini, neden huzursuz olduğunu ya da hangi hayatın içinde kaybolduğunu o görünüşte önemsiz anlarda fark ederdi.
Dinlenmek mi, oyalanmak mı?
Yine
Ben Kimim?1000Kitap
Evet, yıllar sonra şunu ben de yapıyorum sonunda. Birçok kişi bunu yapmıştı ama ben ilk 
zümi den görmüştüm. Maalesef bu akımın popüler olduğu zaman yetişemedim ama olsun ben yapayım da hesapta kalsın :)
🤍MBTİ tipim : İNTJ
🤍My Little Pony: Prenses Luna (tam bir divadır kendisi)
🤍Powerpuff Girls: Yani kişil olarak blossom ama favorim Bubbles
🤍Dc: Bumblebee veya Flash
🤍Marvel: Wanda ve Spiderman(Tobey>>)
🤍Ninjago: Nya ve Kai(bunu izleyen var mıı)
🤍Winx: Layla(tüm kızlar bloom için kavga ederken kraliçemi alıp bir köşeye çekilirdim)
🤍Disney Princess: Jasmine
🤍Monster High: Clawdeen (küçükken özellikle koyu tenlileri seviyordum tenim baya beyaz aslında vampir gibiyim de :))
🤍Hogwarts Binası: Hufflepuff ve Slytherinden ortaya karışık
🤍HOBİLERİM: badminton ve tenis oynamak, kitap okumak, anime dizi ve film izlemek, tuval boyamak özellikle sayılarla boyama yapıyorum, kitap yazmak
✶ yazdığım yaklaşık bi altı yedi kurgu var birkaç yarışmaya da katılmıştım aslında ama olumlu bir sonuç alamamıştım.
🤍 Yabancı Dil: almanca hazırlık okuduğum için b2 seviye bir almanca bilgim var. Onun dışında yine b2 seviyede bir ingilizce bilgim var. Birden fazla yabancı dil çalışanlar bilir ki öğrendiğiniz tüm diller bir yerden sonra birbirine karışır. Mesela ben de bir almanca sınavında yazma kısmının yarısını ingilizce yazmıştım sonra hızlıca silmem gerekmişti😅
🤍 Müzik: çok net olmayan bir müzik zevkim var. Ağırlıklı olarak yabancı müzik dinlesem de türkçede de ezhel ve yanında birkaç popüler şarkıyı dinliyorum. İngilizcede james arthur, lewis capaldi, conan gray, ed sheeran ve halsey ağırlıklı olarak dinliyorum. Yani aslında direkt SAD MUSİC tarzı seviyorum.
🤍 İdol House: Yazmaktan en mutlu olduğum soru falan. Tabii ki Barış
zümi den görmüştüm. Maalesef bu akımın popüler olduğu zaman yetişemedim ama olsun ben yapayım da hesapta kalsın :)
🤍MBTİ tipim : İNTJ
🤍My Little Pony: Prenses Luna (tam bir divadır kendisi)
🤍Powerpuff Girls: Yani kişil olarak blossom ama favorim Bubbles
🤍Dc: Bumblebee veya Flash
🤍Marvel: Wanda ve Spiderman(Tobey>>)
🤍Ninjago: Nya ve Kai(bunu izleyen var mıı)
🤍Winx: Layla(tüm kızlar bloom için kavga ederken kraliçemi alıp bir köşeye çekilirdim)
🤍Disney Princess: Jasmine
🤍Monster High: Clawdeen (küçükken özellikle koyu tenlileri seviyordum tenim baya beyaz aslında vampir gibiyim de :))
🤍Hogwarts Binası: Hufflepuff ve Slytherinden ortaya karışık
🤍HOBİLERİM: badminton ve tenis oynamak, kitap okumak, anime dizi ve film izlemek, tuval boyamak özellikle sayılarla boyama yapıyorum, kitap yazmak
✶ yazdığım yaklaşık bi altı yedi kurgu var birkaç yarışmaya da katılmıştım aslında ama olumlu bir sonuç alamamıştım.
🤍 Yabancı Dil: almanca hazırlık okuduğum için b2 seviye bir almanca bilgim var. Onun dışında yine b2 seviyede bir ingilizce bilgim var. Birden fazla yabancı dil çalışanlar bilir ki öğrendiğiniz tüm diller bir yerden sonra birbirine karışır. Mesela ben de bir almanca sınavında yazma kısmının yarısını ingilizce yazmıştım sonra hızlıca silmem gerekmişti😅
🤍 Müzik: çok net olmayan bir müzik zevkim var. Ağırlıklı olarak yabancı müzik dinlesem de türkçede de ezhel ve yanında birkaç popüler şarkıyı dinliyorum. İngilizcede james arthur, lewis capaldi, conan gray, ed sheeran ve halsey ağırlıklı olarak dinliyorum. Yani aslında direkt SAD MUSİC tarzı seviyorum.
🤍 İdol House: Yazmaktan en mutlu olduğum soru falan. Tabii ki Barış
Tarihsel kırılma noktaları arasındaki paralellik, kitle psikolojisinin ve kamuoyu algısının egemen yapılar tarafından nasıl manipüle edildiğini gösteren "güdümlü provokasyon" mekanizmasını çok net ifşa eder.
Gerek 1945 ve sonrası Sovyet tehdidi algısının iç piyasaya sunuluş biçimi, gerekse 1955’teki 6-7 Eylül trajedisi, rıza üretimi ve kitlelerin radikal kararlara ikna edilmesi için "istihbarat-medya-iktidar" üçgeninin nasıl senkronize çalıştığının ders kitabı niteliğindeki örnekleridir.
6-7 Eylül: Kusursuz Bir "Özel Harp" Operasyonu
İşaret ettiğimiz üzere, 6-7 Eylül 1955 pogromu (etnik temizlik/yağma hareketi), baştan sona kurgulanmış bir psikolojik harp operasyonuydu. Mekanizma aynen belirttiğimiz kronolojiyle işledi:
İstanbul Ekspres gazetesi, tirajı normalde 20-30 bin civarındayken, 6 Eylül günü tam 290 bin adet basıldı. Gazetenin sahibi Mithat Perin ve yazı işleri müdürü Gökşin Sipahioğlu’nun koordinasyonunda, "Atamızın evi bombalandı" yalanı, henüz Selanik'ten resmi hiçbir bilgi gelmeden tüm İstanbul’a dağıtıldı. Manşet taşraya ulaştırılmak üzere kamyonlara çoktan yüklenmişti.
Bombayı yerleştiren kişinin Selanik Hukuk Fakültesi öğrencisi ve Türk istihbarat ilişkili Oktay Engin olduğu (ki kendisi daha sonra Türkiye'de kaymakamlık ve valilik yapmıştır) Yunan makamlarınca tespit edildi. İstanbul'daki saldırgan kitlelerin ellerindeki sopalar, önceden hazırlanmış gayrimüslim ev/işyeri listeleri ve ulaşım organizasyonu, devlet içindeki kliklerin ve Kıbrıs Türktür Cemiyeti gibi aparatların işin içinde olduğunu net olarak gösteriyordu.
Yassıada yargılamalarında Demokrat Parti hükümetinin bu olayları Kıbrıs müzakerelerinde elini güçlendirmek için bir "gösteri" olarak planladığı ancak kontrolü kaybettiği tezi işlendi. Fakat asıl yapısal itiraf, yıllar sonra Özel Harp
Sermayenin Görünmez Zırhı: Çelişkili Sınıf Konumları, Baskı Aygıtları ve Hıncın Ekonomi-Politiği
Tampon Bölgenin Sosyo-Psikolojik İşlevi
Modern kapitalist üretim ilişkileri, kendi bekasını sadece saf ekonomik tahakkümle değil, bu tahakkümü görünmez kılan sofistike toplumsal katmanlar ve psikolojik savunma mekanizmalarıyla sürdürür. Bu mimarinin en kusursuz işleyen parçası, sosyolojide "çelişkili sınıf konumları" olarak kavramsallaştırılan orta sınıf, yani bugünün yaygın tabiriyle beyaz yakalılardır. Sermaye sınıfı ile işçi sınıfı arasında yapısal bir tampon bölge işlevi gören bu tabaka, sistemin ürettiği sınıfsal sürtünmeyi emmek ve radikal bir uyanışı engellemek üzere tasarlanmış sosyolojik bir kalkandır.
1. Yanlış Bilinç ve Hıncın Yataylaşması
Beyaz yakalı çalışan, özü itibarıyla üretim araçlarının mülkiyetine sahip olmayan, geçinebilmek için emeğini satmak zorunda olan bir ücretlidir; yani nesnel ve yapısal olarak işçi sınıfına aittir. Ancak aldığı akademik eğitim, edindiği kültürel sermaye ve dahil olduğu tüketim kalıpları üzerinden kendini illüzyonel bir şekilde sermaye sınıfının dünyasına ait hissetme eğilimindedir. Sermayenin hegemonik lütfuna talip olan bu kitlede itaat öyle bir tavizsizlikle içselleştirilir ki, efendisinin en ufak sarsıntısını veya krizini dahi bir hikmet gibi soluyan, tabiri caizse "efendisi osurduğunda derin nefes alıp oh çeken" yapısal bir dalkavukluk habitusu neşet eder.
Bu trajik konumlanmanın en büyük varoluşsal kâbusu, aradaki o ince statü çizgisini kaybedip mavi yakalıların veya güvencesiz yoksulların safına düşmektir. Bu derin "aşağı düşme korkusu", yoksullara karşı rasyonel bir empatiden ziyade patolojik bir öfke ve hınç doğurur. Beyaz yakalı, kendi ayrıcalıklı pozisyonunu ahlaki ve entelektüel olarak meşrulaştırmak için
“Elime aldığım ürünün dorika topları yıkamada düşüyor. Makinenin içinden topları alırken elim yanıyor.
Muhtemelen imalathanede ya da benden önceki tamire gelişinde, tek taraflarından kaynaklandıkları içindir diyorum. Olabildiğince fazla ürün çıkarmak için ürün başına verilen asgari dikkatin ürünü. Kaynaklamaya başlarken gülümsüyorum. İlişkiler de böyle değil mi zaten? Tatlı yalanlarla sadece tutsun diye birbirine yapıştırılan insanlar. En ufak sarsıntılarda kopmaya mahkum. Güzelce kaynaklıyorum, içi boş ama büyük duran altın topları yüzüğe. İnsanlar hep içi boş ama şahşahalı şeyleri sevmiştir zaten. Bense olabildikçe katı, ağır ve kalıplı şeyleri sevdim hep. Net çizgileri olan. Terazi hep ağır basardı benim tarafımdan. İnsanların entellektüel olma, sofistike olma çabasıyla hep dalga geçtim. Basit bir adamdım ben, basit yorumlar yapan. Gerçeğin oldukça basit olduğunu düşünen. Dikenli biriydim. Sonra bunu samimi olmadığım insanlara karşı törpüleyebileceğimi ve kendi dilimi bir yere kadar ısırabileceğimi öğrendim ama herhangi biriyle yakınlaştığım an sızıyordu bir şekilde zihnimin karanlık bölmelerinden çıkan cümleler. Arkada thats not the shape of my heart çalıyor. İki makineye aynı anda bakmak zorundayım şimdi. Çünkü hayat size küçükken oynadığımız oyunlardaki gibi sorunlulukları tek tek ve sırayla vermiyor. Düzgün bir eğitim bölümü bulunmuyor. Hayatınızdaki zorluklarla başa çıkarken mutlu olmayacağınıza, hatta çoğunlukla berbat bir ruh halinde olacağınıza dair bilgiler veren. Ne kadar yorgun olursanız olun çevrenizdeki yapabileceğiniz şeylere odaklandığınızda ve fazla hayallere dalmadığınızda başarabileceğiniz şeylere dair bir bilgi verilmiyor, yeterince saçma motivasyon konuşması dinlememişseniz.”