Bazen yalnızca araba kullanmak için, bazen de evde dinleyemeyeceği kadar yüksek sesle müzik dinlemek için araba ile geziyordu.Bugün Waitrose'a gitmesi gerektiğine karar vermişti, ama yolculuğun asıl nedeni "Nevermind" albümünü bağıra çağıra söylemek istemesiydi ve bunu evde yapamıyordu. Nirvana dinlemek onun yaşında bir adam için utanç verici bir zevkti. Bütün o öfke, acı ve nefret!... Will arada bir hayatından sıkılıyordu, ama bundan öte bir sorun yoktu. Bu yüzden öfkeli rock şarkıları duygularını ifade etmese de, olmayan duygularının yarattığı boşluğu dolduruyordu. Aslında pek umursamıyordu. Zaten duygular ne işe yarardı ki?
İkinci defa yaşıyormuşçasına ve ilk kez şimdi yapmak üzere olduğunuz gibi hatalı hareket etmişçesine yaşayın!
Reklam
Daha da ilginç olan Bay Cenavi sanki bir tür büyücü gibiydi, sadece konuştuğu anlarda değil, karşımda susarken de onunla birlikte orada bulunuyor olmak bana kendimi iyi hissettirmişti.
Kırgınlığımı kontrol etmeyi, sabırsızlanmamayı ve bir şeylerin olmasını beklemeyi öğreniyorum. Sanırım büyüyor ve olgunlaşıyorum. Her gün kendimle ilgili olarak daha çok şey öğreniyorum ve suyun üzerindeki minik dalgalar gibi başlayan anılar şimdi kocaman, güçlü dalgalar halinde üstümden geçiyor..
Acı nedir??
Şimdi acının ne olduğunu gerçekten biliyordum. Ayağını bir cam parçasıyla kesmek ve eczanede dikiş attırmak değildi bu. Acı, insanın birlikte ölmesi gereken şeydi. Kollarda, başta en ufak güç bırakmayan, yastıkta kafayı bir yandan öbür yana çevirme cesaretini bile yok eden şeydi.
Mesele sevdiğiniz kitapları hayatınızın kırılma anlarında yeniden okumaktır. Kitapların canlı olduklarını, nefes aldıklarını, tıpkı insanlar gibi yaşlanıp huy değiştirdiklerini o zaman anlarsınız. 
Reklam
Reklam