Geçen bölümde alıntı yaptığım makalesinde Ellen Dissanayake, müzikal davranışın bir bileşeni olarak fiziksel hareketin öneminin hafife alındığına inanır. Dört ya da beş yaşına kadar çocukların ellerini ve ayaklarını hareket ettirmeden şarkı söylemekte zorlandıklarını belirtir.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Bu da iyi bir anlatım biçimi olmuş: instagram.com/reel/DZpzhhltHug
Rose
@RosesndRose
·Mağaralarda yaşayan atalarımızla aramızda, bize miras bıraktıkları öfkeden, egoizmden, nefis düşkünlüğünden ve tembellikten mutlak surette kurtulmamızı mümkün kılamayacak kadar az yüzyıl var.
İnsan doğamızla hayvan doğamız arasındaki bu soluksuz mücadelede galip gelen büyük azizler, kimsenin karşı çıkmadığı, sakin bir zaferin keyfini bir türlü yaşayamadı.
Sayfa 50
Bir de şu kötü. Bu samimiyetsiz kalabalık her şeyi okumadan beğendiği için okuyup beğenenle okumadan beğeneni de ayrıştıramıyorsun. Böyle olunca da gelen beğenilerin bile samimiyeti önemsizleşiyor. Ama bu meta bir problem, genel olarak toplumun her yerine sızmış bir oltacılık psikolojisi. Herkes takipçi toplama derdinde. Tek tük kişilerle ciddi bir iletişim kuruyoruz, gerisi parazit.
En zoru da, herhangi biri olmayı başarabilmek...
O kadar zor ki, bunun için çabalamayız bile, zira herhangi birine iktidar ve güç bırakılmaz, dolayısıyla herhangi biri dünyada olup biten kötülüklere en uzak tribündeki seyirci konumunda kalır. Herhangi biri olmanın acısı, siz herhangi biri olabildiniz diye dünyanın daha iyi bir yer olmamasıdır...