Bazı kitaplar vardır, okurken sadece bir hikâyeye tanıklık etmezsiniz; satır aralarında kendinizden, annenizden, kardeşinizden ve hayatın içindeki nice kadından parçalar bulursunuz. Nisa benim için tam da böyle bir kitaptı.
Sivas'ın bir köyünden İstanbul'a uzanan bu hikâyede, Nisa'nın hayatı üzerinden kadınların omuzlarına yüklenen sorumluluklara, sessiz mücadelelerine ve görünmeyen yaralarına tanıklık ediyoruz.
Nisa'yı bu kadar sevmemin sebebi ise yaşadığı onca zorluğa rağmen umudunu hiç kaybetmemesiydi. Kendine sürekli şu soruyu soruyordu: "Peki şimdi ben ne yapabilirim?"
Acılarına teslim olmak yerine çözüm arıyor, yeniden ayağa kalkıyor ve yoluna devam ediyordu. Annesinin ona öğrettiği "Dik dur." sözü de hep yolunu aydınlatıyordu.
Bu kitapta kimi zaman öfkelendim, kimi zaman gözlerim doldu. Ama en çok da umut hissettim. Çünkü Nisa sadece bir kadının hikâyesi değil; güçlü görünmek zorunda bırakılan, mücadele eden ve her şeye rağmen hayata tutunan kadınların hikâyesi.
Aynı zamanda bir annenin desteğinin, bir babanın sevgisinin kız çocuğunun hayatındaki yerini ve aile olmanın önemini de hatırlatan çok kıymetli bir roman. Eminim birçok kadın onun hikâyesinde kendinden bir parça bulacaktır.
Her şeye rağmen ayağa kalkabilen, yaralarından güç bulan ve umudunu kaybetmeyen tüm kadınlara...
#KitapYorum
#KuzgunYemini
#KamuranElagöz
#EdebiyatistYayınları
#Papatyakitaplığı
Merhaba arkadaşlar,
Bugün sizlere Edebiyatist Yayınları'ndan çıkan, Kamuran Elagöz'e ait, "KUZGUN YEMİNİ" isimli polisiye romanı tanıtmaya çalışacağım.
Bazı kitaplar bitmez. İsteseniz de hayatın devamı gibi o arka planda kendi kendini yazmaya devam eder. Çünkü gerçek duygular, doğrular, vicdan, adalet, hırs, kötülük, gizem, aşk, dostluk, ölüm, doğum ve daha nice olgular sönümlenmeden bir yerlerde, rutin yaşanır. Bilinir ki; "Vicdan adaletin kalbidir. İyiliğin çoğalması için bazen kötülüğe izin verirsin." Tabi hakkaniyet adına. Bu cümle aklımın süzgecinde kumla altının ayrışması gibi kaldı. Bir altın avcısının avuçlarındaki serinliği, çizikleri, sevinci, acıyı, cesareti, sabrı, beklemenin kudsiyetini, heyecanı, bulmayı hisseder gibi." KUZGUN YEMİNİ " düşündüren, düşündürürken kendinizle, yüzleştiren, kimliğinize, benliğinize bir soğuk su vurumu misali şoka sokan bir yolculuk daveti. Bildiğimiz ancak itiraf iplerini sıkı tuttuğunuz tüm sırların çözümü, o anda kayboluşun soğukluğuna sıcak bir darbe sanki.
Şimdi konu penceresinden şehrin ıslak sokaklarında izler bizi nereye götürüyor hep birlikte bakalım.
"KUZGUN YEMİNİ" Polisiye, gizem ve tarihi gerilim unsurları taşıyan bir kurgu eser. İstanbul'un dar sokaklarında geçen, Da Vinci gibi gizemli bir figürün etrafında şekillenen bir intikam ve ihanet hikâyesi. Karanlık sokaklarda işlenen cinayetlerin ardında yatan sembolik ve titizlikle işlenmiş izleri takip eden bir anlatı. Eski Başkomiser Cenk’in yıllar sonra danışman olarak çağrıldığı bu karmaşık dosya, yalnızca bir katilin değil, parçalanmış bir ruhun haritasını da açığa çıkarır. Yirmi yıl önce ekilen kötülük tohumları, bugün kanla sulanarak filizlenir. Hemen aklıma genelde bu tip
Reklam
Doğu’nun mistik öğretileriyle Batı’nın bireycilik felsefesinin ustaca sentezlendiği , sade ama derin anlamlar taşıyan ve şiirsel bir meditasyonla okuyucuyu içsel yolculuğa çıkaran Siddhartha romanıyla vedalaşma zamanı …
İnsan kendine içine dönerek evrenle bir bütün olabilir mi? Gerçek bilgelik öğretilerden değil de yaşamın deneyimlenmesinden mi doğar ? Ne kadar şanslı bir evde dahi doğsan kaderin seni zorlar mı ? Sorular sorular aslında herşeyin cevabı sorduğun sorularla başlar değil mi ?
Siddhartha genç ,akıllı ,disiplinli , erdemli bir Brahman oğludur herkes tarafından sevilen yolu belli bir Brahman .. Ancak O herkesin tekrarladığı inançları arınmaları görür yaşar ama yanlış giden birşeyler vardır . Bu durum birçoklarının yaşadığı ruhsal temizliğin arınmaların doğru görünse dahi Siddhartha için kalp ikna olmaz .
Tüm muhteşem hikayeler iki şekilde başlar der Tolstoy “Ya bir insan yolculuğa çıkar ya da şehre bir yabancı gelir.“
Kahramnımızda yolculuğu tercih ederek hikayesini böylelikle başlatır .
Sevgiden çok saygıyla harmanlanmış olan Siddhartha babasının annesin ve dostu Govinda’nın sevgisine rağmen hoşnutsuzdu ve açlığını gideremiyordu . Siddhartha testisinin bir türlü dolmadığını ruhunu dinginliğe kavuşturmak istiyordu .
Önce Samanalara katıldı , onun inkar ve çilekeş dönemide denilebilir aslında bedenini terbiye ettiği nefesini bile idareli kullanmayı öğrendiği bir dönem . O kadar etkilenmiştim ki bundan insan nefesini tutumlu nasıl kullanır?
Aşırı çilecilikte bir benlik yanılgısı değilmiydi aslında ya da Siddhartha zaten iyi şartlarda doğduğu için bu şekildeki öğretilerle yeni tanışıyor belki böyle yaparsa daha mı huzurlu olacaktı buda elbet olabilir . Ne de olsa Siddhartha için gerçek bilgelik kelimelerle anlatılmaz o yaşanır.
Ne kadar Samanaların yanında
Sevdaya uyanmaya var mısınız?
.
.
Şiir okumayı ya da dinlemeyi sever misiniz? Peki ya şiiri şarkısıyla bir dinlemeyi..?
.
Sizlere çok farklı bir şiir kitabıyla geldim.
Neredeyse her şiire eşlik eden bir şarkı bulunuyor. .Yapmanız gereken tek şey sayfalardaki kare kodu okutmak. Sonrasında şiir ve müzik birbirine karışıyor. Kelimelerin tınısı da, melodilerin ruhu da sevdaya başka bir kapı aralıyor. Hepsi bir arada ve hepsi de sevdaya dair...
.
Sizlere bende izi kalan bazı mısraları bırakıyorum..
.
Varsın dikenli tel döşesinler yolumuza,
Ömrü aşkla yanana bir tel ne yapabilir?
.
Bir tuvaldin sen, yüreğe aşkı işleyen,
Bir noktaydın sen, şiirleri bitiren...
.
Bir ömür saklarım da seni yanımda,
Yine de benimsin diyemem sana
.
Anlatsam sana dinler misin?
Kalbimi titreten sonsuz sevgini...
.
Bir kez koklamak için saçlarını,
Nice zambakları feda ederdim,
Bana sarman için kollarını,
Amansız yolları geçer gelirdim...
.
.
@omerfarukkaramann şiir kitabı #sendenötürü 'yü @edebi.turta ile okuyoruz.
.
Yormayan bir felsefe kitabı arayanlara kesinlikle öneriyorum.
Selam kitap dostlarım,
Bugün çok güzel bir kitapla geldim.
Bugün sizlere okurken sık sık durup düşündüğüm, altını çizdiğim ve bazı sayfalarını kapattıktan sonra bile zihnimde taşımaya devam ettiğim bir kitapla geldim: Sessizliğin Eşiğinde.
Kitaba öncelikle balkonda okumaya başladım.
Bu kitap insanı kendi içine doğru uzun bir yolculuğa çıkarıyor. Sessizliğin Eşiğinde benim için tam olarak böyle bir kitap oldu.
Yazar, hayatın en tanıdık ama en az üzerinde durduğumuz eşiklerine davet ediyor bizi.
Sevmek, sahip olmak, dostluk, özgürlük, ölüm, affetmek, merhamet, umut etmek... Hepimizin hayatında yer eden ama çoğu zaman cevabını bulamadığımız soruların peşine düşüyor.
Bu kitap bir öğreti kitabı değil. Size ne yapmanız gerektiğini söylemiyor. Tam aksine, sorular soruyor ve o sorularla baş başa kalmanıza izin veriyor. Belki de en kıymetli yanı bu.
Sayfalar arasında dolaşırken bir yanda Platon'u, Spinoza'yı, Nietzsche'yi, Sartre'ı; diğer yanda Yunus Emre'yi, Mevlânâ'yı, Gazâlî'yi ve daha nice düşünürü aynı sohbetin içinde buluyorsunuz.
Doğu ile Batı'nın, geçmiş ile bugünün, akıl ile kalbin buluştuğu bir düşünce yolculuğu çıkıyor ortaya.
En çok hoşuma giden şeylerden biri de çok zor anlaşılan ve karmaşık bir kitaba benzemiyor oluşu. Aksine günlük hayatın tam içinden örneklerle, hikâyelerle ve güçlü tespitlerle desteklenmiş.
Özellikle modern insanın hızla tüketen yaşamını, yalnızlığını, teknolojiyle kurduğu ilişkiyi ve durup düşünmekten nasıl kaçtığını anlatan bölümler beni oldukça etkiledi.
Her bölümden sonra durup düşünmek, bazı satırları tekrar okumak istiyorsunuz. Çünkü yazar sadece bilgi aktarmıyor; insanın kendi hayatına dönüp bakmasını sağlıyor.
Kitabı balkonda bitirdiğimde elimde cevaplardan çok sorular vardı. Ama garip bir şekilde içimde de bir hafiflik
Yol uçurumu / Aybüke Akgül
Yoldur hem harekete geçiren, hem durduran. Yol karar vermektir.
Evden çıkma cesareti gösterenle sessiz bir anlaşma yapar yol. Güzellikleriyle de zorluklarıyla da sınar onu. Güzelliklerine herkes talip olur elbet.
Aybüke Akgül, bize yolların uçurumlarını, bir adım ötesini, yanlış bir hareketle olacakları gösteriyor. Onun önümüzde rahatça yürüyüşü, bu yolları defalarca adımladığına bir delil. Korkusuz reflekslerle okura da yolu yürüme cesareti veriyor. Sınırda gezen karakterler de şüphesiz bu yol göstericiden alıyor güveni. Bu yüzden hikayeler biz bitecek derken başlıyor. Hikayeler, bitme noktasında yeniden anlatmaya başlıyor
Emil Michel Cioran, Çürümenin Kitabı'nda "Nasıl bir uçurum kusursuzluğuna ulaşmışım ki düşecek yerim bile kalmamış," diyor. Yol Uçurumu'ndaki karakterlerde de aynı durum var. Hayatı artık ciddiye almıyor, onunla şakalaşıyorlar.
Bu kitapta en çok Aybüke'nin uydurma, hayal kurmaktaki cesaretini sevdim. Hayal evreninde sınırsızca dolaşmış ama aklın ve vicdanın kapısından hiç çıkmamış. Bu yüzden fantastiğin sınır tanımazlığınının arkasına saklanıp çılgınca dolaşmamış yollarda. Aynı zamanda her bir öykünün meseleleriyle bizi sarsmayı başarmış.
Her öykü çok keyifli, okurken hem dil işçiliğinin hem bütün detaylarıyla kurgulamanın hayretini yaşatan öyküler beni mest etti. Her seferinde üzerlerine bu en iyisiydi yazdığım bir sürü sayfa var.
Öyküler de şiirler gibi bence. Her okurda yeniden anlam bulabilir. Bu yüzden tek tek bahsetmek yerine şu güzel sstırları bırakarak sizi bu kitabı okumaya davet edebilirim.
"Sizin hiç bilmediğiniz adları vardır insanların, Kimsenin haberi yoktur bundan, ben biliyorum. İçimden o adlarıyla sesleniyorum onlara."
"Ölüm tohumun neredeyse oradan başlarsın ölmeye."
"Keşke, keder içime bir organ gibi
Reklam
Reklam